Oznaki i objawy HIV

HIV jest zwykle opisywany w fazach, w których pewne objawy są bardziej prawdopodobne. Podobnie jak w przypadku samego stanu, objawy nie są takie same dla wszystkich ludzi. Niektóre objawy mogą pojawić się wcześniej lub później niż inne lub wcale.

Ostra faza HIV może trwać od około dwóch do czterech tygodni, po czym objawy samoistnie ustępują, gdy organizm kontroluje HIV. Obecność wirusa HIV w organizmie nie znika, ale przechodzi do następnej fazy, zwanej latencją kliniczną.

Niektóre objawy mogą być bezpośrednim skutkiem ekspozycji na HIV, podczas gdy inne, szczególnie te w późnych stadiach, powstają, gdy zniszczenie układu odpornościowego powoduje, że organizm jest podatny na warunki oportunistyczne.

Na niektórych wcześniejszych etapach narażenia na HIV osoba może być całkowicie bezobjawowa (bez objawów), mimo że układ odpornościowy jest stopniowo uszkadzany. Niektóre z najpoważniejszych i potencjalnie zagrażających życiu stanów oportunistycznych mogą wystąpić, gdy układ odpornościowy jest całkowicie osłabiony.

HIV nie ma sobie równych w populacji ludzi, których dotyczy. Ponieważ mniej osób rasy czarnej zarażonych wirusem HIV otrzymuje opiekę specyficzną dla wirusa HIV niż ogółem osób żyjących z HIV (63% wobec 66%), mniej może osiągnąć całkowitą supresję wirusa podczas leczenia (51% wobec 57%). To naraża Czarnych na większe ryzyko rozwoju oportunistycznych warunków i śmierci.

Etap 1: Ekspozycja pierwotna (ostre HIV)

Etap 1 to faza, w której HIV wnika do organizmu, a układ odpornościowy uruchamia swoją pierwszą linię obrony. Znany również jako ostry HIV, pierwotny HIV, ostra serokonwersja lub ostry zespół retrowirusowy, etap 1 charakteryzuje się wysiłkami organizmu w celu opanowania wirusa HIV.

W walce z wirusem układ odpornościowy uwalnia substancje chemiczne, które wywołują reakcję zapalną całego organizmu. Może to prowadzić do objawów grypopodobnych u 2 na każde 3 nowo narażone osoby, zwykle w ciągu dwóch do czterech tygodni.

Objawy ostrego zakażenia HIV obejmują:

• Gorączka
• Dreszcze
• Bół głowy
• Ból gardła
• Zmęczenie
• Bóle mięśni i stawów
• Nocne poty
• Obrzęk węzłów chłonnych
• Owrzodzenia jamy ustnej

Jedna na 5 osób może również rozwinąć „wysypkę HIV” z wypukłymi, zaczerwienionymi obszarami skóry pokrytymi małymi guzkami przypominającymi pryszcze. Wysypka często dotyczy górnej części ciała i może towarzyszyć jej owrzodzenie jamy ustnej i narządów płciowych.

Ostra faza HIV może trwać od około dwóch do czterech tygodni, po czym objawy samoistnie ustępują, gdy organizm opanowuje je. Obecność wirusa HIV nie zniknęła, ale zamiast tego przechodzi do następnej fazy zwanej opóźnieniem klinicznym.

Etap 2: Opóźnienie kliniczne (przewlekłe HIV)

Etap 2 ma miejsce, gdy ostre objawy w dużej mierze ustąpiły, a HIV będzie się utrzymywać, ale będzie znacznie mniej aktywny. Chociaż powiększenie węzłów chłonnych (opuchnięte węzły chłonne) mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy po początkowej ekspozycji, ten etap progresji HIV jest w dużej mierze bezobjawowy.

Znany również jako kliniczne opóźnienie lub przewlekły HIV, etap 2 charakteryzuje się stopniowym niszczeniem komórek odpornościowych, zwanych limfocytami T CD4 i stopniowym wzrostem liczby wirusów w organizmie, mierzonej obciążeniem wirusem. Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) szeroko definiuje przewlekły etap HIV jako liczbę CD4 między 499 a 200.

Bez leczenia faza przewlekła może trwać około 10 lat, podczas których może wystąpić niewiele zauważalnych objawów. Jednak wraz ze spadkiem liczby CD4 może rozwinąć się coraz szersza gama warunków oportunistycznych, zarówno powszechnych, jak i nieczęstych.

