Przegląd zaparcia w stwardnieniu rozsianym

Jeden z bardziej nieprzyjemnych i nieprzyjemnych objawów w stwardnienie rozsiane (MS) to zaparcie. W niektórych przypadkach może być przewlekły i bolesny. Szacuje się, że od 50 do 75 procent osób z SM doświadcza w pewnym momencie zaparć. Mimo to zwykle jest on niedostatecznie zgłaszany. Wynika to prawdopodobnie z wielu czynników, takich jak:

• Pacjenci nie wiążą tego objawu ze stwardnieniem rozsianym, więc nie zgłaszają go swoim neurologom
• Pacjenci skupieni na bardziej znaczących objawach podczas wizyt u neurologa
• Pacjent jest zbyt zawstydzony, aby zgłosić zaparcia swoim lekarzom

Symptomy i objawy

Zaparcie obejmuje jeden lub oba z następujących objawów:

Zaparcie, które nie jest leczone, może powodować zaleganie stolca, co ma miejsce, gdy zaparcia są tak poważne, że cała odbytnica wypełnia się dużą, twardą kulą stolca.

Powoduje

Na zdrowe, regularne wypróżnienia zaangażowane są dwa elementy:

Kiedy stolec zwalnia podczas swojej podróży przez jelita (zwłaszcza okrężnicę, ostatnią część jelita grubego), woda jest wchłaniana, aby stolec stał się stały. Kiedy zwalnia zbyt mocno, okrężnica wchłania zbyt dużo wody i stolec staje się twardy i trudny do przejścia.

Istnieje kilka powszechnych przyczyn zaparć u osób z SM.

Uszkodzenia neurologiczne

U osób ze stwardnieniem rozsianym zmiany chorobowe mogą uniemożliwiać mózgowi dokładne odbieranie lub przekazywanie sygnałów kontrolujących świadome próby wypróżnienia. Innymi słowy, możesz nie otrzymywać wiadomości, że „musisz iść”, lub możesz nie być w stanie skutecznie się zrelaksować i popchnąć w razie potrzeby, aby wypróżnić się. Mimowolne ruchy, które utrzymują stolec w dolnych partiach przewodu pokarmowego, również mogą być zaburzone.

Ponownie, problemy te są spotęgowane tym, że stolec jest zbyt trudny do łatwego przejścia ze względu na wydłużony czas w okrężnicy.

Ograniczona aktywność fizyczna

Ważnym elementem motoryki jelit (przemieszczania się strawionego pokarmu przez jelita) jest aktywność fizyczna, np. chodzenie. Wiele osób ze stwardnieniem rozsianym nie jest w stanie poruszać się i dużo chodzić z powodu osłabienia, spastyczności, ataksji czuciowej lub zmęczenia.

Skutki uboczne leków

Zaparcie jest skutkiem ubocznym wielu leków, które ludzie z SM przyjmują w celu opanowania objawów. Obejmują one:

• Leki przeciwdepresyjne, zwłaszcza trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, w tym Elavil i Endep (amitryptylina), Norpramin (dezypramina), Sinequan (doksepina), Tofranil-PM (imipramina) i Pamelor (nortryptylina)
• Środki przeciwbólowe, zwłaszcza zawierające morfinę lub kodeinę, a także inne leki przeciwbólowe, takie jak Ultram (tramadol)
• Leki na dysfunkcję pęcherza zwane antycholinergiczne jak tabletki Detrol i kapsułki o przedłużonym uwalnianiu Detrol LA (tolterodyna)
• Leki na spastyczność, w tym Lioresal (baklofen) i Zanaflex (tyzanidyna)

Nie picie wystarczającej ilości wody

Często zdarza się, że osoby ze stwardnieniem rozsianym ograniczają zużycie wody, zwłaszcza jeśli mają problemy z parciem na mocz lub nokturia. Niektóre osoby ze stwardnieniem rozsianym zmniejszają również spożycie płynów, gdy wychodzą lub podróżują, ponieważ dostanie się do toalety może być trudne. Jeśli masz stwardnienie rozsiane, ważne jest, aby w ciągu dnia pić dużo wody. Unikaj kofeiny i alkoholu, które działają moczopędnie i mogą cię bardziej odwodnić.

Diagnoza

Diagnozowanie problematycznych zaparć może być trudne, biorąc pod uwagę, że ludzie mają różne nawyki jelitowe. Twój lekarz przeprowadzi ogólne badanie fizykalne i zapyta o twoje i czy ostatnio się zmieniły.

Istnieje również kilka testów i procedur stosowanych do wykrywania i diagnozowania problemów z jelitami. Oto kilka, które mogą być wskazane u osoby ze stwardnieniem rozsianym:

• Manometria anorektalna: W tej procedurze lekarz wprowadza wąską, elastyczną rurkę do odbytu i odbytnicy, a następnie napełnia mały balonik na końcu rurki. Urządzenie jest następnie wciągane z powrotem przez mięsień zwieracza. Ta procedura pozwala lekarzowi zmierzyć koordynację mięśni, których używasz do poruszania jelit.

• Test wydalania balonu: Często stosowany wraz z manometrią anorektalną, ten test mierzy czas potrzebny do wypchnięcia balonu wypełnionego wodą i umieszczonego w odbytnicy.

• Badanie pasażu okrężniczego: W tej procedurze można połknąć kapsułkę zawierającą znacznik radiocieniujący lub bezprzewodowe urządzenie rejestrujące. Przebieg kapsułki przez okrężnicę będzie rejestrowany przez kilka dni i widoczny na zdjęciach rentgenowskich. Twój lekarz będzie szukał oznak dysfunkcji mięśni jelitowych i tego, jak dobrze pokarm przechodzi przez okrężnicę.

Leczenie

Leczenie zaparć obejmuje środki zmiękczające stolec, suplementy błonnika i czopki doodbytnicze. Pomocne mogą być również środki przeczyszczające, ale przed ich zażyciem omów opcje z lekarzem, ponieważ niektóre mogą powodować uzależnienie.

W przypadku zatkania kałem możesz otrzymać lewatywę lub lekarz może być zmuszony do ręcznego usunięcia blokady (za pomocą palca w rękawiczce).

Zapobieganie

Zaparcia są powszechne w SM, ale dobrą wiadomością jest to, że są rzeczy, które możesz zrobić, aby temu zapobiec lub przynajmniej je zmniejszyć. Strategie obejmują:

• Picie od sześciu do ośmiu szklanek wody dziennie
• Włączenie do diety błonnika, w tym produktów pełnoziarnistych oraz szerokiej gamy owoców i warzyw
• Pozostań aktywnym jak najwięcej
• Ustalenie pory każdego dnia na korzystanie z łazienki; nazywa się to treningiem jelit

Strategie stylu życia są zwykle skuteczne w leczeniu zaparć. Jeśli objawy są częste lub przewlekłe, nie zwlekaj z wizytą u lekarza. W niektórych przypadkach zaparcia mogą być oznaką czegoś poważniejszego, takiego jak rak jelita grubego.