Rokowanie w łuszczycowym zapaleniu stawów i jakość życia

Łuszczycowe zapalenie stawów (PsA) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, która czasami występuje z zapaleniem skóry zwanym łuszczycą. Może znacząco wpłynąć na życie człowieka. Rokowanie może się różnić w zależności od osoby, ale wczesna diagnoza i agresywne leczenie mogą zmniejszyć wpływ, jaki ma to na jakość życia danej osoby.

Postęp

To, jak postępuje łuszczycowe zapalenie stawów, zależy od rodzaju łuszczycowego zapalenia stawów u danej osoby, jeśli zaatakowana jest skóra, stadium, w jakim znajdowała się w momencie diagnozy, otrzymanego leczenia i odpowiedzi na leczenie.

Łuszczyca

Łuszczyca – zapalna, autoimmunologiczna choroba skóry, która powoduje odkładanie się komórek skóry i tworzenie łusek oraz swędzących, suchych plam – może być oznaką tego, co ma nadejść. Według National Psoriasis Foundation, od 10 do 30% osób z łuszczycą rozwinie się ŁZS.KątOba stany są długotrwałe i mogą się z czasem pogarszać, chociaż leczenie może pomóc złagodzić objawy i spowolnić postęp choroby.

wczesne PsA

Podczas gdy ŁZS może rozwijać się wiele lat po wystąpieniu łuszczycy, u niektórych osób ból stawów może wystąpić na długo przed zauważeniem objawów skórnych. Niezależnie od tego, czy ŁZS pojawia się przed, czy po łuszczycy, objawy są podobne i mogą obejmować:

• Obrzęk, stan zapalny, ból stawów palców rąk i nóg
• Ból ramion, kolan i innych dużych stawów
• Zapalenie i ból szyi i pleców
• Stan zwany zapaleniem palców — czasami nazywany palcami kiełbasy — w którym palce u rąk i nóg są tak opuchnięte, że przypominają kiełbaski
• Zapalenie przyczepów ścięgnistych lub w miejscu przyczepienia ścięgna lub więzadła do kości. Najczęstsze miejsca, w których może wystąpić zapalenie przyczepów ścięgnistych, to okolice pięty, podeszwy stopy, przód kolana, biodra, łokieć i kręgosłup

Długotrwałe, aktywne PsA

Z czasem ŁZS może powodować uszkodzenie stawów. W małych stawach – palcach rąk i nóg – osoba może wyraźnie zobaczyć deformację stawów, która jest wynikiem trwającego stanu zapalnego. Uszkodzenie stawów może ograniczyć twoją zdolność do wykonywania codziennych zadań i uczestniczenia w czynnościach, które kiedyś sprawiały ci przyjemność. Może również powodować większy ból i niepełnosprawność. Problemy ze stawami, deformacje i niepełnosprawność mogą ograniczać zdolność osoby do aktywności, co z czasem powoduje sztywność stawów i osłabienie mięśni.

Problemy ze stawami to nie jedyne obawy osób z ŁZS. Osoby z postępującym ŁZS są narażone na inne schorzenia, w tym anemię, wysokie ciśnienie krwi, choroby serca, depresję i inne.

Umorzenie

Jeśli masz szczęście, nigdy nie dowiesz się, jak to jest mieć uszkodzone i zdeformowane stawy. A dzięki silnym lekom, które mają powstrzymać postęp choroby, istnieje duża szansa, że ​​wiele osób z ŁZS doświadczy remisji choroby lub przynajmniej niskiej aktywności choroby. Podczas gdy remisja – okres, w którym objawy choroby, w tym stany zapalne stawów, znikają – jest lepszym celem, niska aktywność choroby jest również możliwa i pomocna w wykazaniu ŁZS.

Wiele leków może pomóc w osiągnięciu remisji lub niskiej aktywności choroby u osób z ŁZS. Obejmują one:

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): NLPZ mogą pomóc złagodzić ból i obrzęk stawów. Większość z nich jest dostępna bez recepty (OTC). Twój lekarz może w razie potrzeby przepisać silniejszą wersję. Celebrex (celekoksyb) to inny rodzaj NLPZ zwany inhibitorem COX-2, dostępny tylko na receptę. Inhibitory COX-2 łagodzą ból i stany zapalne bez skutków ubocznych żołądka, z których znane są NLPZ.

