Jak 3 filipińskie amerykańskie pielęgniarki znalazły społeczność na linii frontu COVID?

Obecnie jeden na czterech pracujących dorosłych filipińskich Amerykanów jest pracownikami służby zdrowia na pierwszej linii. Często pracują w ostrych stanach i na oddziale intensywnej terapii (OIOM), przez co są szczególnie podatni na COVID-19.

Pomimo swojej pracy na pierwszej linii, filipińsko-amerykańskie pielęgniarki rzadko otrzymują wsparcie, którego potrzebują, mówi dr Antonio Moya, doktor medycyny, MPH, filipińsko-amerykański neurolog, który jest częścią filipińskiej grupy zadaniowej ds. zasobów i reagowania na COVID-19. . Podczas gdy wiele pielęgniarek było chwalonych przez społeczeństwo za ich bohaterstwo, wpływ pandemii na rodziny i społeczności filipińsko-amerykańskie w dużej mierze pozostał niezauważony.

Tam, gdzie brakowało wsparcia instytucjonalnego, rodziny i społeczności wystąpiły z pomocą. „Społeczność filipińska zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby zadbać o siebie nawzajem, a także o całą społeczność amerykańską” – mówi.

Verywell rozmawiał z trzema filipińsko-amerykańskimi pielęgniarkami, które podczas pandemii znalazły opiekę i społeczność wśród swoich rodzin, przyjaciół i współpracowników.

Wsparcie rodziny

Kiedy Kate Naranjo, pielęgniarka z Long Island w Nowym Jorku, poszła do domu chora 11 marca 2020 roku, nie była zbytnio zaniepokojona. Kate mówi, że zwykle wie, jak „samopielęgnować” powrót do zdrowia. Cztery dni później próbowała wstać z kanapy i poczuła upadek w płucach. Nie mogła oddychać, a później wspominała to jako jeden z najstraszniejszych momentów w jej życiu.

Kate została zarażona COVID-19. W ciągu dwóch tygodni wynik testu był pozytywny, jej siostra zachorowała, jej brat i ojciec trafili do szpitala, a jej matkę zaintubowano na OIOM-ie.

„Myślę, że najtrudniejsze było to, że czułem się, jakbym ściągał ze sobą wszystkich” – mówi Verywell Kate.

Jej brat Victor Naranjo również jest pielęgniarzem. Mówi Verywell, że nikt nie podejrzewał, że jego siostra miała COVID-19 – kiedy zachorował, myślał, że dostał go z siłowni.

„Starasz się jak najlepiej, aby twoja rodzina nie zachorowała” – mówi. – To nie jej wina.

Kiedy ich matka Luz Naranjo – 61-letnia pielęgniarka, która pracuje również w szpitalu Kate – opuściła oddział intensywnej terapii, rodzina Naranjo zorganizowała obchody Dnia Matki. Kate, główny organizator, pomyślała, że ​​będzie to małe spotkanie. Ale kiedy jej administracja szpitalna usłyszała o tym, pojawiło się wielu jej kolegów, a lokalne wiadomości były w tyle.

„Moi współpracownicy to moja rodzina. Traktuję ich jak rodzinę – mówi. „Po tym doświadczeniu pokazuje tylko, jak traktujesz ludzi i jak troszczysz się o innych — oni będą się o ciebie troszczyć”.

Victorowi trudno nie rozpłakać się na myśl o obchodach Dnia Matki. Mówi, że spotkania z bliskimi są szczególnie ważne w kulturze filipińskiej, a brakowało mu spotkań z przyjaciółmi i rodziną.

„Jeden z taty moich bliskich przyjaciół zmarł i poszedł do szpitala prawie w tym samym czasie co moja mama” – mówi Victor. „Stracił tatę, ale ja zatrzymałem mamę. To sprawiło, że nie mogliśmy być razem. Widok wszystkich był podnoszący na duchu. Dla wielu ludzi była to jedyna błyszcząca część naprawdę ciężkiego roku”.

Naranjos myśleli, że ich mama przejdzie na emeryturę po wyzdrowieniu z COVID-19, ale Luz wróciła do pracy kilka miesięcy później w sierpniu. Kate, która pracowała na oddziale COVID od kwietnia do sierpnia, mówi, że poświęcenie jej mamy odzwierciedla wielu znanych jej filipińskich pracowników służby zdrowia.

