Wypadanie jelita cienkiego (enterocele)

Przegląd

Wypadanie jelita cienkiego, zwane także enterocele, występuje, gdy jelito cienkie schodzi do dolnej części miednicy i naciska na górną część pochwy, tworząc wybrzuszenie. Słowo „wypadanie” oznacza poślizgnięcie się lub wypadnięcie z miejsca.

Poród, starzenie się i inne procesy, które wywierają nacisk na dno miednicy, mogą osłabiać mięśnie i więzadła podtrzymujące narządy miednicy, zwiększając prawdopodobieństwo wypadnięcia jelita cienkiego.

Aby opanować wypadanie jelita cienkiego, często skuteczne są środki samoopieki i inne opcje niechirurgiczne. W ciężkich przypadkach może być konieczna naprawa chirurgiczna.

Wypadanie jelita cienkiego (enterocele). Wypadanie jelita cienkiego (enterocele) występuje, gdy mięśnie i tkanki utrzymujące jelita (jelito cienkie) na miejscu w jamie miednicy osłabiają się, powodując opadanie jelita cienkiego i wybrzuszenie do pochwy.

Objawy

Łagodne wypadanie jelita cienkiego może nie dawać żadnych objawów. Jeśli jednak masz znaczne wypadanie, możesz doświadczyć:

Uczucie ciągnięcia w miednicy, które zmniejsza się, gdy się kładziesz
Uczucie pełności w miednicy, ucisku lub bólu
Ból krzyża, który ustępuje, gdy się położysz
Miękkie wybrzuszenie tkanki w pochwie
Dyskomfort w pochwie i bolesny stosunek (dyspareunia)

Wiele kobiet z wypadaniem jelita cienkiego doświadcza również wypadania innych narządów miednicy, takich jak pęcherz moczowy, macica czy odbytnica.

Kiedy konieczna jest wizyta u lekarza?

Musisz udać się do lekarza, jeśli wystąpią objawy przedmiotowe lub podmiotowe wypadania, które Cię niepokoją.

Co powoduje wypadanie jelita cienkiego?

Zwiększony nacisk na dno miednicy jest główną przyczyną wypadania narządów miednicy mniejszej. Stany i czynności, które mogą powodować lub przyczyniać się do wypadania jelita cienkiego lub innych rodzajów wypadania obejmują:

Ciąża i poród
Przewlekłe zaparcia lub nadwyrężenie z wypróżnieniami
Przewlekły kaszel lub zapalenie oskrzeli
Powtarzające się podnoszenie ciężarów
Nadwaga lub otyłość

Ciąża i poród

Ciąża i poród to najczęstsze przyczyny wypadania narządów miednicy mniejszej. Mięśnie, więzadła i powięź, które utrzymują i podtrzymują pochwę, rozciągają się i osłabiają podczas ciąży, porodu i porodu.

Nie u każdej kobiety, która urodziła dziecko, rozwija się wypadanie narządów miednicy mniejszej. Niektóre kobiety mają bardzo silne mięśnie podtrzymujące, więzadła i powięzi w miednicy i nigdy nie mają problemu. Możliwe jest również, że kobieta, która nigdy nie miała dziecka, rozwinie wypadanie narządów miednicy mniejszej.

Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia wypadania jelita cienkiego obejmują:

Ciąża i poród. Poród siłami natury jednego lub więcej dzieci przyczynia się do osłabienia struktur podtrzymujących dno miednicy, zwiększając ryzyko wypadnięcia. Im więcej masz ciąż, tym większe ryzyko wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju wypadania narządów miednicy mniejszej. Kobiety, które mają tylko porody cesarskie, są mniej narażone na wypadnięcie.
Wiek. Wypadanie jelita cienkiego i inne rodzaje wypadania narządów miednicy mniejszej występują częściej wraz z wiekiem. Wraz z wiekiem masz tendencję do utraty masy mięśniowej i siły mięśni – w mięśniach miednicy, jak również w innych mięśniach.
Operacja miednicy. Usunięcie macicy (histerektomia) lub zabiegi chirurgiczne w leczeniu nietrzymania moczu mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia wypadania jelita cienkiego.
Zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej. Nadwaga zwiększa ciśnienie w jamie brzusznej, co zwiększa ryzyko wystąpienia wypadania jelita cienkiego. Inne czynniki, które zwiększają ciśnienie, obejmują ciągły (przewlekły) kaszel i wysiłek podczas wypróżnień.
Palenie tytoniu. Palenie tytoniu wiąże się z rozwojem wypadania, ponieważ palacze często kaszlą, zwiększając ciśnienie w jamie brzusznej.
Zaburzenia tkanki łącznej. Możesz być genetycznie podatny na wypadanie z powodu słabszej tkanki łącznej w okolicy miednicy, co czyni cię naturalnie bardziej podatnym na wypadanie jelita cienkiego i inne rodzaje wypadania narządów miednicy.