Kortykosteroidy: Leki te pomagają zmniejszyć ból i stan zapalny. Stosowane są tylko krótkoterminowo, ponieważ powodują niekorzystne skutki uboczne. Twój lekarz może również podać Ci kortykosteroid w zastrzyku do dotkniętego stawu lub stawów.

Tradycyjne leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD): Tradycyjne DMARD obejmują metotreksat, hydroksychlorochinę i sulfasalazynę. Leki te spowalniają procesy układu odpornościowego, które powodują przewlekłe stany zapalne. Wiele z tych leków jest stosowanych od wielu dziesięcioleci w leczeniu ŁZS i różnych chorób autoimmunologicznych.

Biologiczne DMARDs: Biologiczne to nowsze leki, które okazały się przydatne w leczeniu ciężkiego ŁZS i/lub obejmującego łuszczycę. Leki biologiczne obejmują blokery czynnika martwicy nowotworu (TNF), blokery interleukiny (IL) oraz leki hamujące limfocyty T i B. Leki te są genetycznie zmodyfikowanymi białkami, które celują w określone części układu odpornościowego znane z podsycania stanu zapalnego.

Inhibitory JAK: Inhibitory kinazy Janus (JAK) hamują aktywność enzymów z rodziny JAK poprzez zakłócanie ich ścieżek sygnałowych. Mogą pomóc złagodzić ból stawów i obrzęk oraz objawy skórne związane z ŁZS. Leki te obejmują Xeljanz (tofacitinib), Olumiant (baricitinib) i Rinvoq (upadacitinib).

Należy zauważyć, że Food and Drug Administration (FDA) zatwierdziła te inhibitory JAK tylko dla pacjentów z autoimmunizacją, którzy nie zareagowali lub nie tolerują jednego lub więcej inhibitorów czynnika martwicy nowotworu (TNF). Dzieje się tak, ponieważ badania wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z sercem, takich jak zawał serca lub udar, rak, zakrzepy krwi i śmierć po zastosowaniu inhibitora JAK.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o najlepszych metodach leczenia w Twojej wyjątkowej sytuacji.

Z wyjątkiem NLPZ i sterydów, osiągnięcie pełnej skuteczności niektórych z tych leków może potrwać do trzech miesięcy. Gdy ty i twój lekarz znajdziecie skuteczne leczenie, prawdopodobnie zauważycie znaczną poprawę w ciągu roku. W rzeczywistości jedno badanie opublikowane w czasopiśmie Arthritis Research & Therapy w 2017 r. wykazało, że nawet 60% osób z ŁZS było w stanie osiągnąć minimalną aktywność choroby w ciągu jednego roku leczenia lekami biologicznymi i/lub tradycyjnymi LMPCh.

Badania pokazują, że u osób, które przestaną brać leki, objawy powrócą w ciągu kilku miesięcy. Na przykład jeden artykuł z 2015 roku w Annals of Rheumatic Disease doniósł o badaniu obserwacyjnym 26 pacjentów z ŁZS przez sześć miesięcy i stwierdził nawrót choroby u 20 pacjentów, którzy przerwali leczenie. U pacjentów z niską aktywnością choroby można bezpiecznie próbować stopniowo odstawiać leki.

Długość życia

Łuszczycowe zapalenie stawów zwykle nie wpływa na długość życia i nie zagraża życiu. Może jednak zwiększać ryzyko innych stanów (chorobowości współistniejących), takich jak choroba sercowo-naczyniowa, stłuszczenie wątroby, wysokie ciśnienie krwi i cukrzyca.

Niektóre badania sugerują, że osoby z ŁZS mają krótszą długość życia niż inni w populacji ogólnej. Ale jest to podobne do innych chorób autoimmunologicznych, w tym RZS. Jest to prawdopodobne, ponieważ osoby z ŁZS mają większe ryzyko rozwoju warunków, które mogą skrócić oczekiwaną długość życia.

Nawet jeśli masz ciężkie ŁZS, nadal możesz porozmawiać z lekarzem o najlepszym leczeniu, które złagodzi objawy, zapobiegnie przewlekłemu zapaleniu i zmniejszy ryzyko chorób współistniejących z ŁZS.

