Jak rozpoznawać i zapobiegać intymnej przemocy ze strony partnera

Przemoc domowa, ostatnio nazywana przemocą ze strony partnerów intymnych (IPV), stała się znana jako powszechne niewidzialne przestępstwo. Jest uważany za niewidzialny, ponieważ zwykle jest okryty wysokim poziomem wstydu i tajemnicy. Partner intymny to chłopak, dziewczyna, partner seksualny, małżonek lub partner domowy, z którym dana osoba jest obecnie lub wcześniej związana. Dynamika stojąca za IPV jest spleciona ze wspólnymi wzorcami zachowań: początkowa faza budowania napięcia, ostra faza bicia i faza miesiąca miodowego. Cykle te przyczyniają się do zaprzeczenia, zamieszania i oszałamiających skutków, jakie przemoc domowa pozostawia na swoich ofiarach.

IPV staje się znany jako kryzys zdrowia publicznego w Stanach Zjednoczonych. Pozostaje pytanie: czy IPV można zapobiec? Jeśli tak, jakie są sprawdzone strategie, które, jak wykazano, zmniejszają częstość występowania tej powszechnej formy przemocy?

Fazy ​​IPV

Aby zrozumieć, jak zapobiegać IPV, trzeba najpierw umieć go zidentyfikować. Psycholog Lenore Walker opracowała koncepcję trzech faz przemocy domowej pod koniec lat 70. XX wieku.

Faza 1: Faza budowania napięcia

Ta faza opisuje narastanie przemocy domowej. Wydarzenia w tej fazie mogą obejmować walkę o pieniądze, dzieci, pracę lub inne okoliczności. W tym miejscu zwykle zaczyna się przemoc werbalna. Z czasem to „napięcie” osiąga szczyt, prowadząc do pełnej fazy przemocy fizycznej.

Faza 2: Epizod ostrego bicia

Ta faza jest najczęściej wynikiem jakiegoś zdarzenia zewnętrznego (takiego jak utrata pracy, nowa ciąża lub inne zdarzenie zewnętrzne). Może to być również wynikiem stanu emocjonalnego sprawcy – częstym przykładem jest to, że sprawca jest pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Impuls, który wyzwala sprawcę, jest zwykle nieprzewidywalny. Co ciekawe, ofiara może skłonić do rozpoczęcia przemocy w celu uwolnienia napięcia i przejścia do ostatniego etapu.

Faza 3: Faza miesiąca miodowego

Jest to część cyklu przemocy, która pomaga scementować związek i przekonać ofiarę, że nie ma powodu do odejścia. W tej fazie sprawca jest skruszony, przepraszający i szczerze stara się być hojny i pomocny. Po tym zwykle następuje przekonujące przeprosiny i przysięga, że ​​nigdy nie powtórzy się nadużycia w przyszłości.

Ważne jest, aby zrozumieć, że przemoc intymna ze strony partnera zwykle nie pojawia się z dnia na dzień. Centra Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) w Atlancie w stanie Georgia donoszą, że „IPV jest poważnym, możliwym do uniknięcia problemem zdrowia publicznego, który dotyka miliony Amerykanów i występuje przez całe życie”.Jest to proces, który z czasem pogarsza się i stopniowo degraduje poczucie własnej wartości ofiary, nadzieję na lepsze życie i przekonanie, że zasługuje na coś lepszego. IPV nie występuje zwykle w jednym wydarzeniu i rzadko kończy się, gdy się zaczyna.

Rodzaje przemocy

Ze względu na częstość występowania ofiar gwałtu w wyniku IPV, wiele instytucji badawczych uważa to za problem zdrowia reprodukcyjnego w Stanach Zjednoczonych. W rzeczywistości, zgodnie z niedawną publikacją Instytutu Guttmachera, IPV „nieproporcjonalnie wpływa na kobiety i ma poważne konsekwencje dla ich zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz autonomii”.W artykule wyjaśniono, że jedna na 10 kobiet, które doświadczyły przemocy ze strony partnera intymnego, również zgłosiła, że ​​została zgwałcona. Statystyki dotyczące IPV zgłoszone przez CDC obejmują również:

• Około 23% kobiet i 14% mężczyzn w Stanach Zjednoczonych deklaruje, że doświadczyło poważnej przemocy fizycznej ze strony partnera intymnego.
• Prawie 16% kobiet i 7% mężczyzn deklaruje, że doświadczyło przemocy seksualnej (w tym gwałtu).

