Kto ma większe ryzyko zachorowania na IBD?

Chociaż nieswoiste zapalenie jelit (IBD) jest kłopotliwą grupą chorób, które zwykle są trudne do zdiagnozowania i leczenia, naukowcy zebrali znaczną ilość informacji dotyczących genetyki, dystrybucji i czynników środowiskowych przyczyniających się do IBD. Ogólnie rzecz biorąc, IBD dotyka ludzi o różnym pochodzeniu genetycznym, ale wydaje się, że występuje częściej w krajach zachodnich i rozwijających się. Najczęściej diagnozuje się ją również u nastolatków i młodych dorosłych.

Chociaż wydaje się, że choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego występują w rodzinach, związek nie zawsze jest bezpośredni (np. między rodzicem a dzieckiem). Ryzyko dziedziczenia to złożony proces, na który składa się wiele czynników, na które mają wpływ zarówno predyspozycje genetyczne, jak i środowisko.

Wiek IBD jest najczęstszy

IBD jest często uważana za chorobę nastolatków i młodych dorosłych, ponieważ najczęściej jest ona diagnozowana u osób w wieku od 15 do 25 lat (przynajmniej jedno źródło wskazuje, że szczyt zachorowalności wynosi od 15 do 35 lat). Z szacowanych 1,6 miliona osób w Stanach Zjednoczonych, które mają IBD, 10% to dzieci.

Po około 50 roku życia następuje kolejny wzrost diagnozy IBD. Jest to często określane jako „szczyt bimodalny” – to znaczy, że częstość występowania wzrasta w młodszym wieku, a także w starszym wieku.

Częściej u mężczyzn czy kobiet?

Wydaje się, że IBD dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety w równych ilościach.

Obszary geograficzne IBD jest bardziej rozpowszechnione

IBD występuje częściej w:

• Kraje rozwinięte
• Obszary miejskie
• Północne klimaty

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego występuje najczęściej w Stanach Zjednoczonych i krajach Europy Północnej, a najrzadziej w Japonii i Afryce Południowej. Niektóre teorie wyjaśniające, dlaczego częstość występowania IBD jest wyższa w zachodnich, rozwiniętych krajach, wynika z większego zużycia antybiotyków i prawdopodobnie wpływu zachodnich diet na mikrobiom.

Ile osób ma IBD?

Powszechnie szacuje się, że około 1,6 miliona ludzi w Stanach Zjednoczonych ma IBD. (Niektórzy eksperci wskazują, że liczba ta może być zawyżona.) W Europie liczbę osób z IBD szacuje się na 2,2 miliona.

W Stanach Zjednoczonych częstość występowania IBD to:

• Wrzodziejące zapalenie jelita grubego: od 100 do 200 osób na 100 000 osób
• Choroba Leśniowskiego-Crohna: od 30 do 100 osób na 100 000 osób

Grupy etniczne o wyższym ryzyku

• Żydzi aszkenazyjscy są bardziej narażeni na rozwój IBD.
• IBD występuje najczęściej u osób rasy białej i Afroamerykanów, a najrzadziej u osób pochodzenia latynoskiego i azjatyckiego.

Kto jest narażony na ryzyko dziedziczenia IBD?

• Wydaje się, że istnieje większe ryzyko odziedziczenia choroby Leśniowskiego-Crohna niż wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zwłaszcza w rodzinach pochodzenia żydowskiego.
• Dzieci, które mają jednego rodzica z chorobą Leśniowskiego-Crohna, mają 7 do 9% ryzyka zachorowania na tę chorobę i 10% ryzyko zachorowania na jakąś formę IBD.
• Dzieci dwojga rodziców z IBD mają 35% ryzyko rozwoju jakiejś formy IBD.
• Około 20% osób z IBD ma członka rodziny z IBD.
• Ryzyko IBD u osób, których członek rodziny ma IBD jest 10 razy wyższe niż u osób w populacji ogólnej.
• Ryzyko IBD u osób, które mają rodzeństwo z IBD jest 30 razy wyższe niż u osób w populacji ogólnej.

Inne czynniki, takie jak dieta, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i infekcje są badane, ale ich rola jest nadal niejasna.