Anatomia nerwu petrosalowego większego

Nerw skalny większy odgałęzia się od nerwu twarzowego w czaszce. Wraz z łańcuchem innych nerwów unerwia (zapewnia funkcję nerwową) gruczoł łzowy, który wytwarza łzy. Nazywany również większym powierzchownym nerwem skalnym, jest związany ze strukturami zwanymi zwojem skrzydłowo-podniebiennym, zwojem kolankowatym i otworem skalnym.

Większość nerwów jest albo czuciowa (dostarczająca informacji za pomocą pięciu zmysłów), motoryczna (zapewniająca ruch), albo mieszana, co oznacza, że ​​pełnią obie funkcje. Nerw skalny większy jest nerwem mieszanym, który przenosi włókna czuciowe i przywspółczulne, które są częścią przywspółczulnego układu nerwowego. Podstawowymi funkcjami tego nerwu są smak i sekretomotoryczny (radzenie sobie z wydzielinami z gruczołów).

Anatomia

Nerwy głowy i twarzy — nerwy czaszkowe — są wyjątkowe, ponieważ wywodzą się z mózgu, podczas gdy reszta nerwów ciała pochodzi z rdzenia kręgowego.

Każda osoba ma 12 nerwów czaszkowych, które istnieją jako symetryczne pary. (Jednak są one zwykle określane jako pojedynczy nerw.) Wychodzą z tyłu mózgu i owijają się do przodu w całej czaszce, wychodzą z czaszki przez małe otwory zwane otworami, dzięki czemu mogą dotrzeć do mięśni, skóry i innych struktur twarzy.

Nerw twarzowy jest siódmym nerwem czaszkowym (CN7) i jednym z bardziej złożonych. Tworzą go dwa korzenie wyrastające z pnia mózgu w miejscu zwanym połączeniem mostowo-rdzeniowym. CN7 i jego gałęzie kontrolują większość mięśni twarzy i gruczołów wytwarzających ślinę i łzy. Ten nerw odgrywa również rolę w smaku.

Za uchem nerw twarzowy wchodzi do struktury kostnej zwanej kanałem twarzowym. Tam jego korzenie łączą się ze sobą i tworzą rodzaj nerwowej stacji przekaźnikowej zwanej zwojem kolankowatym. Zwój następnie rozprowadza włókna nerwowe do kilku gałęzi nerwu twarzowego, które zapewniają funkcje nerwowe gruczołom, mięśniom oraz strukturom jamy ustnej i ucha.

Te gałęzie obejmują:

• Nerw do stapediusa
• Chorda tympani
• Większy nerw skalny

Wiele sygnalizacji nerwowej, zwanej synapsami, zachodzi wewnątrz zwojów (liczba mnoga od zwojów). Jednak nerw skalny większy nie łączy się wewnątrz zwoju kolankowatego; po prostu przechodzi.

Lokalizacja

Po opuszczeniu zwoju kolankowatego, nerw skalny większy kieruje się do przodu w kierunku policzka. Przechodzi przez otwór zwany przerwą kanału twarzowego, a następnie wąskim przejściem zwanym środkowym dołem czaszki. Następnie wychodzi z czaszki przez szczelinę otworową.

Stamtąd nerw skalny większy biegnie wzdłuż gałęzi skalnej środkowej tętnicy oponowej. Następnie nerw wchodzi do kanału skrzydłowego i łączy się z nerwem skalnym głębokim, który jest nerwem współczulnym (zajmuje się tętnem, ciśnieniem krwi i zwężeniem naczyń krwionośnych). To technicznie rzecz biorąc, kończy się nerw skalny większy, ale jego włókna przechodzą przez różne nerwy i gałęzie.

Połączenie nerwów skalnych większych i głębokich nazywa się nerwem kanału skrzydłowego lub nerwem Vidian. Po tym, jak nerw Vidian opuści kanał skrzydłowy, dociera do zwoju skrzydłowo-podniebiennego. W tym miejscu większe synapsy nerwu skalnego łączą się z innymi nerwami, przekazując informacje z mózgu do innych struktur ciała.

Struktura

Włókna przywspółczulne nerwu skalistego większego opuszczają zwój przez kilka ważnych gałęzi:

• Większy nerw podniebienny
• Mniejszy nerw podniebienny
• Nosowo-podniebienne i tylne gałęzie nosa
• Gałąź gardła

Zmienność anatomiczna

W przypadku nerwów chirurdzy muszą wiedzieć o możliwych odmianach, aby uniknąć przypadkowych obrażeń podczas zabiegów.

Nerw skalny większy ma kilka znanych odmian:Kąt

• U niektórych osób jego odległość od niektórych struktur kostnych jest inna.
• Jego powłoki kostne różnią się znacznie na jego przebiegu, przy czym część w pobliżu zwoju kolankowatego jest odsłonięta u niektórych osób, co czyni ją podatną na obrażenia.KątKąt
• U niektórych osób większy nerw skalny komunikuje się z nerwem językowo-gardłowym czaszkowym.

