Stosowanie szczepionki DTaP do ochrony przed chorobami zakaźnymi

Szczepionka DTaP jest szczepionką skojarzoną stosowaną do uodparniania małych dzieci przeciwko trzem różnym chorobom zakaźnym: błonicy, tężcowi i krztuścowi (kokluszowi).

Nie należy jej mylić ze szczepionką DTP, która uodparnia się na te same choroby, ale nie jest już stosowana w Stanach Zjednoczonych. Podobnie szczepionka Tdap obejmuje te same choroby, ale jest stosowana tylko u starszych dzieci i dorosłych.

Dlaczego DTaP zastąpił DTP

Szczepionka DTP istnieje od 1948 roku i była jedną z pierwszych, które połączyły wiele szczepionek w jednym zastrzyku. Połączył on szczepionkę przeciw krztuścowi (utworzoną w 1914) ze szczepionką przeciw błonicy (1926) i szczepionką przeciw tężcowi (1938).

DTP stanowiło główny punkt zwrotny w zapobieganiu tym chorobom, zmniejszając roczną częstość występowania samego krztuśca z 200 000 w latach 40. XX wieku do nieco ponad 20 000 obecnie.

Czym różni się DTaP

Aby rozwiązać te niedociągnięcia, w 1996 roku naukowcy opracowali bezpieczniejszą wersję, znaną jako szczepionka DTaP. Litera „a” w DTaP oznacza bezkomórkowy składnik szczepionki przeciwko krztuścowi. Szczepionka bezkomórkowa, z definicji, to taka, w której zamiast całej inaktywowanej komórki stosuje się składnik zakażenia.

Chociaż wiele szczepionek pełnokomórkowych jest bezpiecznych i skutecznych, wykorzystanie całej infekcji oznacza, że ​​należą one do najsurowszych ze wszystkich szczepionek. W przypadku krztuśca zewnętrzna powłoka bakterii składa się z tłuszczów i polisacharydów, które są endotoksyczne, co oznacza, że ​​mogą powodować uogólnione zapalenie całego organizmu.

Z tego powodu dzieci, którym podano szczepionkę DTP, czasami miały wysoką gorączkę, drgawki gorączkowe (konwulsje związane z gorączką) i omdlenia.

Natomiast szczepionka DTaP zawiera tylko składniki antygenowe komórek. Antygeny to białka używane przez układ odpornościowy do identyfikacji i rozpoczęcia ataku immunologicznego. Usuwając endotoksyny i używając tylko antygenów, szczepionka DTaP może pobudzić odpowiedź immunologiczną przy znacznie mniejszej liczbie skutków ubocznych.

Choroby, którym zapobiega DTaP

Błonica, tężec i krztusiec to choroby wywoływane przez bakterie, które nieleczone mogą spowodować poważną chorobę i śmierć. Błonica i krztusiec przenoszą się z osoby na osobę. Tężec wnika do organizmu przez skaleczenia lub rany.

Błonica

Błonica jest wywoływana przez bakterie Corynebacterium diphtheriae. Łatwo rozprzestrzenia się poprzez kaszel, kichanie lub bezpośredni kontakt z skażonym przedmiotem, takim jak zabawka.

Dwa do pięciu dni po ekspozycji toksyny bakterii mogą powodować objawy ze strony układu oddechowego (w tym grubą, szarą powłokę w nosie lub gardle), osłabienie, obrzęk węzłów chłonnych i gorączkę. Jeśli dostanie się do krwiobiegu, może uszkodzić serce, nerki i nerwy.

Tężec

Tężec jest wywoływany przez bakterie Clostridium tetani, których zarodniki znajdują się w glebie, kurzu i oborniku. Zakażenie wnika do organizmu przez uszkodzoną skórę, często gdy skóra jest nakłuwana przez skażony przedmiot, taki jak gwóźdź.