Jakość życia

Badania nad jakością życia osób z ŁZS wydają się wskazywać, że osoby z ŁZS wydają się mieć niższą jakość życia niż inne osoby w populacji ogólnej z powodu obniżonej sprawności fizycznej i zwiększonego ryzyka chorób zagrażających życiu. Jeden raport z 2012 r. w czasopiśmie Rheumatology wykazał, że osoby z ŁZS mają słabą jakość życia w porównaniu z osobami z łuszczycą z powodu obciążenia stawów, wieku i chorób współistniejących.KątKąt

Trudno jest dokładnie określić, w jaki sposób ŁZS wpłynie na życie danej osoby, ponieważ ŁZS różni się w zależności od osoby. U niektórych osób choroba postępuje wcześnie i szybko i powoduje poważne objawy. U innych ŁZS postępuje powoli, a objawy nie są znaczące ani nie zmieniają życia. Jednak większość ludzi odczuje objawy i ból, w tym okresy zaostrzeń – gdy choroba jest aktywna – oraz okresy niskiej aktywności choroby lub remisji.

Niezależnie od nasilenia objawów ŁZS u danej osoby, ŁZS stwarza dla osób żyjących z tą chorobą dwa główne wyzwania związane z jakością życia: ból i dobre samopoczucie.

Ból

ŁZS powoduje ból, sztywność, zmęczenie i inne objawy chorobowe. Ponadto zmiany skórne mogą prowadzić do dyskomfortu. Ciężkie objawy mogą ograniczać zdolność osoby do wykonywania codziennych czynności.

Dostępne bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, mogą pomóc w zmniejszeniu łagodnego bólu. Jeśli uważasz, że te leki nie wystarczą do radzenia sobie z bólem, porozmawiaj ze swoim lekarzem o silniejszych środkach przeciwbólowych lub alternatywach dla leków przeciwbólowych. Należy pamiętać, że NLPZ mogą nie być bezpieczne u osób z chorobami nerek lub u osób przyjmujących leki rozrzedzające krew.

Aktywność fizyczna może pomóc złagodzić sztywność stawów i zapobiec osłabieniu mięśni. Wypróbuj lekkie ćwiczenia, takie jak pływanie, spacery, joga i delikatne rozciąganie. Terapie zajęciowe i fizyczne mogą również pomóc poprawić siłę stawów i mobilność oraz pomóc znaleźć nowe sposoby robienia rzeczy, gdy ból i sztywność utrudniają wykonywanie czynności.

Dobre samopoczucie

Fizyczne objawy ŁZS mogą mieć negatywny wpływ na życie człowieka, w tym na aspekty osobiste, społeczne i zawodowe. Ryzyko chorób psychicznych, w tym lęku i depresji, jest wyższe u osób z łuszczycowym zapaleniem stawów. Badanie opublikowane przez The Journal of Rheumatology w 2014 r. wykazało, że częstość występowania zarówno lęku, jak i depresji jest wyższa u osób z ŁZS – do 37% – w porównaniu z osobami z łuszczycą. Co więcej, depresja i lęk wiązały się z większym stanem zapalnym stawów, niepełnosprawnością, bólem i zmęczeniem.

Jeśli doświadczasz depresji, lęku lub innych objawów zdrowia psychicznego, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Dostępne jest leczenie, a radzenie sobie z problemami ze zdrowiem psychicznym ostatecznie prowadzi do lepszych wyników choroby i poprawy jakości życia.

Życie w przewlekłym stanie zapalnym, takim jak łuszczycowe zapalenie stawów, może mieć ogromny wpływ na twoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Wczesna diagnoza i leczenie są niezbędne, aby uniknąć niepełnosprawności i uszkodzeń stawów, zachować mobilność i cieszyć się dobrą jakością życia.

Jakość życia można znacznie poprawić poprzez ścisłą współpracę z lekarzem w celu ustalenia, jakie czynniki powodują pogorszenie choroby i jak sobie z nimi radzić, a także poprzez znalezienie odpowiedniego planu leczenia, aby zmniejszyć ryzyko powikłań i chorób współistniejących. W miarę dostępności nowszych metod leczenia, perspektywy dla osób z ŁZS będą się poprawiać, więc nie zniechęcaj się.