Różnice między wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego a chorobą Leśniowskiego-Crohna

Dwie podstawowe formy nieswoistego zapalenia jelit (IBD) – choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego – są często łączone razem. Ale niektóre z ich cech są bardzo różne.

Przegląd

Choroby te mają wiele objawów, ale ich leczenie, zarówno medyczne, jak i chirurgiczne, nie jest dokładnie takie samo. W wielu przypadkach wyszkolony gastroenterolog (poprzez wykorzystanie różnych wyników testów) może określić, czy przypadek IBD jest chorobą Leśniowskiego-Crohna, czy wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Istnieją jednak przypadki, w których diagnoza jednej postaci IBD nad drugą jest bardzo trudna. Niekiedy ostateczna diagnoza jest możliwa dopiero wtedy, gdy jakieś zdarzenie w przebiegu choroby lub jej leczenie sprawia, że ​​postać IBD jest łatwo widoczna.

Pacjenci z IBD mogą być bardzo zdezorientowani co do różnic między tymi chorobami. Jak w przypadku każdej choroby przewlekłej, edukacja jest ważnym narzędziem, aby stać się aktywnym uczestnikiem własnego planu leczenia.

Jeśli twoja diagnoza nie jest stanowcza, nie panikuj. U niektórych osób ustalenie, czy IBD bardziej przypomina chorobę Leśniowskiego-Crohna, czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego, może zająć trochę czasu. W około 5-20% przypadków zdiagnozowano nieokreślone zapalenie jelita grubego (IC).KątKąt

IBD staje się coraz bardziej uleczalne, a obecnie w arsenale jest wiele leków, które pomagają ludziom we wszystkich postaciach uzyskać większą kontrolę nad chorobą. Poniżej opisano główne różnice między wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego a chorobą Leśniowskiego-Crohna.

Objawy

Wiele objawów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna jest podobnych, ale istnieją pewne subtelne różnice.KątKąt

• Pacjenci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego mają tendencję do odczuwania bólu w lewej dolnej części brzucha, podczas gdy pacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna często (ale nie zawsze) odczuwają ból w dolnej prawej części brzucha.
• W przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego bardzo często występuje krwawienie z odbytnicy podczas wypróżnień; krwawienie jest znacznie rzadsze u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna.

Lokalizacja zapalenia

• W chorobie Leśniowskiego-Crohna lokalizacja zapalenia może wystąpić w dowolnym miejscu przewodu pokarmowego od ust do odbytu.
• We wrzodziejącym zapaleniu okrężnicy jelito grube (okrężnica) jest zazwyczaj jedynym miejscem, które jest dotknięte chorobą. Jednak u niektórych osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego ostatni odcinek jelita cienkiego, jelito kręte, może również wykazywać stan zapalny.KątKąt

Wzór zapalenia

Wzór, jaki przybiera każda forma IBD w przewodzie pokarmowym, jest bardzo wyraźny.KątKąt

• Wrzodziejące zapalenie jelita grubego ma tendencję do ciągłego występowania w obszarach objętych stanem zapalnym. W wielu przypadkach wrzodziejące zapalenie jelita grubego zaczyna się w odbytnicy lub esicy i rozprzestrzenia się w okrężnicy wraz z postępem choroby.
• W chorobie Leśniowskiego-Crohna stan zapalny może występować w postaci plam w jednym lub kilku narządach układu pokarmowego. Na przykład chora część okrężnicy może pojawić się między dwoma zdrowymi odcinkami.

Wygląd zewnętrzny

Podczas kolonoskopii lub sigmoidoskopii lekarz może zobaczyć rzeczywiste wnętrze okrężnicy.

• W okrężnicy, w której występuje choroba Leśniowskiego-Crohna, ściana okrężnicy może być pogrubiona i, ze względu na przerywany wzór chorej i zdrowej tkanki, może mieć wygląd „bruku”.KątKąt
• We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego ściana okrężnicy jest cieńsza i wykazuje ciągłe zapalenie bez plam zdrowej tkanki w chorym odcinku.

Ziarniniaki

Ziarniniaki to komórki w stanie zapalnym, które łączą się w jedno miejsce, tworząc zmianę. Ziarniniaki są obecne w chorobie Leśniowskiego-Crohna, ale nie we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Dlatego też, gdy zostaną znalezione w próbkach tkanek pobranych z odcinka przewodu pokarmowego objętego stanem zapalnym, są dobrym wskaźnikiem, że choroba Leśniowskiego-Crohna jest prawidłową diagnozą.KątKąt

Wrzody

• We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego owrzodzenie błony śluzowej jelita grubego. Te wrzody nie wychodzą poza tę wewnętrzną wyściółkę.
• W chorobie Leśniowskiego-Crohna owrzodzenie jest głębsze i może rozciągać się na wszystkie warstwy ściany jelita.KątKąt

Komplikacje

W chorobie Leśniowskiego-Crohna zwężenia, szczeliny i przetoki nie są rzadkimi powikłaniami. Te stany są rzadziej spotykane w przypadkach wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.KątKąt

Palenie

Jednym z bardziej mylących aspektów IBD jest jego interakcja z paleniem papierosów lub tytoniem.

• Palenie wiąże się z gorszym przebiegiem choroby u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i może zwiększać ryzyko nawrotów i operacji.
• W przypadku niektórych osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego palenie ma działanie ochronne, chociaż palenie NIE jest zalecane ze względu na znaczne zagrożenie dla zdrowia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest często nazywane „chorobą osób niepalących”.KątKąt

Zabiegi

Leki

W wielu przypadkach leki stosowane w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są podobne. Istnieją jednak leki, które są bardziej skuteczne w przypadku jednej postaci IBD niż w przypadku drugiej.

Historycznie podstawą leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są leki 5-ASA i kortykosteroidy. Leki 5-ASA zazwyczaj nie są stosowane w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna, gdy dotyczy ona tylko jelita cienkiego (chociaż kortykosteroidy są).

To powiedziawszy, w przypadku osób z umiarkowanym lub ciężkim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego wytyczne nie zalecają już stosowania podejścia stopniowego (najpierw leki 5-ASA, a następnie leki biologiczne, jeśli to podejście zawiedzie). Zamiast tego zaleca się stosowanie leków biologicznych (z lub bez leku tiopuryny) jako terapii pierwszego rzutu.

Niektóre leki są zatwierdzone tylko do leczenia jednej lub drugiej postaci IBD. Na przykład Cimzia (certolizumab pegol) jest dopuszczony tylko do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna, a Colazal (balsalazyd disodowy) jest dopuszczony tylko do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Inne nowsze leki (biologiczne), w tym Humira (adalimumab) i Entyvio (wedolizumab), są zatwierdzone zarówno do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Operacja

W przypadku pacjentów żyjących z chorobą Leśniowskiego-Crohna operacja usunięcia chorych odcinków jelita może przynieść pewną ulgę w objawach, ale choroba ma tendencję do nawrotów. Ponieważ zapalenie występuje tylko w jelicie grubym we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, usunięcie tego narządu (tzw. kolektomia) jest uważane za „wyleczenie”.KątKąt

Usunięcie tylko części okrężnicy zwykle nie jest wykonywane u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy, ponieważ choroba powraca w pozostałej części okrężnicy. Po kolektomii pacjent z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego może mieć ileostomię lub jeden z kilku rodzajów woreczków wewnętrznych utworzonych ze zdrowego jelita cienkiego.KątKąt

Torebki wewnętrzne zazwyczaj nie są tworzone u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, którzy muszą przejść kolektomię, ponieważ choroba Leśniowskiego-Crohna może wystąpić w torebce.KątKąt