Przyczyny i czynniki ryzyka wścieklizny

Wścieklizna u ludzi jest niezwykle rzadka w Stanach Zjednoczonych. W rzeczywistości, według Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), każdego roku zgłasza się tylko jeden do trzech przypadków.Mimo to ważne jest, aby zrozumieć przyczyny i czynniki ryzyka wścieklizny, abyś mógł chronić siebie i swoją rodzinę przed tą potencjalnie zagrażającą życiu chorobą.

Wścieklizna to infekcja wywołana wirusem z rodzaju Lyssavirus. Zazwyczaj przenoszony przez ślinę, wirus wścieklizny zwykle wnika do organizmu poprzez ugryzienie przez zakażone zwierzę. Chociaż wścieklizna była kiedyś najczęściej powiązana z ukąszeniami psów, obecnie więcej przypadków w Stanach Zjednoczonych jest związanych z ukąszeniami nietoperzy i innych zwierząt.

Wspólne czynniki ryzyka

Dzięki szeroko rozpowszechnionym szczepionkom dla zwierząt (podawanym osobom o wysokim ryzyku i tym, które mogły być narażone na wściekliznę), liczba zgonów ludzi związanych z wścieklizną w Stanach Zjednoczonych stale spada od lat 70. XX wieku.

Według badania opublikowanego w Journal of the American Veterinary Medical Association, z 4910 przypadków wścieklizny na zwierzętach zgłoszonych w USA w 2016 r. podział przedstawiał się następująco:

• nietoperze (33,5%)
• szopy pracze (28,6%)
• skunksy (21,0%)
• lisy (6,4%)
• koty (5,2%)
• bydło (1,4%)
• psy (1,2%)

W niektórych przypadkach wścieklizna jest spowodowana zadrapaniem zarażonego zwierzęcia.

Istnieją również doniesienia o wściekliźnie przenoszonej przez zakażoną ślinę, która dostała się do powietrza, zwykle w jaskiniach nietoperzy. Te przypadki są bardzo rzadkie.

Teoretycznie możliwe jest, że przeniesienie wścieklizny z człowieka na człowieka może nastąpić poprzez ukąszenia. Jednak ta teoria nigdy nie została potwierdzona.

Poza Stanami Zjednoczonymi

Wścieklizna występuje znacznie częściej w krajach rozwijających się, gdzie ukąszenia psów pozostają częstą przyczyną.

W Australii i Europie Zachodniej wścieklizna na nietoperze stanowi coraz większe zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Podczas gdy wścieklizna może atakować zarówno zwierzęta domowe, jak i dzikie, ukąszenia psów domowych są odpowiedzialne za przenoszenie wirusa w 99% przypadków wścieklizny u ludzi.Dzikie zwierzęta, takie jak szakale i mangusty, również mają potencjał do rozprzestrzeniania wirusa wścieklizny.

Chociaż rzadko, istnieją doniesienia o przypadkach wścieklizny przenoszonej przez przeszczepy narządów.

Zmniejszenie ryzyka

Strategie behawioralne

Mimo że wścieklizna jest zwykle przenoszona przez niesprowokowane ukąszenia zwierząt, dobrym pomysłem jest odświeżenie zachowań, które mogą prowokować ukąszenia. W tym celu nigdy nie należy zbliżać się ani głaskać nieznanego psa. Mądrze jest również zachować bezpieczną odległość między sobą a psem, który pokazuje takie sygnały, jak napięte ciało, sztywny ogon, cofnięta głowa i/lub uszy lub intensywne spojrzenie.

Powinieneś również chronić swojego zwierzaka przed kontaktem z jakimikolwiek dzikimi zwierzętami.

Szczepienia

Chociaż w Stanach Zjednoczonych uważa się, że wścieklizna u psów domowych jest obecnie pod kontrolą, CDC szacuje, że każdego roku do 70 psów i ponad 250 kotów zgłasza się wściekliznę.Większość z tych zwierząt była nieszczepiona i została zarażona przez wściekłe nietoperze, szopy pracze, skunksy i inne dzikie zwierzęta.

Ponadto możesz zmniejszyć ryzyko zarażenia się wścieklizną, zaszczepiając się, zwłaszcza jeśli pracujesz ze zwierzętami domowymi lub wykonujesz inny zawód wysokiego ryzyka lub podróżujesz do krajów o wysokim wskaźniku wścieklizny.