CDC informuje również, że wpływ IPV (w tym przemoc seksualna, fizyczna lub stalking) jest różny dla różnych grup rasowych/etnicznych.

Ponadto badanie wskazuje, że wskaźniki przemocy ze strony partnerów intymnych różnią się w zależności od orientacji seksualnej danej osoby.

Identyfikacja IPV

Istnieje wiele powszechnych nadużyć związanych z IPV.

• Agresja lub przemoc ze strony obecnego (lub byłego) partnera intymnego
• Myślistwo
• Agresja psychologiczna poprzez różne taktyki (w tym przymus)
• Przemoc fizyczna
• Przemoc seksualna (w tym gwałt)
• Akty poszukiwania władzy i kontroli nad intymnym partnerem
• Przymus reprodukcyjny (próba zmuszenia partnera do rozpoczęcia, utrzymania lub przerwania ciąży)
• Taktyki przymusu (przez telefon, urządzenia elektroniczne lub kontakt twarzą w twarz)

Wpływ IPV może być bardzo różny. Jednak wspólne skutki zwykle obejmują szeroki zakres negatywnych skutków dla każdego partnera i członków jego rodziny. Może wystąpić niestabilność ekonomiczna, szereg konsekwencji dla zdrowia psychicznego, problemy fizyczne oraz negatywny wpływ na zdrowie i autonomię reprodukcyjną.

Typowe zagrożenia

CDC zidentyfikowało kilka powszechnych czynników wysokiego ryzyka związanych z przemocą ze strony partnera intymnego:

• Wiek (najbardziej zagrożona jest młodzież i młodzi dorośli)
• Niski przychód
• Bezrobocie
• Narażenie na przemoc w dzieciństwie
• Nadużycia lub zaniedbania w dzieciństwie
• Stres, lęk i aspołeczne cechy osobowości
• Tolerowanie przemocy w związkach
• Przestrzeganie wiary w ścisłe role płciowe (takie jak kobiety nie powinny pracować poza domem)
• Wcześniejsze zaangażowanie w związek związany z przemocą domową lub przemocą rówieśniczą
• Historia nadużywania substancji lub przestępczości
• Wrogość lub konflikt w poprzednich związkach kończących się separacją lub rozpadem
• Mieszkanie w sąsiedztwie uważanym za poziom ubóstwa lub o niskiej skłonności sąsiadów do zaangażowania

CDC wskazuje również na czynniki wysokiego ryzyka dla sprawców IPV. Co ciekawe, istnieje wiele podobieństw zarówno między czynnikami ryzyka ofiar, jak i sprawców.

• Wiek (najbardziej zagrożona jest młodzież i młodzi dorośli)
• Niskie dochody lub niski poziom wykształcenia
• Bezrobocie
• Narażenie na przemoc w dzieciństwie
• Doświadczanie znęcania się nad dzieckiem, zaniedbywania lub złego rodzicielstwa jako dziecko
• Stres, lęk lub aspołeczne cechy osobowości
• Tolerowanie przemocy w związkach
• Wcześniejsze sprawstwo lub wiktymizacja IPV
• Angażowanie się w przemoc rówieśniczą lub bycie sprawcą przemocy rówieśniczej
• Historia nadużywania substancji lub przestępczości
• Posiadanie wrogiego stylu komunikacji
• Wrogość lub konflikt w poprzednich związkach kończących się separacją lub rozpadem
• Ubóstwo w społeczności lub życie w sąsiedztwie, w którym sąsiedzi nie chcą się angażować

Zapobieganie

Po zidentyfikowaniu wspólnych czynników IPV i świadomości, jak powszechna jest ta forma przemocy, pozostaje pytanie: co można z tym zrobić?

