Przegląd rodzinnej gorączki śródziemnomorskiej

Rodzinna gorączka śródziemnomorska (FMF) to rzadkie zaburzenie genetyczne, które występuje głównie w niektórych populacjach etnicznych. Jest również czasami nazywany rodzinnym napadowym zapaleniem błon surowiczych lub nawracającym zapaleniem błon surowiczych. Charakteryzuje się nawracającymi napadami gorączki, bólem brzucha podobnym do zapalenia wyrostka robaczkowego, zapaleniem płuc oraz opuchniętymi, bolesnymi stawami.

Jako przewlekłe, nawracające zaburzenie FMF może powodować krótkotrwałą niepełnosprawność i znacząco pogarszać jakość życia danej osoby. Na szczęście nowsze leki przeciwzapalne prawie wyeliminowały wiele cięższych objawów choroby.

FMF jest recesywnym zaburzeniem autosomalnym, co oznacza, że ​​jest dziedziczony po rodzicach. Choroba jest związana z mutacjami w genie gorączki śródziemnomorskiej (MEFV), których jest ponad 30 odmian. Aby osoba doświadczyła objawów, musiałaby odziedziczyć kopie mutacji od obojga rodziców. Nawet wtedy posiadanie dwóch kopii nie zawsze oznacza chorobę.

Chociaż rzadki w populacji ogólnej, FMF jest częściej widywany u Żydów sefardyjskich, żydów Mizrahi, Ormian, Azerbejdżanów, Arabów, Greków, Turków i Włochów.

Przegląd

W przeciwieństwie do choroby autoimmunologicznej, w której układ odpornościowy atakuje własne komórki, FMF jest chorobą autozapalną, w której wrodzony układ odpornościowy (pierwsza linia obrony organizmu) po prostu nie działa tak, jak powinien. Choroby autozapalne charakteryzują się niesprowokowanym stanem zapalnym, głównie w wyniku dziedzicznej choroby.

W przypadku FMF mutacja MEFV prawie zawsze wpływa na chromosom 16 (jedna z 23 par chromosomów tworzących DNA danej osoby). Chromosom 16 jest odpowiedzialny między innymi za tworzenie białka zwanego piryną, które znajduje się w pewnych obronnych białych krwinkach.

Chociaż funkcja piryny wciąż nie jest do końca jasna, wielu uważa, że ​​białko to jest odpowiedzialne za łagodzenie odpowiedzi immunologicznej poprzez kontrolowanie stanu zapalnego.

Spośród ponad 30 odmian mutacji MEFV cztery są ściśle związane z objawową chorobą.

Objawy

FMF powoduje przede wszystkim stany zapalne skóry, narządów wewnętrznych i stawów. Ataki charakteryzują się jedno- do trzydniowych napadów bólu głowy i gorączki oraz innych stanów zapalnych, takich jak:

• Zapalenie opłucnej, zapalenie wyściółki płuc, charakteryzujące się bolesnym oddychaniem

• Zapalenie otrzewnej, zapalenie ściany brzucha charakteryzujące się bólem, tkliwością, gorączką, nudnościami i wymiotami

• Zapalenie osierdzia, zapalenie wyściółki serca, charakteryzujące się ostrymi, przeszywającymi bólami w klatce piersiowej

• Zapalenie opon mózgowych, zapalenie błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy

• Bóle stawów (bóle stawów) i zapalenie stawów (zapalenie stawów)
• Rozległa, zapalna wysypka, zwykle poniżej kolan

• Ból mięśni (ból mięśni), który może być ciężki

• Zapalenie jąder powodujące ból i obrzęk (co może zwiększać ryzyko niepłodności)
• Powiększenie śledziony

Objawy wahają się od łagodnego do osłabiającego. Częstość ataków może się zmieniać od kilku dni do kilku lat. Chociaż objawy FMF mogą pojawić się już w dzieciństwie, częściej pojawiają się w wieku 20 lat.

Komplikacje

W zależności od nasilenia i częstotliwości ataków FMF może powodować długotrwałe komplikacje zdrowotne. Nawet jeśli objawy są łagodne, FMF może wywołać nadprodukcję białka zwanego surowiczym amyloidem A. Te nierozpuszczalne białka mogą stopniowo gromadzić się i powodować uszkodzenia głównych narządów, głównie nerek.

Niewydolność nerek jest w rzeczywistości najpoważniejszym powikłaniem FMF. Przed pojawieniem się leków przeciwzapalnych średnia długość życia osób z chorobą nerek związaną z FMF wynosiła 50 lat.

Wydaje się, że osoby z FMF mają również zwiększoną częstość występowania innych chorób zapalnych, takich jak różne postacie zapalenia naczyń i nieswoiste zapalenie jelit (choroba Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego).

Genetyka i dziedziczenie

Jak w przypadku każdej choroby autosomalnej recesywnej, FMF występuje, gdy dwoje rodziców, którzy nie mają tej choroby, przekazuje swojemu potomstwu gen recesywny. Rodzice są uważani za „nosicieli”, ponieważ każdy z nich ma jedną dominującą (normalną) kopię genu i jedną recesywną (zmutowaną) kopię. FMF może wystąpić tylko wtedy, gdy osoba ma dwa geny recesywne.

Jeśli oboje rodzice są nosicielami, dziecko ma 25% szans na odziedziczenie dwóch genów recesywnych (i otrzymanie FMF), 50% szans na otrzymanie jednego dominującego i jednego recesywnego (i zostanie nosicielem) oraz 25% na otrzymanie dwa dominujące geny (i pozostające nienaruszone).