Na tym etapie objawy, jeśli występują, są ogólnie związane z tymi stanami, które mogą obejmować:

• Drozd ustny
• Opryszczka narządów płciowych

• Biegunka związana z HIV

• Bakteryjne zapalenie płuc

• Półpasiec

Progresja HIV

Rozwój HIV nie jest taki sam dla wszystkich ludzi. Dla niektórych okres utajenia klinicznego może trwać tylko dwa lata. Chociaż istnieje wiele przyczyn tego stanu rzeczy, w tym genetyka danej osoby, czynniki społeczne, takie jak ubóstwo i brak dostępu do opieki zdrowotnej, również odgrywają pewną rolę.

Badania sugerują, że niski status społeczno-ekonomiczny wiąże się z gorszym stanem odpornościowym osób zakażonych wirusem HIV, mierzonym liczbą komórek CD4. Niska liczba komórek CD4 w momencie diagnozy jest z kolei związana z szybszą progresją HIV.

Etap 3: Objawowy HIV (AIDS)

Etap 3 to faza, w której układ odpornościowy został osłabiony i nie jest w stanie obronić się przed stale powiększającym się wachlarzem poważnych oportunistycznych stanów. Znany również jako AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności), stopień 3 jest definiowany przez CDC jako liczba CD4 poniżej 200 lub obecność stanu definiującego AIDS.

Stany definiujące AIDS to te, które występują w przypadku zaawansowanego zakażenia wirusem HIV i rzadko występują u osób z nienaruszonym układem odpornościowym. Niektóre infekcje, takie jak gruźlica, mogą wystąpić, gdy liczba CD4 przekracza 200, ale większość pojawia się, gdy liczba CD4 spada poniżej 200.

Z drugiej strony możliwe jest posiadanie CD4 poniżej 200 i brak stanu definiującego AIDS. Mimo to zostaną podjęte agresywne kroki, aby zapobiec ich wystąpieniu. Obejmuje to rozpoczęcie terapii przeciwretrowirusowej, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, oraz, w razie potrzeby, przyjmowanie leków profilaktycznych (zapobiegających) specyficznym dla choroby.

Objawy na tym etapie są związane przede wszystkim ze stanami oportunistycznymi, chociaż niektóre, takie jak otępienie związane z AIDS, są spowodowane długotrwałym nieleczonym HIV. Inne są uważane za definiujące AIDS tylko wtedy, gdy powracają, są rozpowszechniane (szeroko rozproszone) lub są inwazyjne (rozprzestrzeniają się poza ich pierwotne miejsce).

Istnieje 27 schorzeń sklasyfikowanych przez CDC jako definiujące AIDS:

• Zakażenia bakteryjne, mnogie lub nawracające

• Kandydoza oskrzeli, tchawicy lub płuc

• Kandydoza przełyku

• Rak szyjki macicy (inwazyjny)

• Kokcydioidomikoza, rozsiane

• Kryptokokoza, prezentująca się poza płucami

• Kryptosporydioza, przewlekła choroba jelit trwająca dłużej niż miesiąc

• Cytomegalowirus z utratą wzroku

• Choroba cytomegalii (inna niż w wątrobie, śledzionie lub węzłach chłonnych)

• Encefalopatia, związana z HIV (znana również jako zespół demencji AIDS)

• Wirus opryszczki pospolitej (HSV), trwający dłużej niż miesiąc lub pojawiający się na innym obszarze niż skóra

• Histoplazmoza, rozsiane

• Mięsak Kaposiego
• Limfoidalne śródmiąższowe zapalenie płuc lub zespół rozrostu limfoidalnego płuc
• chłoniak Burkitta
• chłoniak immunoblastyczny

• Pierwotny chłoniak mózgu

• Mycobacterium avium complex, rozsiane

• Mycobacterium tuberculosis dowolnego miejsca w płucach lub poza nimi

• Mycobacterium lub podobne gatunki, rozsiane poza płucami

• Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis

• zapalenie płuc, nawracające

• Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML)

• Posocznica Salmonella, nawracająca

• Toksoplazmoza mózgu

• Gruźlica (TB)

• Syndrom wyniszczenia

Znajomość objawów zakażenia wirusem HIV może pomóc w uzyskaniu szybkiej diagnozy i leczenia. Ale same objawy nie powinny być powodem do wykonania testu.

Jeśli podejrzewasz, że byłeś narażony na zakażenie wirusem HIV, teraz lub kiedykolwiek w przeszłości, skontaktuj się z lekarzem i poproś o badanie. Ponieważ istnieją obecnie metody leczenia, które mogą pomóc ci żyć długo i zdrowo, CDC zaleca wykonanie przynajmniej jednego testu na obecność wirusa HIV u każdego w wieku od 13 do 64 lat w ramach rutynowej opieki medycznej.

W ten sposób chronisz nie tylko swoje długoterminowe zdrowie, ale także innych wokół siebie.