Jak zmniejszyć problemy z zachowaniem dzięki przerwom w pracy?

Przerwa może być skuteczną strategią dyscypliny. Ale badania pokazują, że 85% rodziców nie używa poprawnie limitu czasu. Na przykład rozmawiają z dziećmi podczas przerwy, pozwalając im bawić się zabawkami lub dając im zbyt wiele ostrzeżeń. A te błędy sprawiają, że ich przerwy są nieskuteczne, jeśli chodzi o zmianę zachowania ich dzieci.

Naukowcy z Oregon Health and Science University w Portland sugerują, że aby przerwy były skuteczne, powinny składać się z „dwóch rodzajów niczego”. Innymi słowy, podczas przerwy nie powinno się nic dziać i dziecko nie powinno nic z tym zrobić.

Dlaczego przerwy w pracy?

Po prawidłowym wdrożeniu limit czasu usuwa pozytywne wzmocnienie. Strategia daje dziecku kilka minut z dala od stymulującego środowiska i jest jedną z najskuteczniejszych technik dyscyplinarnych dla dzieci rozpoczynających w wieku 2 lat i przechodzących przez lata szkoły podstawowej.

Ostatecznym celem jest, aby dzieci nauczyły się dobrowolnie robić sobie przerwę, zanim dokonają złego wyboru, który wpędza je w kłopoty. Robienie sobie przerwy to umiejętność, z której dzieci mogą korzystać przez całe życie. Nawet będąc dorosłym, wiedza o tym, jak odejść, gdy czujesz się przytłoczony, może być pomocna.

Identyfikuj zachowania

Określ, które zachowania spowodują przekroczenie limitu czasu. Przerwa może być szczególnie skuteczna w przypadku nieposłuszeństwa, agresji lub wybuchów złości.

Niektóre zachowania mogą wymagać ostrzeżenia przed przyznaniem limitu czasu. Wypróbuj stwierdzenie if… then, takie jak: „Jeśli będziesz je walić razem, będziesz musiał przejść do limitu czasu”.

Inne zachowania, takie jak uderzanie, powinny prowadzić do natychmiastowego przerwania gry bez ostrzeżenia. Powiedz dziecku z wyprzedzeniem, jakie zachowania spowodują automatyczne przekroczenie limitu czasu.

Ustal strefę przerwy

Stwórz strefę przerwy, która będzie wolna od zakłóceń i która zapewni Twojemu dziecku możliwość uspokojenia się. W przypadku małych dzieci, które prawdopodobnie nie będą w stanie usiedzieć w miejscu, najlepszym rozwiązaniem może być pomieszczenie do odpoczynku.

Tylko upewnij się, że w tym pokoju nie ma nic, co byłoby satysfakcjonujące. Wysłanie dziecka do pokoju, w którym może bawić się np. zabawkami, nie będzie skuteczną konsekwencją. Rozważ skorzystanie z wolnego pokoju, korytarza, a nawet sypialni, jeśli jest to bezpieczne.

W przypadku starszych dzieci przerwa może być przewidziana na mniejszym obszarze. Użyj krzesła wypoczynkowego, najniższego stopnia schodów lub rogu korytarza.

Określ długość limitu czasu

Długość przerwy powinna zależeć od wieku Twojego dziecka. Dobrą zasadą jest umieszczenie dziecka w przerwie na jedną minutę na każdy rok życia. Na przykład 4-latek wymaga czterominutowego limitu czasu, podczas gdy 7-latek wymaga siedmiominutowego limitu czasu.

Nie zaczynaj też odliczania czasu, dopóki Twoje dziecko nie ucichnie. Jeśli twoje dziecko krzyczy, krzyczy lub głośno płacze, zignoruj ​​te zachowania. Gdy Twoje dziecko ucichnie, nadejdzie czas.

Plan oporu

To normalne, że dzieci opierają się przerwie. Czasami odmawiają udania się do strefy przerwy, a innym razem odmawiają pozostania w tej strefie.

Powiedz: „Jeśli nie dotrzymasz limitu czasu, stracisz elektronikę na 24 godziny”. Następnie, jeśli Twoje dziecko nie zastosuje się, zapomnij o przerwie i zastosuj się do większych konsekwencji. Dzięki konsekwencji dzieci zwykle uczą się, że lepiej jest odsiedzieć krótkie przerwy, niż tracić przywileje przez dłuższy czas.

Ćwicz swoje umiejętności

Chociaż przerwa jest efektywną konsekwencją, wymaga praktyki. Być może będziesz musiał spróbować kilka razy, aby określić, który obszar przerwy będzie najlepszy lub jak zareagować na opór.

Ważne jest również, aby pamiętać, że przerwa jest jednym z wielu narzędzi, które mogą być oferowane jako negatywna konsekwencja, ale istnieją inne ważne narzędzia dla rodziców, które mogą pomóc w zarządzaniu zachowaniem.

Przy odpowiednim użyciu przerwy mogą być niezwykle skuteczne. Kluczem jest powstrzymanie się od rozmów z dzieckiem podczas przerwy i uczynienie tego doświadczenia tak nudnym, jak to tylko możliwe. Jeśli okaże się, że przerwy nie zmniejszają częstotliwości określonego zachowania, możesz omówić sytuację ze swoim pediatrą lub wypróbować inną strategię dyscyplinarną.