Korzyści i ryzyko sztucznego odżywiania lub nawadniania

U pacjentów ze śmiertelną chorobą często i całkowicie normalne jest utrata apetytu, zmniejszenie zainteresowania jedzeniem lub piciem oraz utrata masy ciała. W miarę postępu choroby pacjenci albo nie będą mogli przyjmować doustnie pokarmów lub płynów, albo odmówią jedzenia i picia.

Może być tak, że pacjent był chory od jakiegoś czasu lub był sztucznie odżywiany, ale nie poprawiał się. W obu przypadkach może pojawić się pytanie, czy wstrzymać lub wycofać sztuczne odżywianie. Może to być przyczyną wielkiego niepokoju i stresu, jeśli jesteś ukochaną osobą i opiekunem pacjenta.

Sztuczne odżywianie to dostarczanie pacjentowi wsparcia żywieniowego bez konieczności żucia i połykania. Można to osiągnąć przy całkowitym żywieniu pozajelitowym (TPN) lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy (zgłębnik NG) lub gastrostomijny (zgłębnik G lub zgłębnik PEG).

Istnieje wiele czynników, które mogą powodować utratę apetytu oraz ograniczenie jedzenia i picia pod koniec życia. Niektóre przyczyny są odwracalne, takie jak zaparcia, nudności i ból. Inne przyczyny nie mogą być skutecznie leczone, takie jak niektóre nowotwory, zmienione stany świadomości i osłabienie mięśni niezbędnych do jedzenia.

Odwracalne przyczyny powinny zostać zidentyfikowane przez lekarza pacjenta i rozwiązane. Jeśli przyczyna jest nieznana lub niemożliwa do wyleczenia, może być konieczne podjęcie decyzji o wstrzymaniu lub wycofaniu wsparcia.

Podejmowanie decyzji o wstrzymaniu lub zaprzestaniu sztucznego odżywiania i nawadniania wywołuje u wielu osób konflikty intelektualne, filozoficzne i emocjonalne. Osobom, które stoją przed tą trudną decyzją, często pomocne jest zrozumienie tego, co nauka i medycyna odkryły w zakresie sztucznego odżywiania i nawadniania pod koniec życia.

Korzyści i zagrożenia

W naszym społeczeństwie i kulturze uważa się, że żywność i płyny są niezbędne do podtrzymywania życia oraz przyspieszania gojenia i powrotu do zdrowia po chorobie. Odmawianie jedzenia i płynów ciężko choremu lub umierającemu pacjentowi jest sprzeczne z wartościami większości ludzi.

Jednak wszyscy wiemy, że wiedza to potęga. Podobnie jak w przypadku każdej decyzji medycznej, przed którą stoisz, ważne jest, aby zrozumieć korzyści i zagrożenia. Czy sztuczne odżywianie jest korzystne dla nieuleczalnie chorego pacjenta? Przyjrzyjmy się, co mogą nam powiedzieć badania medyczne:

• Całkowite żywienie pozajelitowe: TPN jest niedoskonałą formą żywienia, która jest stosowana tylko przez krótki czas. Jest dostarczany przez centralną linię, która zwykle jest umieszczana w szyi lub pod pachą i przeciągana przez żyłę, gdzie kończy się w pobliżu serca. Kiedyś sądzono, że pacjenci z rakiem mogą odnieść korzyści z TPN. Nadzieja była taka, że ​​może odwrócić utratę apetytu i poważną utratę wagi, których doświadczają pacjenci z rakiem, i poprawić ich rokowanie. Jednak kilka badań wykazało, że nie pomaga on pacjentom z rakiem przybierać na wadze ani nie poprawia ich jakości życia. Wręcz przeciwnie, faktycznie zwiększa ryzyko infekcji i problemów z linią centralną i jest niebezpieczny dla pacjentów.

• Rurki nosowo-żołądkowe (NG): W przypadku pacjentów, którzy nie są w stanie połykać, czy to z powodu inwazyjnych guzów, osłabienia czy zaburzeń neurologicznych, karmienie przez rurkę jest standardowym sposobem dostarczania pożywienia. Najprostszym sposobem na osiągnięcie tego jest sonda nosowo-żołądkowa. Rurka jest wprowadzana przez nos i gardło do żołądka. Płynna formuła pokarmowa jest podawana przez zgłębnik w sposób ciągły w powolnym tempie lub kilka razy dziennie w większej dawce. Jednak podobnie jak w przypadku TPN, wiele badań medycznych wykazało, że wskaźniki przeżycia nieuleczalnie chorych pacjentów nie różnią się, niezależnie od tego, czy są karmieni sztucznie, czy nie, a ryzyko jest niebezpieczne. Pacjenci z rurką NG mają większe ryzyko zapalenia płuc, co może znacznie obniżyć ich przeżywalność. Rurki NG można również łatwo wyciągnąć, powodując cierpienie zarówno pacjenta, jak i jego bliskich. Ponadto podrażnienie powodowane przez te rurki może powodować niepokój i pobudzenie pacjentów, co czasami jest efektem odwrotnym do tego, czego potrzebuje pacjent w stanie terminalnym.

• Rurki gastrostomijne (G): Rurka gastrostomijna jest wprowadzana bezpośrednio do żołądka przez chirurga. Przezskórna endoskopowa gastrostomia lub rurka PEG jest wprowadzana endoskopowo (przy użyciu długiej, pustej rurki z zamocowanym światłem i kamerą) i jest mniej inwazyjna. W przypadku jednej z tych rurek istnieje mniejsze ryzyko, że pacjent wyciągnie rurkę. Jednak nadal istnieje ryzyko zapalenia płuc. Podobnie jak zgłębnik nosowo-żołądkowy, niewiele jest dowodów na to, że karmienie przez zgłębnik gastrostomijny zwiększy zdrowie lub długość życia nieuleczalnie chorych pacjentów.

• Nawodnienie dożylne (IV): Jeśli pacjent nie może już pić płynów lub nie pije wystarczająco dużo, opiekun może pokusić się o podanie płynów dożylnych. Płyny mogą być dostarczane przez małą igłę, która jest wprowadzana do żyły i podłączona do rurki. Badania wykazały, że podawanie płynów śmiertelnie choremu pacjentowi pod koniec życia przynosi niewielkie, jeśli w ogóle, korzyści. Zagrożenia obejmują infekcję w miejscu wkłucia lub we krwi oraz przeciążenie płynami, powodujące obrzęk lub nawet problemy z oddychaniem w cięższych przypadkach.