Zapobieganie wypadaniu jelita cienkiego

Możesz być w stanie zmniejszyć swoje szanse na wypadnięcie jelita cienkiego dzięki następującym strategiom:

Utrzymuj zdrową wagę. Jeśli masz nadwagę, utrata wagi może zmniejszyć ciśnienie w jamie brzusznej.
Zapobiegaj zaparciom. Jedz pokarmy bogate w błonnik, pij dużo płynów i regularnie ćwicz, aby zapobiec przeciążaniu podczas wypróżniania.
Leczyć przewlekły kaszel. Ciągły kaszel zwiększa ciśnienie w jamie brzusznej. Skontaktuj się z lekarzem, aby zapytać o leczenie, jeśli masz ciągły (przewlekły) kaszel.
Rzuć palenie tytoniu. Palenie tytoniu przyczynia się do przewlekłego kaszlu.
Unikaj podnoszenia ciężarów. Podnoszenie ciężkich przedmiotów zwiększa ciśnienie w jamie brzusznej.

Rozpoznanie wypadania jelita cienkiego

Aby potwierdzić diagnozę wypadania jelita cienkiego, lekarz przeprowadza badanie miednicy. Podczas badania lekarz może poprosić cię o wzięcie głębokiego oddechu i wstrzymanie go podczas wypróżniania (manewr Valsalvy), co prawdopodobnie spowoduje wypukłość jelita cienkiego w dół. Jeśli twój lekarz nie może zweryfikować, czy masz wypadnięcie, gdy leżysz na stole do badań, lekarz może powtórzyć badanie, gdy stoisz.

Przygotowanie do wizyty u lekarza

Możesz zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub do lekarza specjalizującego się w schorzeniach żeńskiego układu rozrodczego (ginekolog) lub układu rozrodczego i moczowego (uroginekolog, urolog).

Co możesz zrobić, aby się przygotować

Oto kilka informacji, które pomogą Ci przygotować się do wizyty u lekarza.

Zrób listę wszelkich objawów, które miałeś i jak długo.
Wypisz swoje kluczowe informacje medyczne, w tym inne schorzenia, z powodu których jesteś leczony, oraz wszelkie leki, witaminy lub suplementy, które bierzesz.
Zabierz ze sobą członka rodziny lub przyjaciela, który pomoże Ci zapamiętać wszystkie informacje, które otrzymasz.
Zapisz pytania, które możesz zadać swojemu lekarzowi.

W przypadku wypadania jelita cienkiego podstawowe pytania, które należy zadać lekarzowi, obejmują:

Czy wypadanie jelita cienkiego jest przyczyną moich objawów?
Jaką metodę leczenia polecacie?
Co się stanie, jeśli zdecyduję się nie leczyć wypadania jelita cienkiego?
Czy ten problem powtórzy się kiedykolwiek w przyszłości?
Czy muszę przestrzegać jakichkolwiek ograniczeń, aby zapobiec progresji?
Czy mogę podjąć jakieś kroki w celu samoopieki?
Czy powinienem zgłosić się do specjalisty?

Nie wahaj się zadawać innych pytań podczas wizyty, jeśli masz.

O co może zapytać twój lekarz

Twój lekarz może zadać ci następujące pytania:

Jakie masz objawy?
Kiedy po raz pierwszy zauważyłeś te objawy?
Czy objawy nasiliły się z czasem?
Czy masz ból miednicy? Jeśli tak, jak silny jest ból?
Czy coś wywołuje objawy, takie jak kaszel lub podnoszenie ciężarów?
Czy masz nietrzymanie moczu (nietrzymanie moczu)?
Czy miałeś ciągły (przewlekły) kaszel lub ciężki kaszel?
Czy często podnosisz ciężkie przedmioty podczas pracy lub codziennych czynności?
Czy przeciążasz się podczas wypróżniania?
Czy masz jakieś inne schorzenia?
Jakie leki, witaminy lub suplementy przyjmujesz?
Czy byłaś w ciąży i rodziłaś drogami natury?
Czy chcesz mieć dzieci w przyszłości?

Leczenie wypadania jelita cienkiego

Wypadanie jelita cienkiego nie wymaga leczenia, jeśli objawy Cię nie niepokoją. Operacja może być skuteczna, jeśli masz zaawansowane wypadanie z uciążliwymi objawami. Dostępne są metody niechirurgiczne, jeśli chcesz uniknąć operacji, jeśli operacja byłaby zbyt ryzykowna lub jeśli chcesz zajść w ciążę w przyszłości.

Opcje leczenia wypadania jelita cienkiego obejmują:

Obserwacja. Jeśli wypadanie powoduje niewiele lub nie ma żadnych wyraźnych objawów, nie potrzebujesz leczenia. Proste środki samoopieki, takie jak wykonywanie ćwiczeń zwanych ćwiczeniami Kegla w celu wzmocnienia mięśni miednicy, mogą zapewnić złagodzenie objawów. Unikanie podnoszenia ciężarów i zaparć może zmniejszyć prawdopodobieństwo pogorszenia wypadnięcia.
Pessar. Silikonowe, plastikowe lub gumowe urządzenie włożone do pochwy podtrzymuje wypukłą tkankę. Pessary są dostępne w różnych stylach i rozmiarach. Znalezienie odpowiedniego wymaga pewnych prób i błędów. Twój lekarz mierzy i dopasowuje urządzenie, a Ty uczysz się, jak je wkładać, wyjmować i czyścić.
Chirurgia. Chirurg może wykonać operację naprawy wypadnięcia przez pochwę lub brzuch, z pomocą robota lub bez niego. Podczas zabiegu chirurg przesuwa wypadnięte jelito cienkie z powrotem na miejsce i napina tkankę łączną dna miednicy. Czasami można użyć małych porcji syntetycznej siatki, aby wspomóc osłabione tkanki. Wypadanie jelita cienkiego zwykle nie powraca. Jednak dalsze uszkodzenia dna miednicy mogą wystąpić przy zwiększonym ciśnieniu w miednicy, na przykład przy zaparciach, kaszlu, otyłości lub podnoszeniu ciężarów.

Rodzaje pessarów. Pessary występują w wielu kształtach i rozmiarach. To urządzenie pasuje do Twojej pochwy i zapewnia wsparcie dla tkanek pochwy przemieszczonych przez wypadanie narządów miednicy mniejszej. Twój lekarz może dopasować ci pessar i pomóc ci zdecydować, który typ najlepiej odpowiada twoim potrzebom.

Opieka w domu

W zależności od ciężkości stanu, te środki samoopieki mogą złagodzić objawy:

Wykonuj ćwiczenia Kegla, aby wzmocnić mięśnie miednicy i wesprzeć osłabione tkanki pochwy.
Unikaj zaparć, pijąc dużo płynów i jedząc pokarmy bogate w błonnik, takie jak produkty pełnoziarniste oraz świeże owoce i warzywa.
Unikaj podnoszenia ciężarów.
Spróbuj opanować kaszel.
Schudnij, jeśli masz nadwagę lub otyłość.
Unikaj pochylania się w celu wypróżnienia. Polegaj na naturalnej funkcji jelita grubego podczas wypróżniania.
Rzuć palenie tytoniu.

ćwiczenia Kegla

Ćwiczenia Kegla wzmacniają mięśnie dna miednicy, które podtrzymują macicę, pęcherz i jelita. Mocne dno miednicy zapewnia lepsze podparcie narządów miednicy, zapobiega pogłębianiu się wypadania i łagodzi objawy związane z wypadaniem narządów miednicy.

Aby wykonać ćwiczenia Kegla, wykonaj następujące kroki:

Napnij (skurcz) mięśnie dna miednicy — mięśnie, których używasz do zatrzymania oddawania moczu.
Przytrzymaj skurcz przez pięć sekund, a następnie rozluźnij przez pięć sekund. (Jeśli jest to zbyt trudne, zacznij od przytrzymania przez dwie sekundy i rozluźnienia przez trzy sekundy.)
Pracuj nad utrzymaniem skurczu przez 10 sekund na raz.
Celuj w co najmniej trzy serie po 10 powtórzeń każdego dnia.

Zapytaj swojego lekarza, czy używasz właściwych mięśni. Ćwiczenia Kegla mogą być najbardziej skuteczne, gdy są prowadzone przez fizjoterapeutę i wzmacniane biofeedbackiem. Biofeedback polega na użyciu urządzeń monitorujących, które pomagają upewnić się, że napinasz odpowiednie mięśnie, z optymalną intensywnością i długością czasu.

Gdy nauczysz się właściwej metody, możesz dyskretnie wykonywać ćwiczenia Kegla w dowolnym momencie, niezależnie od tego, czy siedzisz przy biurku, czy relaksujesz się na kanapie.