Jak diagnozowana jest choroba Leśniowskiego-Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna to rodzaj nieswoistego zapalenia jelit (IBD), który charakteryzuje się zapaleniem przewodu pokarmowego.

Rozpoznanie objawów choroby Crohna jest ważne, ale tylko lekarz może postawić oficjalną diagnozę choroby Crohna.

W tym artykule omówiono różne testy stosowane do diagnozowania choroby Leśniowskiego-Crohna.

Fizyczny egzamin

Wraz z zebraniem pełnej historii medycznej, badanie fizykalne będzie jednym z pierwszych narzędzi diagnostycznych, które lekarz będzie wykorzystywał do określenia przyczyny objawów.

W ramach badania fizykalnego osoba może zostać poproszona o położenie się na stole egzaminacyjnym. Pracownik służby zdrowia następnie użyje rąk do dotknięcia i uciskania brzucha. Dzięki temu świadczeniodawca opieki zdrowotnej może:

• Sprawdź, czy brzuch jest wzdęty
• Sprawdź czułość
• Sprawdź, czy nie ma bólu
• Określ, czy wątroba jest powiększona
• Określ, czy śledziona jest powiększona

Pracownik służby zdrowia może również użyć stetoskopu do nasłuchiwania dźwięków.

Testy laboratoryjne

Pracownik służby zdrowia może zlecić serię badań laboratoryjnych, aby pomóc w diagnozie choroby Leśniowskiego-Crohna.

Badania krwi

Badania krwi pozwalają lekarzom określić, czy wystąpiły zmiany w czerwonych lub białych krwinkach:

• Mniejsze ilości czerwonych krwinek niż normalnie lub mniejsze krwinki mogą wskazywać na anemię.
• Jeśli liczba białych krwinek jest wyższa niż typowa, może to wskazywać na stan zapalny lub infekcję.

Testy stolca

Test kału polega na analizie próbki kału (kału). Badania te wykonuje się w celu wykluczenia innych chorób przewodu pokarmowego lub przyczyn objawów żołądkowo-jelitowych.

Skany obrazowe

Skany obrazowe to nieinwazyjne procedury, które umożliwiają lekarzom rejestrowanie obrazów dotkniętych części przewodu żołądkowo-jelitowego.

Poniżej znajdują się testy obrazowania, które można zastosować.

Tomografia komputerowa

Skan CT wykorzystuje zaawansowaną technologię rentgenowską do robienia zdjęć przewodu pokarmowego.

Podczas tego zabiegu można podać specjalny roztwór do picia oraz wstrzyknąć specjalny rodzaj barwnika zwanego środkiem kontrastowym. Pozwala to lekarzowi łatwiej zobaczyć struktury w przewodzie pokarmowym podczas zabiegu.

Podczas tomografii komputerowej pacjent leży na stole, który jest następnie przenoszony do maszyny przypominającej tunel, która wykonuje zdjęcia rentgenowskie.

Prześwietlenie lewatywy barowej z podwójnym kontrastem

Podczas tej procedury kontrast służy do podkreślenia niektórych obszarów przewodu żołądkowo-jelitowego. Podczas tego testu można zobaczyć prawą okrężnicę i jelito kręte (część jelita cienkiego).

Przed zabiegiem konieczne są przygotowania do usunięcia stolca z okrężnicy. Można to zrobić za pomocą lewatywy, środka przeczyszczającego lub diety płynnej.

Podczas zabiegu za pomocą rurki doodbytniczej do ciała wprowadzany jest kontrast zwany preparatem barowym. Ten kontrastowy materiał pomaga następnie zarysować okrężnicę i podkreśla nieprawidłowości.

W tym czasie wykonuje się zdjęcie rentgenowskie, a lekarz bada zdjęcia w poszukiwaniu oznak choroby Leśniowskiego-Crohna.

Seria jelita cienkiego

Ten nieinwazyjny test jest wykonywany w celu wizualizacji jelita cienkiego.

Podczas wykonywania serii jelita cienkiego preparat z baru spożywany jest doustnie. Zdjęcia rentgenowskie są następnie wykonywane w regularnych odstępach czasu.

Gdy preparat baru dotrze do jelita cienkiego, wykonuje się specjalistyczne prześwietlenie zwane fluoroskopią. Ten rodzaj zdjęcia rentgenowskiego wykonuje ruchome obrazy wewnętrznych struktur jelita cienkiego.

Po zakończeniu zabiegu zdjęcia rentgenowskie pokazują wszelkie przeszkody i rozległość choroby Leśniowskiego-Crohna.