Według CDC istnieje kilka interwencji, które okazały się skuteczne. Obejmują one:

• Wzmocnienie bezpieczeństwa finansowego w gospodarstwie domowym. Niepewność finansowa zwiększa ryzyko IPV — brak pieniędzy na utrzymanie rodziny często predysponuje ofiarę do pozostania w agresywnym związku. Wynika to z braku możliwości pokrycia kosztów przeprowadzki lub pokrycia wydatków domowych we własnym zakresie. Pomocne mogą być programy takie jak tymczasowa pomoc dla rodzin potrzebujących (TANF) i program dodatkowej pomocy żywieniowej (SNAP).

• Programy wsparcia praca-rodzina. Pracodawcy, którzy oferują takie polityki, jak urlop macierzyński i zwolnienie chorobowe dla rodziców chorych dzieci, mogą pomóc w zmniejszeniu zachorowalności na IPV. Stwierdzono, że urlop macierzyński zwiększa prawdopodobieństwo utrzymania długoterminowego zatrudnienia przez kobiety. Pomaga to ofiarom przemocy domowej zwiększyć dochód gospodarstwa domowego. Ponadto kobiety, które opóźniają pracę po porodzie, rzadziej cierpią na depresję niż te, które wcześniej wracają z urlopu macierzyńskiego.

• Programy wspierające ocalałych. Stwierdzono, że zajęcie się niektórymi negatywnymi skutkami IPV (choroby przenoszone drogą płciową, przewlekły ból, depresja, nadużywanie substancji, PTSD i inne) skutecznie obniża wskaźniki IPV. Dzieci w rodzinach dotkniętych przemocą domową są również zagrożone depresją, lękiem i innymi zaburzeniami emocjonalnymi. Osoby, które przeżyły, potrzebują pomocy we wszystkim, od leczenia zaburzeń fizycznych i emocjonalnych po wsparcie w przypadku niestabilności mieszkaniowej, aby zapobiec przyszłemu ryzyku przemocy domowej. Dwa akty prawne stworzone w celu zaspokojenia tych potrzeb to ustawa o ponownym autoryzacji przemocy wobec kobiet oraz ustawa o zapobieganiu i usługach związanych z przemocą w rodzinie.

• Programy profilaktyczne, edukacyjne i przesiewowe. Wykazano, że badania przesiewowe IPV, edukacja i interwencja zmniejszają ryzyko przemocy domowej. Wykazano, że programy te mają pozytywne potencjalne wyniki dla osób, które przeżyły IPV i ich dzieci. Inne interwencje, które zmniejszają częstość występowania IPV, to ośrodki przemocy domowej, programy mieszkalnictwa rodzinnego i programy pierwszej pomocy, które interweniują w przypadku przemocy domowej w rodzinie.

Potencjalne korzyści programów profilaktyki IPV obejmują:

• Stabilność obudowy
• Wzrost bezpieczeństwa fizycznego
• Redukcja przyszłych doświadczeń IPV
• Redukcja PTSD, depresji i lęku
• Poprawa pozytywnych umiejętności rodzicielskich
• Spadek agresji werbalnej i fizycznej wśród dzieci osób, które przeżyły IPV
• Zmniejszenie częstości zabójstw w wyniku IPV
• Większa masa urodzeniowa i poprawa innych wyników ciąży u kobiet
• Zmniejszenie częstości przymusu reprodukcyjnego i nieplanowanej ciąży

Wpływ przemocy ze strony partnera jest wielowymiarowy i występuje we wszystkich aspektach życia. Znajomość częstości występowania, oznak, czynników ryzyka i środków zapobiegawczych może pomóc danej osobie skutecznie zakończyć cykl i przełamać milczenie związane z przemocą domową dla zaangażowanych osób.