„Pielęgniarki filipińskie są nieugięte, pomijając COVID” – mówi Kate. „Kiedy mieliśmy śnieżycę, pojawili się moi filipińscy współpracownicy. Wychowano nas, aby wiedzieć, że właśnie na to się zapisaliśmy; po to przyszliśmy. Myślę, że ta pandemia naprawdę nas uwydatniła. Czuję dumę, widząc, że ludzie, z którymi jestem najbardziej związany, robią dokładnie to, co mam nadzieję, że robię. Widziałem to u mojej mamy.

Opierając się na współpracownikach

Mildred Castillejo jest pielęgniarką w Queens w stanie Nowy Jork. Z czułością opowiada o emerytowanej pielęgniarce, która przynosiła do szpitala domowej roboty smażone bułki bananowe (znane jako turon w tagalskim, którym posługuje się około jednej czwartej populacji Filipin).

„Była przyjaciółką mojego współpracownika”, mówi Castillejo Verywell. „Była również Filipińczykiem, a Filipińczycy mają poczucie wspólnoty bez względu na wszystko. Więc każdy jest przyjacielem. Twój przyjaciel jest już moim przyjacielem.

Pewnego dnia emerytowana pielęgniarka została przewieziona do szpitala z COVID-19. Castillejo mówi, że w głębi serca wiedziała, że ​​nie da rady.

Castillejo mówi, że jej współpracownicy mają tendencję do polegania na niej ze względu na jej „matczyną” naturę i status byłej pielęgniarki. Jednak podczas pandemii Castillejo polegała na ich wsparciu bardziej niż zwykle, aby pomóc jej poradzić sobie z utratą bliskich.

„Wiesz, że zostajesz na dłużej, naprawdę musisz jeść i pić i dbać o siebie nawzajem” – mówi. „W takich chwilach – może nawet tego nie wiemy – to sprawia, że ​​przetrwamy. Tak naprawdę po prostu sobie pomagamy… robimy wszystko razem”.

Kiedy matka Castillejo zmarła podczas pandemii, zaszokował ją wkład jej współpracowników w koszty pogrzebu. Jeden z jej współpracowników wysłał jej czek na 1000 dolarów.

Sprawy wsparcia instytucjonalnego

Kiedy Felina Sarmiento, pielęgniarka z Huntsville w stanie Alabama, zaczęła pracować jako pielęgniarka na nocnej zmianie na oddziale intensywnej terapii COVID-19 po ukończeniu w maju ubiegłego roku Uniwersytetu w Alabamie, miała wrażenie, że nie wie, co robi.

„Byłem bardzo przestraszony pracą na OIOM-ie”, mówi Sarmiento Verywell. „Czułem, że zamierzam kogoś zabić”.

Sarmiento mówi, że polegała na swoich współpracownikach, którzy często wbiegali do pokoju, aby pomóc jej ustabilizować pacjentów, których funkcje życiowe szły w złym kierunku.

„Widzę swoich współpracowników częściej niż moją prawdziwą rodzinę” – mówi Sarmiento. „Rozumieją, przez co przechodzę i mogę z nimi po prostu porozmawiać o wszystkim”.

Pomogli jej także poradzić sobie z tym, co zobaczyła w szpitalu. Zmagała się z lękiem i depresją w szkole pielęgniarskiej, a kiedy zaczęła pracować na OIOM-ie, jej zdrowie psychiczne się pogorszyło.

„Kiedyś mój pacjent aktywnie umierał na mnie przez większość mojej zmiany i zacząłem płakać na oczach mojego współpracownika” – mówi Sarmiento. „Ona mówiła mi, że wszystko będzie dobrze i zamierzamy przez to przejść”.

Sarmiento lubi swoją pracę, ale żałuje, że ona i jej współpracownicy nie mają większego wsparcia instytucjonalnego. Uważa, że ​​programy i poradnictwo zapewniane przez szpital nie wystarczą i martwi się piętnem związanym z szukaniem pomocy.

„Kiedy patrzysz na to, jak ludzie faktycznie traktują nas jako pielęgniarki, czuję, że słowa, które mówią ludzie, nie pasują do ich działań” – mówi Sarmiento. „Rozumiem, że wszyscy starają się nas wspierać, ale zamiast mówić, że jesteśmy bohaterami, powinni naprawdę spróbować coś dla nas zrobić”.

Informacje zawarte w tym artykule są aktualne na podany dzień, co oznacza, że ​​po przeczytaniu mogą być dostępne nowsze informacje. Aby uzyskać najnowsze informacje o COVID-19, odwiedź naszą stronę z wiadomościami o koronawirusie.