Co to jest późna dyskineza?

Późna dyskineza to stan charakteryzujący się mimowolnymi, powtarzającymi się ruchami, które zwykle obejmują język i twarz. Może rozwinąć się jako efekt niepożądany niektórych leków na receptę, z których wiele określa się jako neuroleptyki.

Ruchy późnej dyskinezy mogą ustąpić po odstawieniu lub zmniejszeniu leków neuroleptycznych. Czasami jednak stan utrzymuje się nawet po zaprzestaniu leczenia przyczynowego. W takich sytuacjach leki na receptę lub zabiegi interwencyjne mogą zwykle złagodzić objawy późnej dyskinezy.

Definicja

Późna dyskineza nie jest chorobą. Jest to efekt uboczny leków. Chociaż zwykle jest to zauważalne, może mieć różne nasilenie.Kąt

Późna dyskineza charakteryzuje się szybkimi, nawracającymi ruchami, takimi jak:Kąt

• Występ języka
• Mlaskanie
• Marszczenie ust
• Grymas twarzy
• Nadmierne napady mrugania oczami
• Przedłużone, ciasne mruganie oczami
• Wijące się ruchy tułowia lub kończyn

Jakość życia

Ruchy występujące przy późnej dyskinezie są mimowolne. Nie możesz ich stłumić i mogą wystąpić w każdej chwili. Możesz zauważyć pewne sytuacje, w których są bardziej prawdopodobne, ale mogą one wystąpić bez przewidywalnego wzorca.

Niektóre osoby dotknięte tym schorzeniem mają wgląd i są świadome jego fizycznych skutków, podczas gdy inne nie są świadome lub nie przejmują się objawami.

Późna dyskineza ma zwykle głębszy wpływ na jakość życia osób, które jej doświadczają z powodu leczenia neuroleptykami na schizofrenię niż u osób, które jej doświadczają z powodu neuroleptycznego leczenia innych zaburzeń.KątKąt

Późna dyskineza może powodować, że niektórzy ludzie unikają przebywania w pobliżu innych i mogą przyczyniać się do odczuwania lęku i depresji.

Piętno

Często występuje piętno związane z późną dyskinezą. Osoby świadome efektów mogą być świadome napiętnowania i reakcji innych. Piętno późnej dyskinezy może kolidować z socjalizacją, szkołą i utrzymywaniem profesjonalnej postawy w pracy.

Jeśli doświadczasz społecznych lub innych skutków napiętnowania z powodu późnej dyskinezy, porozmawiaj o swoich obawach z lekarzem. Dostosowanie leków lub inne leczenie może pomóc złagodzić objawy.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Późna dyskineza jest efektem ubocznym niektórych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, nudności i zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Stan ten zwykle rozwija się po długotrwałym stosowaniu i często jest zależny od dawki (im wyższa dawka, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia). Ale dyskineza późna może rozwinąć się z powodu stosowania neuroleptyków nawet po bardzo krótkim czasie i przy małej dawce.

Leki związane z późną dyskinezą obejmują następujące.

• Leki przeciwpsychotyczne: stosowane w leczeniu schizofrenii, zaburzeń schizoafektywnych, depresji i choroby afektywnej dwubiegunowej. Leki te obejmują zyprazydon, iloperidon, haloperidol, chloroprotiksen, tiotiksen, loksapina, asenapina, molindon, olanzapina, tiapryd, sulpirydon, remoksyd , paliperydon, perazyna, mesorydazyna i lewosulpiryd.

• Leki przeciwdepresyjne i stabilizatory nastroju: stosowane w leczeniu depresji i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym amoksapina, lit, duloksetyna, citalopram i kwetiapina.

• Leczenie zaburzeń ruchu: Przykłady obejmują pimozyd i arypiprazol.

• Leki przeciwwymiotne i leki stosowane w objawach żołądkowo-jelitowych: Często stosowane w leczeniu nudności związanych z rakiem, leki te obejmują metoklopramid, klebopryd, cynaryzynę, perfenazynę i amisulpryd.

• Leki stosowane w różnych schorzeniach: Leki o wielu zastosowaniach obejmują weraliprid, droperydol, flunaryzynę, chlorpromazynę, triflupromazynę, trifluoperazynę i prochlorperazynę.

