Zrozumienie funkcjonalnej biegunki

Biegunka czynnościowa to stan zdrowia, w którym osoba doświadcza przewlekłej biegunki bez wyraźnej przyczyny. Jest to jedno z funkcjonalnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych (FGD), które definiuje się jako nawracające problemy ze strony układu pokarmowego bez towarzyszących objawów choroby, urazu lub problemu strukturalnego zidentyfikowanego podczas testów diagnostycznych.

Brak nieprawidłowości w testach diagnostycznych nie oznacza, że ​​biegunka czynnościowa i FGD są nieważne, rzeczywiste lub ważne. Objawy są prawdziwe i mogą powodować negatywne skutki zdrowotne, a Ty możesz odnieść korzyści ze zmiany stylu życia lub leczenia.

Kryteria

Kryteria diagnostyczne Rzymu IV kategoryzują FGD, w tym biegunkę czynnościową, zgodnie z określonymi definicjami.

Funkcjonalne kryteria biegunki to:

• Doświadczenie luźnych lub wodnistych stolców
• Brak bólu przy biegunce
• Biegunka występująca w co najmniej 75% wypróżnień
• Co najmniej sześć miesięcy objawów, z których co najmniej trzy miesiące muszą następować po sobie
• Brak możliwej do zidentyfikowania przyczyny (strukturalnej lub biochemicznej)

Funkcjonalna biegunka i zespół jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego (IBS) jest rodzajem FGD. Gdy przewlekła biegunka jest dominującym objawem IBS, można rozpoznać zespół jelita drażliwego z przewagą biegunki (IBS-D).

Biegunka czynnościowa charakteryzuje się brakiem bólu brzucha, natomiast IBS-D może powodować ból brzucha.Oba zaburzenia obejmują częste luźne stolce i mogą również obejmować takie objawy, jak parcie, gazy, wzdęcia, śluz w stolcu i uczucie niepełnej ewakuacji.

Diagnoza

Biegunkę czynnościową rozpoznaje się poprzez proces wykluczenia. Oznacza to, że biegunkę czynnościową można zdiagnozować dopiero po wykluczeniu innych zaburzeń trawienia lub problemów zdrowotnych.

Zazwyczaj Twój lekarz przeprowadzi Twoją historię zdrowia, przeprowadzi badanie fizykalne i może zlecić diagnostyczne testy laboratoryjne, takie jak badanie krwi i analiza próbki kału.

Inne możliwe testy mogą obejmować badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa jamy brzusznej (CT), USG lub rezonans magnetyczny (MRI). Inwazyjne testy, takie jak kolonoskopia lub endoskopia, mogą również pomóc zidentyfikować przyczynowy stan chorobowy.

Diagnozy różnicowe

Możliwe przyczyny biegunki, które należy wykluczyć przed postawieniem diagnozy biegunki czynnościowej, obejmują:

• Infekcja przewodu pokarmowego (GI), w tym infekcja przewlekła. Infekcje notorycznie powodują luźne stolce. Większość infekcji przewodu pokarmowego trwa nie dłużej niż kilka tygodni i zazwyczaj ustępuje samoistnie. Jednak przewlekłe infekcje, które można zdiagnozować na podstawie próbki kału, mogą powodować przedłużające się objawy.

• Efekty uboczne leków. Szereg leków może powodować biegunkę i możesz rozwinąć ten efekt uboczny, nawet jeśli przyjmowałeś leki przez pewien czas bez biegunki.

• Dieta. Różne alergie pokarmowe i nadwrażliwości mogą powodować luźne stolce bez bólu. Możesz zauważyć wzór biegunki pojawiający się po zjedzeniu niektórych pokarmów.

• Nietolerancja glutenu. Może się to rozwijać wraz z wiekiem i może być związane z wrażliwością na gluten lub może powodować biegunkę niezależnie od diety.

• Wrażliwość na gluten. To staje się coraz bardziej powszechnym problemem. Możesz wypróbować dietę bezglutenową przez kilka tygodni, aby sprawdzić, czy nie zmniejsza się biegunka.

• Nietolerancja laktozy. Stosunkowo powszechny problem, nietolerancja laktozy, charakteryzuje się biegunką i skurczami po jedzeniu lub piciu produktów mlecznych.

• Zespół złego wchłaniania fruktozy. To może być trudniejsze do zidentyfikowania niż nietolerancja laktozy, ale wycinanie pokarmów zawierających fruktozę na kilka tygodni może pomóc w ocenie, czy fruktoza przyczynia się do biegunki.

• Zespół złego wchłaniania spowodowany chirurgią bariatryczną. Zespół złego wchłaniania jest częstym problemem spowodowanym chirurgią bariatryczną, podczas której usuwa się części układu pokarmowego, aby zapobiec nadmiernemu jedzeniu i nadmiernemu wchłanianiu kalorii.

• Rak przewodu pokarmowego. Rak może powodować krwawienie i utratę wagi oraz może objawiać się różnymi rzadszymi objawami, takimi jak biegunka.

• Neuropatia autonomiczna. Neuropatia, często spowodowana przewlekłym spożywaniem alkoholu, może upośledzać funkcję nerwów w całym ciele, w tym nerwów układu pokarmowego, potencjalnie powodując biegunkę.

Możesz również być bardziej narażony na wystąpienie biegunki czynnościowej po usunięciu pęcherzyka żółciowego.

Leczenie

Zazwyczaj leczenie biegunki czynnościowej ma na celu zmniejszenie objawów poprzez modyfikacje diety, takie jak wyeliminowanie ewentualnych pokarmów wyzwalających i powolne zwiększanie spożycia błonnika. Jeśli stres wydaje się być możliwym czynnikiem, pomocne mogą być strategie radzenia sobie ze stresem.

Twój lekarz może przepisać ci receptę lub zalecić jeden z następujących leków, aby zmniejszyć biegunkę:

• Lek przeciwbiegunkowy, taki jak Imodium (loperamid)
• Lek przeciwskurczowy
• Ukierunkowany antybiotyk, taki jak Xifaxan (rifaksymina)
• Środek wiążący kwasy żółciowe, taki jak Questran (cholestyramina)
• Lek przeciwdepresyjny spowalniający motorykę przewodu pokarmowego