Ponieważ istnieje ponad 30 odmian mutacji MEFV, różne kombinacje recesywne mogą oznaczać bardzo różne rzeczy. W niektórych przypadkach posiadanie dwóch mutacji MEFV może powodować ciężkie i częste napady FMF. W innych osoba może być w dużej mierze wolna od objawów i doświadczać niczego poza okazjonalnymi niewyjaśnionymi bólami głowy lub gorączką.

Czynniki ryzyka

Choć FMF jest rzadki w populacji ogólnej, istnieją grupy, w których ryzyko FMF jest znacznie wyższe. Ryzyko jest w dużej mierze ograniczone do tak zwanych „populacji założycielskich”, w których grupy mogą prześledzić korzenie choroby aż do wspólnego przodka. Ze względu na brak różnorodności genetycznej w tych grupach (często z powodu małżeństw mieszanych lub izolacji kulturowej) niektóre rzadkie mutacje są łatwiej przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Odmiany mutacji MEFV sięgają czasów biblijnych, kiedy starożytni żydowscy żeglarze rozpoczęli migrację z południowej Europy do Afryki Północnej i na Bliski Wschód. Wśród grup najczęściej dotkniętych FMF:

• Żydzi sefardyjscy, których potomkowie zostali wygnani z Hiszpanii w XV wieku, mają jedną na osiem szans na nosicielstwo genu MEFV i jedną na 250 szans na zarażenie się chorobą.

• Ormianie mają jedną na siedem szans na nosicielstwo mutacji MEFV i jedną na 500 na rozwój choroby.

• Turcy i Arabowie również mają od 1 na 1000 do 1 na 2000 szans na otrzymanie FMF.

Dla kontrastu, Żydzi aszkenazyjscy mają jedną na pięć szans na nosicielstwo mutacji MEFV, ale tylko jedną na 73 000 szans na rozwój choroby.

Diagnoza

Rozpoznanie FMF opiera się w dużej mierze na historii i wzorcu ataków. Kluczem do rozpoznania choroby jest czas trwania ataków, które rzadko są dłuższe niż trzy dni.

Można zlecić badania krwi w celu oceny rodzaju i poziomu doświadczanego stanu zapalnego. Obejmują one:

• Pełna morfologia krwi (CBC), stosowana do wykrywania wzrostu liczby białych krwinek obronnych

• Szybkość sedymentacji erytrocytów (OB), stosowana do wykrywania przewlekłego lub ostrego zapalenia

• Białko C-reaktywne (CRP), stosowane do wykrywania ostrego stanu zapalnego

• Haptoglobina w surowicy (zmniejszona podczas ostrego epizodu), stosowana do wykrywania niszczenia czerwonych krwinek, jak to ma miejsce w przypadku chorób autozapalnych

Można również wykonać badanie moczu, aby ocenić, czy w moczu występuje nadmiar albuminy, wskazujący na przewlekłą niewydolność nerek.

Na podstawie tych wyników świadczeniodawca może zlecić wykonanie testu genetycznego w celu potwierdzenia mutacji MEFV. Ponadto lekarz może zalecić test prowokacyjny, w którym lek zwany metaraminolem może wywołać łagodniejszą postać FMF, zwykle w ciągu 48 godzin od wstrzyknięcia. Pozytywny wynik może zapewnić świadczeniodawcy wysoki poziom pewności w postawieniu diagnozy FMF.

Leczenie

Nie ma lekarstwa na FMF. Leczenie jest przede wszystkim ukierunkowane na radzenie sobie z ostrymi objawami, najczęściej niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, takimi jak Voltaren (diklofenak).

Aby zmniejszyć nasilenie lub częstotliwość ataków, lek przeciw dnie moczanowej Colcrys (kolchicyna) jest powszechnie przepisywany jako forma terapii przewlekłej. Dorosłym zazwyczaj przepisuje się od 1 do 1,5 miligrama dziennie, chociaż w cięższych chorobach można stosować do 3 miligramów. Dawkę zmniejsza się w przypadku choroby wątroby i nerek. Bez względu na stan, Twój lekarz będzie pracował, aby znaleźć najniższą skuteczną dawkę.

Colcrys jest tak skuteczny w leczeniu FMF, że 75 procent osób cierpiących na tę chorobę nie zgłasza dalszych nawrotów choroby, a 90 procent zgłasza wyraźną poprawę. Ponadto uważa się, że stosowanie Colcrys znacznie zmniejsza ryzyko powikłań FMF, w tym niewydolności nerek.

Skutki uboczne Colcrys mogą obejmować nudności, biegunkę i ból brzucha. Dużo rzadsze działania niepożądane obejmują supresję szpiku kostnego (powodującą niską liczbę białych krwinek, niską liczbę płytek krwi lub anemię), toksyczność wątroby, wysypkę, uszkodzenie mięśni i neuropatię obwodową (drętwienie lub uczucie mrowienia rąk i stóp ). Należy zachować ostrożność stosując Colcrys w przypadku choroby wątroby lub nerek.

W przypadku pozytywnej diagnozy rodzinnej gorączki śródziemnomorskiej ważne jest, aby porozmawiać ze specjalistą od chorób, aby w pełni zrozumieć, co oznacza diagnoza i jakie są opcje leczenia.

Jeśli przepisano Colcrys, ważne jest, aby zażywać lek codziennie zgodnie z zaleceniami, bez pomijania ani zwiększania częstotliwości. Osoby, które kontynuują terapię, mogą generalnie oczekiwać zarówno normalnej długości życia, jak i normalnej jakości życia.

Nawet jeśli leczenie rozpocznie się po rozwinięciu się choroby nerek, stosowanie leku Colcrys dwa razy dziennie może wydłużyć oczekiwaną długość życia znacznie ponad 50 lat obserwowane u osób z nieleczoną chorobą.