Tężec jest często nazywany „szczękiem szczękowym”, ponieważ może powodować silne napięcie mięśni żuchwy. Może to prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, utrudniając połykanie lub oddychanie.

krztusiec

Krztusiec jest wywoływany przez bakterie Bordetella pertussis, które przyczepiają się do maleńkich, włosowatych wypustek (zwanych rzęskami), które wyściełają górne drogi oddechowe. Bakterie uwalniają toksyny, które nie tylko uszkadzają rzęski, ale także powodują obrzęk dróg oddechowych.

Podobnie jak błonica, krztusiec rozprzestrzenia się poprzez kaszel, kichanie lub po prostu przebywanie w tej samej przestrzeni powietrznej przez dłuższy czas.

Objawy pojawiają się w ciągu pięciu do dziesięciu dni od narażenia i mogą obejmować stany podgorączkowe, bezdech (przerwy w oddychaniu), wymioty, zmęczenie i charakterystyczny, wysoki, „kokluszowy” kaszel. Może również rozwinąć się zapalenie płuc (infekcja płuc).

Powiązane szczepionki

Ponieważ ich nazwiska są tak podobne, ludzie nie są pewni, czy potrzebują szczepionki DTaP czy Tdap. Co więcej, istnieją również szczepionki DT i Td, które są stosowane jedynie w celu zapobiegania odpowiednio błonicy i tężcowi.

Podstawowa różnica między tymi szczepionkami polega na tym, że podaje się je różnym grupom. Zgodnie z zaleceniami CDC:

• DTaP jest zalecany dla dzieci poniżej 7 roku życia i zawiera więcej antygenów, aby lepiej budować obronę immunologiczną. Jest sprzedawany pod markami Daptacel i Infarix.

• DT jest zalecane dla dzieci poniżej 7 roku życia, u których szczepionka przeciw krztuścowi jest przeciwwskazana (niezalecana, zwykle z powodu wcześniejszej reakcji alergicznej). Jest sprzedawany jako lek generyczny.

• Tdap to szczepionka przypominająca podawana dzieciom w wieku powyżej 7 lat i dorosłym, która wymaga mniejszej liczby antygenów, aby wzmocnić ochronę. Jest sprzedawany pod markami Adacel i Boosterix.

• Td to szczepionka przypominająca przeciw tężcowi podawana nastolatkom i dorosłym, którzy mogą być w grupie mniejszego ryzyka krztuśca. Jest sprzedawany pod marką Tenivac.

Harmonogram szczepień

Szczepionka DTaP jest podawana w postaci wstrzyknięcia domięśniowego, podawanego w mięsień uda u niemowląt i małych dzieci lub mięsień naramienny ramienia u młodzieży i dorosłych.

Liczba i harmonogram dawek różnią się w zależności od wieku i okoliczności:

• Niemowlęta i dzieci: W przypadku niemowląt zaplanowano pięć oddzielnych szczepień w wieku 2 miesięcy, 4 miesięcy i 6 miesięcy; od 15 miesięcy do 18 miesięcy; oraz od 4 do 6 lat. Dawkę przypominającą Tdap należy następnie podać w wieku od 11 do 12 lat.

• Dorośli: W przypadku osób dorosłych, które nie zostały zaszczepione, można zastosować jeden zastrzyk Tdap. Następnie co 10 lat należy podawać dawkę przypominającą Tdap lub Td.

• Ciąża: Kobiety w ciąży powinny otrzymać pojedynczą dawkę Tdap w każdej ciąży, najlepiej w 27-36 tygodniu ciąży.

Skutki uboczne

Skutki uboczne szczepionki DTaP są zwykle łagodne i przemijające, u większości ludzi ustępują w ciągu około jednego dnia. Zwykle obejmują:

• Niska gorączka

• Bolesność, zaczerwienienie, obrzęk lub tkliwość w miejscu wstrzyknięcia

• Zmęczenie

Objawy zwykle pojawiają się od jednego do trzech dni po zastrzyku i są częstsze po czwartym lub piątym wstrzyknięciu. Obrzęk zwykle ustępuje w ciągu jednego do siedmiu dni. Rzadziej mogą wystąpić wymioty.