Powody, dla których dzieci z autyzmem bawią się inaczej

Dzieci z autyzmem często nie potrafią lub nie chcą grać w typowe dziecięce zabawy. Niewiele dzieci z autyzmem bawi się „jak inne dzieci”, a wiele z nich angażuje się w czynności, które w niczym nie przypominają zwykłej zabawy.

Może to utrudnić rodzicom, którzy próbują znaleźć daty zabaw i zajęcia dla swoich dzieci. Może być nawet trudno wymyślić, jak bawić się z własnym dzieckiem.

W tym artykule omówiono, jak wygląda zabawa dla dzieci z autyzmem i jak możesz pomóc im rozwijać umiejętności zabawy z innymi.

Czym różni się zabawa z autyzmem

Dzieci z autyzmem bawią się inaczej niż inne dzieci. Od najmłodszych lat często ustawiają przedmioty, bawią się same i powtarzają czynności w kółko. Rzadziej też angażują się w gry, które wymagają „wymyślenia”, współpracy lub komunikacji społecznej.

Oczywiście, wiele dzieci bez autyzmu ustawia w kolejce przedmioty, bawi się samotnie lub wybiera inne czynności, niż udaje. Ale dzieci z autyzmem najwyraźniej nie są świadome aktywności i preferencji innych. Zazwyczaj rozwijające się dzieci naśladują swoich rówieśników, aby uczyć się nowych umiejętności zabawy, współpracować z innymi i zadawać pytania, gdy są zdezorientowani.

Zazwyczaj rozwijające się dzieci, które bawią się same, robią to z jakiegoś powodu. Są w stanie przyłączyć się, gdy są do tego gotowi lub zachęceni.

Oto kilka różnic, na które należy zwrócić uwagę:

• Preferencja do grania w pojedynkę prawie przez cały czas. Może się to zdarzyć nawet wtedy, gdy zachęca się do udziału w typowych formach zabawy.
• Niezdolność lub niechęć do zrozumienia podstawowych zasad wspólnej zabawy. Może to obejmować skręcanie, odgrywanie ról lub przestrzeganie zasad sportu lub gry planszowej.
• Angażowanie się w czynności, które wydają się bezcelowe i powtarzalne. Przykłady obejmują otwieranie i zamykanie drzwi, ustawianie przedmiotów w kolejce i spłukiwanie toalety.
• Niezdolność lub niechęć do reagowania na przyjacielską rozmowę dorosłych lub rówieśników.
• Wydaje się być nieświadomy obecności innych dzieci. Przykłady obejmują wędrowanie przez grupę, nie zdając sobie sprawy, że bawią się lub wspinają na zjeżdżalni, nie zauważając dzieci stojących w kolejce.
• Widoczna nieumiejętność uchwycenia podstaw zabawy symbolicznej. Obejmuje to udawanie kogoś innego lub udawanie, że zabawka ma ludzkie cechy.

Jak wygląda zabawa z autyzmem

Chociaż jest to typowe dla małych dzieci, które od czasu do czasu angażują się w samotną zabawę, większość szybko przechodzi do zabawy „równoległej”. Dzieje się tak, gdy więcej niż jedno dziecko jest zaangażowane w tę samą czynność w tym samym czasie. Na przykład dwoje dzieci może kolorować w tej samej książeczce do kolorowania.

W wieku 2-3 lat większość dzieci bawi się razem. Może to być wspólne działanie lub interakcja w celu osiągnięcia celu.

Oto kilka scenariuszy, które mogą brzmieć znajomo dla rodziców małych dzieci lub małych dzieci ze spektrum autyzmu:

• Dziecko stoi na podwórku i raz za razem podrzuca liście, piasek lub brud w powietrze.
• Dziecko powtarza tę samą łamigłówkę w ten sam sposób.
• Dziecko układa przedmioty w ten sam wzór i przewraca je lub denerwuje się, gdy ktoś inny je przewraca.
• Dziecko ustawia zabawki raz za razem w tej samej kolejności, bez wyraźnego znaczenia dla wybranej kolejności.

Wraz z wiekiem dzieci z autyzmem poprawiają się ich umiejętności. Niektóre dzieci potrafią nauczyć się zasad gry. Jednak kiedy tak się dzieje, ich zachowania wciąż różnią się nieco od zachowań innych dzieci. Na przykład mogą:

• Stać się tak przywiązanym do zasad, że nie będą w stanie poradzić sobie z niezbędnymi zmianami, takimi jak zmiana liczby graczy
• Nie możesz dzielić się grami z innymi dziećmi (gry wideo mogą stać się samotną obsesją)
• Skoncentruj się na oddzielnej części gry — na przykład mogą zbierać statystyki piłkarskie bez faktycznego śledzenia lub grania w piłkę nożną

Dlaczego zabawa jest trudna dla dzieci z autyzmem?

Dlaczego dzieci z autyzmem bawią się inaczej? Większość z nich stoi przed zniechęcającymi wyzwaniami, które stoją między nimi a typową komunikacją społeczną. Wśród tych wyzwań są następujące.