Endoskopia

Endoskopia to najdokładniejszy sposób diagnozowania choroby Leśniowskiego-Crohna. Endoskopia może również pomóc lekarzom wykluczyć inne schorzenia, takie jak rak, choroba uchyłkowa lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

W diagnostyce choroby Leśniowskiego-Crohna stosuje się dwa rodzaje endoskopii.

Endoskopia i enteroskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego

Podczas endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego lekarz używa endoskopu do zbadania górnych obszarów przewodu pokarmowego.

Zabieg ten wykonywany jest w szpitalu lub przychodni specjalistycznej. Zazwyczaj do znieczulenia gardła stosuje się środek znieczulający wraz z lekkim środkiem uspokajającym, aby pacjent był zrelaksowany podczas całego zabiegu.

Po zastosowaniu środka znieczulającego lekarz delikatnie przesuwa endoskop w dół przełyku do żołądka i dwunastnicy (pierwszy odcinek jelita cienkiego).

Enteroskopia jest podobna, ale wymaga użycia dłuższego endoskopu do zbadania jelita cienkiego.

Endoskopia kapsułkowa

Endoskopia kapsułkowa różni się od endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego, ponieważ nie wymaga czasu w szpitalu ani zastosowania środka znieczulającego.

Podczas tej procedury kapsułka zawierająca małą kamerę zostaje połknięta i przemieszcza się przez przewód pokarmowy. Kiedy kapsułka przemieszcza się w przewodzie pokarmowym, robi zdjęcia i przesyła je do specjalnego odbiornika noszonego podczas zabiegu.

Kapsułka zawierająca kamerę opuszcza ciało podczas wypróżnienia.

Po zakończeniu testu lekarz może pobrać obrazy i przejrzeć je.

Elastyczna sigmoidoskopia

Elastyczna sigmoidoskopia to zabieg stosowany do badania dolnej części okrężnicy i odbytnicy.

Podczas tego testu do ciała wprowadza się elastyczną rurkę ze światłem zwaną sigmoidoskopem, aby zbadać dotknięty obszar przewodu pokarmowego.

Elastyczna sigmoidoskopia wymaga, aby okrężnica była wolna od stolca, aby zapewnić dobrą widoczność. Można to osiągnąć za pomocą lewatywy, środków przeczyszczających lub diety płynnej przed zabiegiem.

Podczas zabiegu sigmoidoskop wprowadzany jest do ciała oraz do jelita grubego. Test może powodować skurcze lub dyskomfort. Do pobrania próbki tkanki do analizy można użyć kleszczyków biopsyjnych.

Kolonoskopia

Można wykonać kolonoskopię w celu określenia progresji i zakresu choroby Leśniowskiego-Crohna.

Kolonoskopia pozwala lekarzowi zbadać całą okrężnicę i odbytnicę. Kolonoskopia uwidacznia więcej jelita niż sigmoidoskopia.

Podobnie jak w przypadku sigmoidoskopii, okrężnica musi być wolna od stolca i wymaga przygotowania przed zabiegiem.

Sedacja jest podawana przed zabiegiem. Kolonoskop wprowadza się przez odbytnicę i odbyt do jelita grubego. Kamera pozwala lekarzowi zajrzeć do wnętrza jelita grubego. Próbkę tkanki można pobrać za pomocą specjalnych kleszczyków do biopsji.

Podobnie jak sigmoidoskopia, kolonoskopia może powodować dyskomfort i skurcze.

Chromoendoskopia

Podczas kolonoskopii lekarz może również chcieć wykonać chromoendoskopię w celu sprawdzenia zmian przedrakowych i polipów.

Podczas tej procedury do wnętrza okrężnicy rozpylany jest niebieski barwnik, aby podkreślić wszelkie zmiany w wyściółce jelita. Jeśli polipy zostaną znalezione, można je usunąć lub wykonać biopsję.

Dotarcie do diagnozy choroby Leśniowskiego-Crohna może być długotrwałym procesem. Ponieważ objawy choroby Leśniowskiego-Crohna mogą być podobne do innych schorzeń, najpierw należy wykluczyć inne choroby.

Nie ma pojedynczego testu do zdiagnozowania choroby Leśniowskiego-Crohna i zazwyczaj wykonuje się kombinację testów, aby uzyskać oficjalną diagnozę. Jeśli obawiasz się jakichkolwiek objawów, których doświadczasz, lub podejrzewasz, że możesz mieć chorobę Leśniowskiego-Crohna, powinieneś porozmawiać z lekarzem.