Nastolatki uciekają

Ucieczka dziecka z domu to najgorszy koszmar każdego rodzica. Jeszcze bardziej szokujący jest fakt, że prawie wszyscy nastolatki przynajmniej raz myśleli o ucieczce. Po prostu nie wszyscy się do tego nadają.

Ważne jest, aby pamiętać, że nastolatki, które uciekają, są takie same jak każdy inny nastolatek. Nie są złymi dziećmi. Po prostu podjęli złą decyzję. Złapali się w coś lub odczuwają presję, przed którą czuli potrzebę ucieczki. Zamiast stawiać czoła swoim problemom i je rozwiązywać, zdecydowali się od nich uciec.

Dlaczego nastolatki uciekają

Czasami ucieczka ma związek z czymś, w co nastolatka wpadła, na przykład zażywaniem narkotyków lub spędzaniem czasu z niewłaściwym tłumem. Innym razem to dlatego, że dokonali złego wyboru i boją się konsekwencji. A czasami chodzi o kontrolę.

Na przykład, gdy nastolatki czują, że rodzice je duszą, są zbyt wymagający, działają na siłę lub dominują nad nimi, mogą pomyśleć o chęci ucieczki. Jednym ze sposobów na to jest ucieczka. W ich przekonaniu jest to najlepszy sposób na żądanie autonomii. I często nie biorą pod uwagę związanego z tym ryzyka.

Co więcej, prawie każdy nastolatek spotkał lub zna kogoś, kto uciekł. Staje się to wyzwaniem, ponieważ ucieczka jest często upiększana przez innych. Tak więc, kiedy zaczynają o tym myśleć, wydaje się to lepszą opcją niż w rzeczywistości.

Zapobieganie

Aby zapobiec ucieczce nastolatków, ważne jest, aby nauczyć je radzenia sobie ze swoimi problemami. Kiedy rodzice podejmują wspólne wysiłki, aby upewnić się, że ich nastolatki mają odpowiednie narzędzia do naprawy niektórych rzeczy, które mogą się dziać w ich życiu, nie ma już potrzeby, aby uciekali.

Oczywiście zaczyna się to od pomocy w nauce umiejętności rozwiązywania problemów. Ale oznacza to również empatię z nimi i inwestowanie w nie, zamiast skupiania się na poprawianiu i kierowaniu. Oznacza to siadanie z nimi i słuchanie ich myśli i ich frustracji oraz oferowanie rozwiązań. Oznacza to również umożliwienie im pracy przez trudne rzeczy.

Musisz po prostu zrobić wszystko, co w Twojej mocy, aby wiedziały, że nie mogą zrobić nic, co sprawiłoby, że przestaniesz ich kochać. Podkreśl ideę, że bez względu na to, jakich wyborów dokonają, jesteś po to, aby pomóc im poprawić ich błędy. Być może, jeśli o tym wiedzą, ucieczka nie będzie atrakcyjną opcją.

Jeśli twoja nastolatka odejdzie

Pomimo robienia wszystkich właściwych rzeczy, czasami dzieci wciąż uciekają. Jeśli zdarzy się to w twoim domu, natychmiast zadzwoń na policję. Nie czekaj 24 godziny. Zrób to od razu. Poproś śledczych, aby wpisali Twoje dziecko do National Crime Information Center (NCIC) Akta Osób Zaginionych. Nie ma okresu oczekiwania na wpis do NCIC dla dzieci poniżej 18 roku życia.

Zdobądź nazwisko i numer odznaki oficera, z którym rozmawiasz. Często dzwoń, aby sprawdzić, czy są jakieś aktualizacje. W międzyczasie zadzwoń do wszystkich, których zna Twoje dziecko i poproś ich o pomoc. Szukaj wszędzie swojego nastolatka. Nigdy nie zostawiaj telefonu bez nadzoru na wypadek, gdyby policja skontaktowała się z Tobą lub gdy Twój nastolatek zwrócił się o pomoc.

Przeszukaj pokój swojego nastolatka w poszukiwaniu wskazówek i sprawdź rachunek za telefon komórkowy nastolatka pod kątem wszelkich ostatnio wykonanych połączeń. Możesz także sprawdzić śledzenie lokalizacji w telefonie komórkowym, jeśli nie masz szansy, że nastolatek zabrał ze sobą telefon komórkowy. Tymczasem zapisy bankowe mogą wskazywać na wszelkie niedawne wypłaty lub zakupy, które mogą również służyć jako wskazówki.

Kiedy twoja nastolatka wraca do domu

Kiedy dzieci wracają do domu po ucieczce, ważne jest, aby poświęcić im trochę czasu na powitanie ich i poinformowanie ich, jak bardzo cieszysz się z ich powrotu. Ale zanim zaczniesz dyskusję lub spróbujesz zrozumieć sytuację, poświęć trochę czasu na dekompresję.

Wszyscy dużo przeszliście i mały odpoczynek będzie dobry dla wszystkich. Zamiast tego zasugeruj kilka pocieszających rzeczy, takich jak ulubiony posiłek, gorący prysznic i dobry sen. Oto kilka innych rzeczy, które możesz zrobić, aby ułatwić przejście do domu.

Naciśnij Pauza

Ważne jest, abyście oderwali się od siebie. Nie zaczynaj od razu mówić i zadawać pytań. Twoje emocje są w tym momencie zbyt wysokie, aby w trakcie rozmowy dotrzeć do czegokolwiek. Idź w dwóch kierunkach, aż oboje odpoczniecie.

Pytaj i słuchaj

Prawdopodobnie najważniejszym pytaniem, które musisz zadać, jest „Dlaczego odszedłeś?” Możesz spróbować sformułować to w inny sposób, pytając „Co się dzieje?” Następnie posłuchaj, co ma do powiedzenia twoja nastolatka. Staraj się nie przyjmować postawy defensywnej, wymyślać wymówek lub usprawiedliwiać swoich działań.

Twoim jedynym celem jest próba zrozumienia, skąd pochodzi twój nastolatek. Jeśli poproszą o wyjaśnienie kilku zasad, odpowiedz, że się nad tym zastanowisz i daj im znać. Teraz nie czas na składanie jakichkolwiek obietnic. Musisz tylko zrozumieć, co ich tak zdenerwowało, że chcieli odejść.

Skręć w swoją kolej

Upewnij się, że poświęcisz czas, aby powiedzieć im, co myślisz o ich odejściu. Niech wiedzą, że cię skrzywdzili i że się martwisz. Przypomnij im, że ich kochasz i że nie ma problemu, którego nie moglibyście wspólnie rozwiązać. Jeśli kiedykolwiek poczują, że ucieczka może coś rozwiązać, poproś ich, aby najpierw z tobą porozmawiali. Wspólnie możecie dokonywać wyborów, aby mogli podjąć lepszą decyzję.

Uzyskać pomoc

Jeśli to nie pierwszy raz, kiedy twoja nastolatka uciekła; lub masz problemy z komunikacją po powrocie, czas poprosić o pomoc. Może to być osoba, którą Twoje dziecko szanuje, na przykład dziadek, pastor, ciocia lub wujek. Możesz też poszukać profesjonalnej pomocy.

Zaangażowanie doradcy nie ma się czego wstydzić. W rzeczywistości czasami rozmowa z neutralną osobą może pomóc nastolatkom otworzyć się na wszelkiego rodzaju problemy. A kiedy to się stanie, mogą być w stanie rozwiązać problemy i frustracje, które powodują, że rozważają ucieczkę.