Brak umiejętności naśladownictwa

Zazwyczaj rozwijające się dzieci obserwują, jak inni bawią się zabawkami i naśladują je. Na przykład rozwijające się dziecko może ustawiać klocki w szeregu, gdy po raz pierwszy się z nimi bawi. Ale gdy tylko to dziecko zobaczy, jak inni budują z klocków, będą naśladować to zachowanie.

Dziecko z autyzmem może nawet nie zauważyć, że inni w ogóle bawią się klockami. Jest bardzo mało prawdopodobne, że będą obserwować zachowanie innych i naśladować to zachowanie.

Brak umiejętności gry symbolicznej

Zabawa symboliczna to po prostu inny termin na udawanie. W wieku 3 lat większość dzieci opracowała dość wyrafinowane narzędzia do zabawy w udawanie, zarówno samemu, jak i z innymi.

Mogą używać zabawek dokładnie tak, jak zostały zaprojektowane — bawiąc się w „dom” z udawaną kuchnią i jedząc plastikowe jedzenie. Mogą też wymyślić własną grę pozorów, na przykład zamienianie pudła w fortecę.

Dzieci z autyzmem rzadko rozwijają umiejętności udawanej zabawy bez pomocy. Mogą cieszyć się umieszczaniem zabawkowych pociągów na torach. Ale jest mało prawdopodobne, aby odgrywali sceny lub tworzyli efekty dźwiękowe, chyba że są aktywnie nauczani i zachęcani do tego.

Brak umiejętności komunikacji społecznej

Aby odnieść sukces w udawanej zabawie i naśladowaniu, typowo rozwijające się dzieci aktywnie wchodzą w interakcje i komunikują się z innymi. Szybko też uczą się „odczytywać” intencje innych ludzi.

Dzieci z autyzmem mają zwykle niewielkie chęci lub zdolność do komunikowania się lub angażowania się z towarzyszami zabaw. Koledzy mogą postrzegać to zachowanie jako krzywdzące („on mnie ignoruje!”) lub po prostu ignorować dziecko z autyzmem. W niektórych przypadkach dzieci z autyzmem mogą być zastraszane lub wykluczane z grupy.

Brak umiejętności wspólnej uwagi

Wspólna uwaga to umiejętność, której używasz, kiedy skupiasz się na czymś z inną osobą. Przykłady obejmują wspólne granie lub wspólne oglądanie puzzli. Oznacza myślenie i pracę w parze lub grupie.

Osoby z autyzmem często mają problemy z umiejętnościami wspólnej uwagi. Chociaż tych umiejętności można się nauczyć, mogą nigdy nie rozwijać się samodzielnie.

Nauczanie umiejętności zabawy

Jeśli brak umiejętności zabawy jest możliwym objawem autyzmu, czy możesz nauczyć dziecko z autyzmem zabawy? W wielu przypadkach odpowiedź brzmi tak. W rzeczywistości kilka rodzajów terapii koncentruje się w dużej mierze na budowaniu umiejętności zabawy. Rodzice (i rodzeństwo) mogą brać w tym aktywny udział.

Te rodzaje terapii obejmują:

• Metoda Floortime: Terapia oparta na relacjach polegająca na zabawie z dzieckiem na jego poziomie

• Interwencja na rzecz rozwoju relacji (RDI): koncentruje się na działaniach mających na celu wspieranie relacji społecznych
• Projekt PLAY: Program wczesnej interwencji dla rodziców i dzieci w wieku od 18 miesięcy do 6 lat

• Naturalistyczna stosowana terapia behawioralna: Terapia zachęcająca do pozytywnych zachowań w naturalnym środowisku dziecka

Wszystkie te techniki mogą być stosowane przez rodziców, terapeutów lub nauczycieli i wszystkie mogą być pomocne. Żadna jednak nie jest objęta jakąkolwiek gwarancją. Podczas gdy niektóre dzieci z autyzmem rozwijają solidne umiejętności zabawy, inne uważają, że wyzwanie jest zbyt wielkie.

Dla większości rodziców najlepszym sposobem na rozpoczęcie jest skorzystanie z pomocy terapeuty, który może zapewnić coaching i wsparcie.

Streszczenie

Dzieci z autyzmem bawią się inaczej niż te, które nie mają autyzmu. Często lubią powtarzać czynności w kółko i ustawiać przedmioty w szeregu, zamiast udawać. Zazwyczaj wolą grać w pojedynkę i mieć wyzwania współpracując z innymi. Dostępne są różne rodzaje terapii, aby pomóc dzieciom z autyzmem i ich rodzinom we wspólnej zabawie i budowaniu relacji.

Zabawa może wyglądać inaczej dla Twojego dziecka z autyzmem. Możesz czuć się sfrustrowany, jeśli masz problemy z interakcją z nimi podczas sesji gry. Pamiętaj, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie.

Istnieją sposoby, dzięki którym możesz pomóc swojemu dziecku rozwijać się w zabawie z innymi. Jeśli masz jakieś pytania, skontaktuj się z terapeutą swojego dziecka.