Funkcjonować

Podstawową funkcją nerwu skalnego większego jest dostarczanie włókien przywspółczulnych do nerwów, które przemieszczają się od zwoju skrzydłowo-podniebiennego do struktur jamy ustnej, gardła, przewodów nosowych i oczu.

Przywspółczulny układ nerwowy reguluje czynności, które występują, gdy twoje ciało jest w stanie spoczynku, takie jak trawienie, ślinienie i wytwarzanie łez (co utrzymuje wilgotne oczy przez cały czas, nie tylko podczas płaczu).

Włókna z nerwu skalistego większego przyczyniają się do funkcjonowania licznych gruczołów i tkanek poprzez pięć gałęzi, które je niosą. W tym celu łączą włókna z odcinka szczękowego nerwu trójdzielnego (CN5).

Większe i mniejsze nerwy podniebienne

Nerw podniebienny większy i dwa lub trzy nerwy podniebienne dolne przenoszą wyspecjalizowane włókna czuciowe z nerwu skalnego większego.

Razem podróżują od zwoju do ujścia. Tam nerw podniebienny większy unerwia błonę śluzową tylnej części podniebienia twardego. Nerwy podniebienne mniejsze unerwiają podniebienie miękkie. Oboje przyczyniają się do poczucia smaku.

Większy nerw podniebienny dostarcza również włókna czuciowe do dziąseł i części zatok, a mniejszy nerw podniebienny zapewnia funkcje motoryczne mięśni języczka i migdałków.

Nosowo-podniebienne i tylne gałęzie nosa

Nerw nosowo-podniebienny i tylne gałęzie nosa przemieszczają się do jamy nosowej. Nerw nosowo-podniebienny zaopatruje przegrodę nosową i przednią część podniebienia twardego i komunikuje się z nerwem podniebiennym większym.

Tylne gałęzie nosa unerwiają błony śluzowe przewodów nosowych.

Gałąź gardła

Gałąź gardła przemieszcza się do tylnej części górnej części gardła, która jest częścią gardła za ustami i nosem. Zapewnia funkcję czuciową gruczołów śluzowych górnego gardła nosowego.

Nerwy szczękowe i jarzmowe

Kiedy nerw szczękowy opuszcza zwój, przenosi włókna sekretomotoryczne z nerwu skalistego większego. Włókna następnie przemieszczają się wraz z nerwem jarzmowym, gdy odgałęzi się od szczęki.

Wraz z nerwami czuciowymi, które zapewniają czucie części skóry wokół oczodołu i policzka, nerw jarzmowy wysyła gałąź łączącą się z nerwem łzowym. Razem nerwy jarzmowe i łzowe pełnią funkcję sekretomotoryczną gruczołu łzowego, co oznacza, że ​​powodują wydzielanie łez.

Powiązane warunki

Nerw skalny większy jest podatny na uszkodzenia spowodowane chorobą, zabiegiem chirurgicznym, guzami lub urazem w dowolnym miejscu na jego przebiegu, zwłaszcza złamaniami czaszki. Funkcja jego gałęzi może być zaburzona przez uszkodzenie samego nerwu skalistego większego, nerwu twarzowego lub, z powodu ich związku pozazwojowego, nerwu trójdzielnego.

kserotyczne zapalenie rogówki

Rzadką, ale możliwą konsekwencją większego uszkodzenia nerwu skalnego jest zmniejszone wydzielanie łez, zwane kserotycznym zapaleniem rogówki, które może prowadzić do skrajnej suchości oczu, owrzodzenia rogówki i ślepoty.Kąt Ten stan jest zwykle leczony kroplami do oczu lub maściami w celu zastąpienia wilgoci.

Zespół krokodylich łez

Uszkodzenia nerwu twarzowego (porażenie Bella) mogą powodować zwyrodnienie nerwu skalistego większego. W niektórych przypadkach nerw skalny mniejszy przejmuje czasami unerwienie gruczołów łzowych. Ponieważ nerw skalny mniejszy unerwia również gruczoł ślinowy, kiedy przejmuje tę dodatkową funkcję, ślinienie powoduje jednoczesne łzawienie oczu.Kąt

To rzadkie powikłanie porażenia Bella nazywa się zespołem łez krokodyla, ponieważ obejmuje fałszywe łzy. W wielu przypadkach nie trzeba go leczyć, ponieważ nie powoduje dużego stresu. Częściej oko dotknięte porażeniem Bella jest chronicznie suche.

Porażenie Bella jest czasami leczone kortykosteroidami, lekami przeciwwirusowymi, elektryczną stymulacją nerwów i ćwiczeniami twarzy. Skuteczne leczenie tego stanu może również złagodzić zespół łez krokodyla.

Klasterowe bóle głowy

Dysfunkcja układu przywspółczulnego obejmująca nerw skalny większy może powodować klasterowe bóle głowy. Jeden rodzaj klasterowego bólu głowy związany z tym nerwem może powodować nadmierne łzawienie oczu, przekrwienie nosa i katar.

Leczenie klasterowych bólów głowy może obejmować leki tryptanowe, zastrzyki z oktreotydu lub dihydroergotaminy, miejscowe środki znieczulające lub, w warunkach szpitalnych, tlen.