Leki związane z późną dyskinezą zmieniają odpowiedź organizmu na dopaminę, neuroprzekaźnik. Późna dyskineza wiąże się ze zmianami stężenia dopaminy i zmianami w receptorach dopaminy (białka, które pomagają pośredniczyć w działaniu dopaminy).

Uważa się, że przedłużone efekty późnej dyskinezy, które utrzymują się nawet po odstawieniu leku, są związane z trwałymi zmianami wywołanymi przez leki w odpowiedzi organizmu na dopaminę.

Czynniki ryzyka późnych dyskinez obejmują:KątKąt

• Historia rodzinna późnych dyskinez
• Istniejące wcześniej zaburzenie ruchu
• Historia uszkodzenia mózgu
• Wiek powyżej 50
• Kobieta, zwłaszcza po menopauzie

Ważne jest, aby wiedzieć, że możesz rozwinąć późną dyskinezę w odpowiedzi na przyjmowanie leków wywołujących chorobę, nawet jeśli nie masz żadnych predysponujących czynników ryzyka.

Leczenie i rokowanie

Istnieje wiele metod leczenia stosowanych w leczeniu późnych dyskinez. Twój lekarz może zmienić lub zmniejszyć leki, jeśli jest to możliwe.

Ponieważ przechodzisz jakiekolwiek zmiany w swojej recepcie, będziesz musiał śledzić objawy pierwotnego stanu, z powodu którego jesteś leczony, a także zmiany w objawach późnej dyskinezy.

Często zmiana lub odstawienie leku przyczynowego łagodzi późne dyskinezy. Około jedna trzecia osób z późną dyskinezą doświadcza całkowitego ustąpienia objawów w ciągu dwóch lat po odstawieniu leku, który je powoduje.

Ale u około dwóch trzecich osób stan utrzymuje się nawet po zatrzymaniu neuroleptyka wywołującego chorobę. A dla wielu osób odpowiednia kontrola pierwotnego stanu nie jest możliwa, jeśli lek powodujący późną dyskinezę zostanie zatrzymany lub zmniejszony.

W takich przypadkach równoważenie leczenia stanu pierwotnego z leczeniem późnych dyskinez może być skomplikowanym procesem, który wymaga starannego dostrojenia różnych metod leczenia.

Leki stosowane w leczeniu późnych dyskinez obejmują:

• Austedo (deutetrabenazyna): pierwszy i jedyny lek zatwierdzony do leczenia zarówno późnych dyskinez, jak i pląsawicy Huntingtona

• Ingrezza (valbenazyna): zatwierdzona przez FDA dla tego wskazania

• Ksenazyna (tetrabenazyna): lek powszechnie stosowany do kontrolowania ruchów mimowolnych w chorobie Huntingtona
• Amantadyna: lek zwykle stosowany w leczeniu choroby Parkinsona
• Benzodiazepiny lub Klozaril (klozapina)

Procedury

Czasami procedury interwencyjne są stosowane zamiast lub oprócz leków stosowanych w leczeniu późnej dyskinezy. Interwencje obejmują wstrzykiwanie toksyny botulinowej i chirurgię głębokiej stymulacji mózgu.

Toksyna botulinowa to zastrzyk, który powoduje paraliż docelowych mięśni, przez co nie mogą się one mimowolnie poruszać. Efekt utrzymuje się jednorazowo przez kilka miesięcy i zwykle wymaga powtórnego zabiegu. Może to być opcja dla ciebie, jeśli tylko kilka mięśni jest zaangażowanych w twoje mimowolne ruchy.

Głęboka stymulacja mózgu to proces, w którym wybrany obszar mózgu jest stymulowany prądami elektrycznymi, aby zapobiec mimowolnym ruchom.Kąt Wymaga to chirurgicznego wszczepienia urządzenia, które można kontrolować zewnętrznie w celu uzyskania optymalnej stymulacji i efektów klinicznych.

Późna dyskineza jest możliwą konsekwencją niektórych leków. Stan może być niepokojący, ale można go kontrolować, aby uzyskać skuteczną równowagę między leczeniem stanu pierwotnego a minimalnymi ruchami mimowolnymi.

Jeśli ty lub twoja ukochana doświadczacie późnej dyskinezy jako niepożądanego efektu leków, ważne jest, aby niezwłocznie porozmawiać o tym z lekarzem. Jest to dobrze znany efekt uboczny neuroleptyków i istnieją zalecane sposoby radzenia sobie z nim. Terminowa interwencja może dać największą szansę na skuteczne leczenie późnych dyskinez.