Jak powiedzieć dzieciom, że masz raka?

Powiedzenie dziecku, że masz raka, może być jedną z najtrudniejszych rozmów, jakie przeprowadzisz jako rodzic. Instynktownie staramy się chronić nasze dzieci przed rzeczami, które mogłyby je zranić lub ich uczucia. Po zdiagnozowaniu raka rodzice mogą próbować chronić swoje dzieci, nie mówiąc im o tym, ale może to wyrządzić więcej szkody niż pożytku. W jaki sposób najlepiej powiedzieć dziecku, że ma się raka? Czy nie powinieneś powiedzieć swojemu dziecku?

Jak powiedzieć dziecku?

Poczekaj, aż uzyskasz wszystkie szczegóły. Zanim powiesz dziecku, że masz raka, eksperci zalecają poczekanie, aż uzyskasz jak najwięcej informacji o rodzaju raka, leczeniu i prognozach. W ten sposób będziesz w stanie odpowiedzieć na pytania, które Twoje dziecko może mieć na temat Twojej diagnozy raka. Dzieci rozumieją najlepiej, gdy widzą cały obraz, a nie tylko małe kawałki. Jeśli masz dużą wiedzę na temat raka i swojego leczenia, będziesz wydawał się bardziej pewny siebie swojemu dziecku. Kiedy jesteś pewny siebie, sprawia to, że czują się bezpieczniej, co jest niezbędne w przypadku dzieci w obliczu kryzysu.

Nie zakładaj, że Twoje dziecko wie, czym jest rak. Dzieci słyszą termin rak w mediach i telewizji, ale wciąż mogą nie wiedzieć dokładnie, czym jest rak i jaki ma wpływ na organizm. Starsze dzieci mogą myśleć, że wiedzą, ale prawdopodobnie mają nieprecyzyjne pojęcie o tym, czym jest rak. Wyjaśnij fizyczny proces rozwoju raka w uproszczonej wersji, dostosowanej do wieku.

Niech wiedzą, że rak nie jest zaraźliwy. Ważne jest również, aby wiedzieli, że twoja choroba nie jest zaraźliwa i nie mogą jej zarazić się od ciebie jak przeziębieniem. To może być jedyny rodzaj choroby, który znają, i musisz wyjaśnić, że nie wszystkie choroby są przenoszone z osoby na osobę.

Ustaw odpowiedni wiek rozmowy. Terminy medyczne dezorientują dorosłych, nie mówiąc już o dzieciach. Omawianie poważnego stanu będzie miało również składnik emocjonalny. Możesz skorzystać z mądrości psychologa dziecięcego, pediatry lub duchownego, aby był gotowy do omówienia tego w sposób zrozumiały dla twojego dziecka.

Nie przejmuj się, jeśli jest to rozmowa jednostronna. Twoje dziecko może być ciche i nie zadawać żadnych pytań podczas początkowej rozmowy. Jest to całkowicie normalne i jest to ich sposób przetwarzania informacji, które im właśnie przedstawiłeś. Nie zmuszaj ich do ujawnienia swoich uczuć, ale powtórz, że mogą z tobą porozmawiać i zadawać pytania, kiedy tylko będą tego potrzebować. Czasami dzieciom łatwiej jest rozmawiać o swoich emocjach z kimś innym niż z rodzicem. Psychologowie szkolni, duchowni oraz zaufani przyjaciele i rodzina to ludzie, przed którymi dzieci mogą się otworzyć w kwestii Twojej diagnozy.

Często zadawane pytania, które mogą mieć dzieci

Dzieci mogą zadawać pytania, na które odpowiedź może być trudna, jeśli nie jesteś na to przygotowany. Mogą pojawić się pytania, na które nie znasz odpowiedzi, ale nie bój się powiedzieć „nie wiem”. Oto niektóre typowe pytania, które może zadać Twoje dziecko:

• Czy umrzesz?
• Czy też zachoruję na raka, kiedy dorosnę?
• Czy twoje włosy wypadną?
• Czy muszę powiedzieć moim przyjaciołom?
• Kto się mną zajmie, jeśli nie możesz?
• Dlaczego zachorowałeś na raka?
• Jeśli coś ci się stanie, co stanie się ze mną?
• Kiedy twój rak zniknie?

Uzyskaj pomoc, jeśli Twoje dziecko nie radzi sobie dobrze lub zbyt dobrze

Jeśli okaże się, że Twoje dziecko nie radzi sobie dobrze, nie wahaj się poprosić o pomoc swojego pediatry. Może polecić psychologa dziecięcego lub terapeutę rodzinnego, który ma doświadczenie w pomaganiu dzieciom w radzeniu sobie z rakiem. Najczęstsze oznaki problemów z radzeniem się to cisza i wycofanie oraz, co zaskakujące, nadpobudliwość. Mogą również mieć problemy z koncentracją w szkole lub źle się zachowywać w klasie. To wszystko są oznaki, że mają problemy z radzeniem sobie i potrzebują pomocy. Należy pamiętać, że to normalne, że dzieci „odgrywają” swoje emocje, ale nadal potrzebują profesjonalnego doradztwa, aby pomóc im sobie z tym poradzić.

Uważaj, jeśli Twoje dziecko radzi sobie zbyt dobrze. Dzieci, które wydają się brać wszystko spokojnie, mogą maskować swoje emocje. Znowu jest to również powszechne, a dzieci wykazujące tego typu zachowania również potrzebują pomocy.

Wybór opcji „Nie mówić”

Niektórzy rodzice decydują się nie mówić swoim dzieciom o swojej diagnozie raka. To osobista decyzja, której nie należy podejmować bez badań i głębokiej refleksji.

Dzieci są sprytne i intuicyjne, wychwytują wskazówki, że coś jest nie tak w rodzinie. Niepoinformowanie ich może prowadzić do nadmiernego niepokoju i strachu. Dzieci żywią się stabilnością emocjonalną i jeśli podejrzewają, że coś jest przed nimi ukrywane, czują się niepewnie.

Wielu rodziców, którzy nie chcą mówić swoim dzieciom, robi to, ponieważ ich prognozy są dobre. Po co obciążać dziecko, kiedy nie ma takiej potrzeby? Musisz jednak wziąć pod uwagę co-jeśli:

Co się stanie, jeśli twoje zdrowie się pogorszy? Jak wyjaśnisz swojemu dziecku, że nagle jesteś bardzo chory? Może to pozostawić im niewiele czasu na przystosowanie się i radzenie sobie ze zmianami, które szybko zachodzą w rodzinie. Ostatecznie w tym scenariuszu niemówienie im może wyrządzić więcej szkody emocjonalnej niż ich ochrona.

Co jeśli dowiedzą się, że masz raka? Jest to powszechny problem, gdy ludzie nie ujawniają swoim dzieciom informacji o swojej diagnozie raka. Dzieci mogą się dowiedzieć, podsłuchując, a może inna osoba dorosła może przypadkowo powiedzieć im o twoim raku, a nawet „podsłuchując”. Skutkiem tego mogą być uczucia odrzucenia i nieufności, które są dla dziecka trudnymi emocjami.

Niektórzy rodzice nie mówią o tym swoim dzieciom, ponieważ jest to trudne, rozdzierające serce zadanie. Nie pozwól, aby to uniemożliwiło Ci podjęcie właściwej decyzji. Jeśli nie możesz powiedzieć swoim dzieciom, poproś o pomoc zaufanego przyjaciela, członka rodziny lub członka duchowieństwa. Razem możecie usiąść i porozmawiać o swoim raku io zmianach, jakich może się spodziewać z jego powodu dziecko.