Łzy łąkotki i choroba zwyrodnieniowa stawów

Łzy łąkotki są częstymi urazami kolana. Najczęściej słyszy się o sportowcach, którzy doświadczają łez łąkotkowych, ale każda osoba w każdym wieku może rozerwać łąkotkę.

Co to jest menisk?

Trzy kości łączą się, tworząc staw kolanowy: kość udową (kość udową), piszczel (kość piszczelową) i rzepkę (rzepkę). Pomiędzy komponentami udowymi i piszczelowymi kolana znajdują się dwa kawałki chrząstki w kształcie klina – każdy nazywany jest łąkotką. Każdy twardy i gumowaty menisk służy do amortyzacji stawu kolanowego i jego stabilizacji.

Przegląd łez łąkotkowych

Łąkotka może się rozerwać. Często łza łąkotki pojawia się nagle podczas aktywności sportowej. Sporty kontaktowe (na przykład piłka nożna) mogą łatwo spowodować rozdarcie łąkotki, ale możesz także przykucnąć lub skręcić kolano i spowodować rozdarcie łąkotki. U osób starszych łzy łąkotki mogą wystąpić, gdy chrząstka ściera się i słabnie. Jeśli łąkotki są osłabione z powodu starzenia, jakikolwiek ruch skręcający może wystarczyć, aby spowodować rozdarcie.

Istnieją różne rodzaje łez łąkotkowych: rączka wiadra, poprzeczna, podłużna, klapa, dziób papugi i rozdarty róg. Nazwa jest oparta na miejscu, w którym nastąpiło rozdarcie na menisku.

Objawy

Pierwszą oznaką łez łąkotki może być uczucie „popu” w kolanie. Inne objawy często związane z łzą łąkotki obejmują ból, sztywność, obrzęk, blokowanie kolana, uczucie ustępowania kolana i ograniczony zakres ruchu. Kawałek rozdartego łąkotki może się odłączyć i poluzować, potencjalnie powodując pęknięcie, ześlizgnięcie się lub zablokowanie kolana.

Diagnoza

MRI może pomóc wykryć łzę łąkotki. Promienie rentgenowskie nie pokazują łez łąkotki, ponieważ są one raczej w chrząstce niż w kości. Pracownicy służby zdrowia mogą również skorzystać z testu McMurraya, aby pomóc zdiagnozować łzę łąkotki. Dzięki testowi McMurraya Twój lekarz zginie i wyprostuje kolano, jednocześnie delikatnie skręcając kość piszczelową. Uczucie lub nawet słyszenie kliknięcia po bokach kolana sugeruje rozdarcie łąkotki.

Leczenie

Leczenie łez łąkotki zależy od kilku czynników, takich jak lokalizacja łzy, wiek i poziom aktywności. Zewnętrzna jedna trzecia łąkotki ma większy dopływ krwi niż wewnętrzne dwie trzecie. Rozdarcie na zewnętrznej, bardziej unaczynionej części łąkotki może zagoić się samoistnie lub można je naprawić za pomocą chirurgii artroskopowej. Rozdarcie na wewnętrznej, mniej ukrwionej części łąkotki jest zwykle odcinane, ponieważ brzegi rozdarcia często nie mogą się ponownie zrosnąć. Rehabilitacja zwykle następuje po okresie pooperacyjnym unieruchomienia kolana. Jeśli podejście do leczenia nie jest chirurgiczne, ważne są odpoczynek, lód, kompresja i uniesienie (RICE).

Łza łąkotki, jeśli masz chorobę zwyrodnieniową stawów

Według badań opublikowanych w 2012 roku, każdego roku w Stanach Zjednoczonych wykonuje się ponad 300 000 artroskopii stawu kolanowego u pacjentów z rozdarciem łąkotki i chorobą zwyrodnieniową stawów w tym samym przedziale kolanowym – tak jakby chirurdzy byli w stanie rozwiązać oba problemy jednocześnie. Chociaż artroskopia jest uważana za skuteczną tylko w przypadku łez łąkotki, jej skuteczność w przypadku towarzyszącej chorobie zwyrodnieniowej stawów jest mniej jasna. Istnieją mocne dowody na to, że artroskopia nie jest korzystna w przypadku samej choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego, dlatego Amerykańska Akademia Chirurgów Ortopedycznych nie może zalecić tej terapii w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego.

Badanie MeTeOR (Meniscal Tear With Osteoarthritis Research) przeprowadzono w celu oceny wpływu artroskopii w porównaniu z leczeniem niechirurgicznym w grupie ponad 300 pacjentów z rozdarciem łąkotki oraz łagodną lub umiarkowaną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego. W badaniu, sponsorowanym przez National Institutes of Health, wzięło udział siedem ośrodków ortopedycznych w Stanach Zjednoczonych. Stwierdzono, że nie ma znaczących różnic w poprawie czynnościowej między grupami chirurgicznymi i niechirurgicznymi. Jednak jedna trzecia pacjentów, którzy mieli tylko fizjoterapię, przeszła operację w ciągu sześciu miesięcy.

Czy łzy łąkotki predysponują pacjentów do rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów?

Kilka badań wykazało, że łza łąkotki może prowadzić do choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Z drugiej strony, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego może prowadzić do spontanicznego rozerwania łąkotki poprzez uszkodzenie i osłabienie (degenerację) łąkotki. Zmiany zwyrodnieniowe łąkotki obserwowane w MRI sugerują wczesną chorobę zwyrodnieniową stawów. Nawet po resekcji chirurgicznej w celu usunięcia zmian zwyrodnieniowych choroba zwyrodnieniowa stawów może nadal postępować.

Częściowa resekcja łąkotki jest powiązana z mniejszą radiograficzną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego (tj. chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego obserwowaną na zdjęciu rentgenowskim) niż całkowita meniscektomia. Istnieją również dowody na to, że uszkodzenie łąkotki nieleczone chirurgicznie pozostaje istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju radiologicznej choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego.