Zespół Aspergera nie jest już oficjalną diagnozą

Zespół Aspergera, znany również jako zespół Aspergera lub po prostu zespół Aspergera, jest zaburzeniem rozwojowym wpływającym na umiejętności społeczne i interakcje oraz obejmującym powtarzające się wzorce zachowań. Był on wcześniej używany jako diagnoza na najwyżej funkcjonującym końcu spektrum autyzmu.

Kiedyś uważany za jeden z odrębnych typów autyzmu, zespół Aspergera został wycofany w 2013 roku wraz z publikacją piątego wydania Diagnostycznego i statystycznego podręcznika zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-5). Nie jest już używany przez klinicystów jako oficjalna diagnoza.

Mimo to termin ten jest nadal używany w pewnych okolicznościach i przez niektórych praktyków, chociaż osoby, które kiedyś uważano za mające zespół Aspergera, zostałyby dziś zdiagnozowane jako mające zaburzenie ze spektrum autyzmu (ASD) pierwszego poziomu zgodnie z rewizjami w DSM-5.

Historia

Zespół Aspergera został nazwany na cześć austriackiego pediatry Hansa Aspergera, który w 1944 roku opisał czworo dzieci, które były bardzo inteligentne, ale społecznie niezręczne i niezdarne fizycznie. Jednak nie ukuł tego terminu. Była to brytyjska psychiatra Lorna Wing, która w 1981 roku pogrupowała objawy diagnozy, nazywając ją zespołem Aspergera. Został dodany do DSM-IV w 1994 roku.

Termin został wyeliminowany wraz z innymi typami autyzmu w DSM-5. Zgodnie z DSM-5 wszystkie osoby z autyzmem otrzymują diagnozę zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Poziomy ASD

Zmiana we wpisie DSM dotyczącym zespołu Aspergera jest nieco kontrowersyjna, ponieważ osoby, które nie są poważnie autystyczne i mogły być wcześniej zdiagnozowane jako osoby z zespołem Aspergera, otrzymują teraz taką samą diagnozę, jak osoby niewerbalne, niepełnosprawne intelektualnie i potrzebujące znacznej codziennej opieki. wspieranie podstawowych umiejętności życiowych.

Dla jasności i złagodzenia nieporozumień, DSM-5 opisuje trzy różne poziomy ASD w oparciu o ilość wsparcia, jakiego dana osoba potrzebuje. Nowa definicja autyzmu opisuje ludzi jako osoby o poziomie dotkliwości od jednego, dwóch lub trzech, w zależności od tego, jakiego wsparcia potrzebują.

Poziom pierwszy jest określany jako „wymagający wsparcia”, poziom drugi jako „wymagający znacznego wsparcia”, a poziom trzeci jako „wymagający bardzo znacznego wsparcia”.

Pierwszy poziom

Osoby z ASD na pierwszym poziomie mogą mówić pełnymi zdaniami i angażować się w komunikację, ale mogą mieć problemy z rozmową w tę i z powrotem. Ponadto ich próby nawiązania znajomości mogą wydawać się dziwne i zazwyczaj kończą się niepowodzeniem.

Komunikacja społeczna jest podzielona na następujące kategorie dla ASD poziomu pierwszego:

• Bez wsparcia, deficyty w komunikacji społecznej powodują zauważalne upośledzenie.
• Osoba ma trudności z inicjowaniem interakcji społecznych i wykazuje nietypowe lub nieudane reakcje na sygnały społeczne.
• Mogą wydawać się, że mają zmniejszone zainteresowanie interakcjami społecznymi.

Na poziomie drugim deficyty są widoczne nawet przy podparciu, a na poziomie trzecim poważne deficyty powodują poważne upośledzenie funkcjonowania.

Ograniczone, powtarzalne zachowania dla pierwszego poziomu ASD obejmują:

• Nieelastyczność zachowania powoduje znaczną ingerencję w funkcjonowanie w jednym lub kilku kontekstach.
• Osoba ma trudności z przełączaniem się między czynnościami.
• Problemy organizacji i planowania utrudniają samodzielność.

Na poziomie drugim zachowania ograniczone lub powtarzalne pojawiają się na tyle często, że są zauważalne i zakłócają funkcjonowanie w różnych kontekstach. Na poziomie trzecim zachowania są poważne i przeszkadzają we wszystkich kontekstach.

Dalsze używanie nazwy

Pomimo wykluczenia z DSM-5, zespół Aspergera jest czasami nadal używany zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak iw innych krajach. Częstym powodem jest to, że diagnoza ASD może nieść piętno, a osoby, u których wcześniej zdiagnozowano zespół Aspergera, mogą nadal identyfikować się z tym terminem i preferować go.

Badanie z 2017 roku analizujące wpływ usunięcia zespołu Aspergera z DSM wykazało, że zmiana „może zagrozić tożsamości osób dotkniętych chorobą”, przytaczając autyzm jako stygmatyzującą etykietę diagnostyczną. Niektóre grupy i organizacje poparcia nadal używają tego terminu, przynajmniej częściowo, ponieważ niektórzy ludzie nadal identyfikują się z zespołem Aspergera, a nie z autyzmem.

Mimo to konsensus medyczny nadal oddala się od diagnozy zespołu Aspergera. Podążając za przykładem DSM, 11. rewizja Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD-11), która ma wejść w życie 1 stycznia 2022 r., przeniosła zespół Aspergera pod parasol zaburzeń ze spektrum autyzmu. ICD-11 będzie używany przez wszystkie państwa członkowskie Światowej Organizacji Zdrowia.

Jeśli u Ciebie lub bliskiej Ci osoby zdiagnozowano zaburzenie ze spektrum autyzmu pierwszego stopnia i/lub Twój lekarz wspomniał o zespole Aspergera, istnieje wiele wspierających terapii i usług, takich jak treningi umiejętności społecznych i terapia poznawczo-behawioralna, które mogą być pomocne.

Możesz także dołączyć do grup wsparcia, takich jak internetowe grupy wsparcia Asperger’s/Autism Network i fora dyskusyjne, aby łączyć się z innymi ludźmi i dzielić się doświadczeniami i zasobami.