Czy będziesz potrzebować leczenia IVF?

Wiele osób zakłada, że ​​jeśli nie możesz zajść w ciążę, najlepszym rozwiązaniem jest leczenie in vitro. To mit. Niewielki odsetek par z niepłodnością — mniej niż 5 procent, według Amerykańskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu — zacznie stosować zapłodnienie in vitro.

Jeśli chodzi o osoby potrzebujące zapłodnienia in vitro, ludzie zazwyczaj mieszczą się w jednej z dwóch kategorii:

• Osoby, dla których zapłodnienie in vitro jest jedyną opcją dla dziecka biologicznego
• Ci, którzy nie odnieśli sukcesu z zabiegami o niższej technologii

Czy będziesz potrzebować in vitro? A co, jeśli nie chcesz robić zapłodnienia in vitro?

Kiedy zapłodnienie in vitro jest pierwszym krokiem?

Istnieją sytuacje, w których zapłodnienie in vitro jest jedyną opcją posiadania biologicznego dziecka.

Ciężka choroba jajowodów: jeśli oba jajowody są zablokowane, zapłodnienie in vitro jest jedyną opcją dla biologicznego dziecka. Jajowody to droga łącząca jajniki z macicą. Jeśli jajeczko z jajników nie może dotrzeć do macicy – ​​a plemnik nie może dostać się do komórki jajowej – nie możesz zajść w ciążę.

W niektórych sytuacjach chirurgiczna naprawa jajowodów może uniknąć konieczności zapłodnienia in vitro. Jednak wskaźniki sukcesu różnią się znacznie i nie jest to dobra opcja dla większości kobiet z ciężką chorobą jajowodów.

Ciężka niepłodność męska: W przypadkach ciężkiej niepłodności męskiej inseminacja domaciczna (IUI) za pomocą dawcy nasienia lub zapłodnienie in vitro z ICSI może być jedyną opcją dla dzieci biologicznych. ICSI oznacza docytoplazmatyczne wstrzyknięcie spermy. W przypadku podstawowego zapłodnienia in vitro plemniki umieszcza się na szalce Petriego z komórką jajową. W końcu, miejmy nadzieję, jedna z plemników zapłodni komórkę jajową.

W przypadku IVF-ICSI pojedynczy plemnik jest wstrzykiwany bezpośrednio do komórki jajowej. IVF-ICSI jest niezbędny w przypadku poważnych problemów z ruchliwością plemników (ruch) lub morfologią (kształt plemników). Może być również wymagany, jeśli liczba plemników jest bardzo niska.

Azoospermia występuje wtedy, gdy samiec ma zerową liczbę plemników. Niektórzy z tych mężczyzn mogą nadal mieć biologiczne dziecko dzięki IVF-ICSI. Niedojrzałe plemniki można pobierać bezpośrednio z jąder. Następnie plemniki dojrzewają w laboratorium. Tak dojrzałe plemniki nie mogą same zapłodnić komórki jajowej, a zapłodnienie in vitro z ICSI jest wymagane do zapłodnienia.

Wysokie ryzyko choroby genetycznej: Jeśli ty i twój partner jesteście narażeni na wysokie ryzyko przeniesienia śmiertelnej choroby genetycznej, zapłodnienie in vitro może być najlepszą lub jedyną opcją. Może to dotyczyć również par doświadczających nawracających poronień z powodu problemów genetycznych. W takim przypadku będziesz potrzebować zapłodnienia in vitro z PGS lub PGD.

PGD ​​to skrót od preimplantacyjnej diagnostyki genetycznej. To wtedy embrion jest testowany na konkretną chorobę. PGS to skrót od preimplantacyjnego badania genetycznego. To wtedy embrion jest ogólnie sprawdzany pod kątem prawidłowej liczby chromosomów. Ten test nie jest tak wiarygodny jak PGD i jest uważany za eksperymentalny.

Leczenie płodności po nowotworze: Jeśli masz zamrożone jaja, tkankę jajnika lub zarodki, będziesz potrzebować zapłodnienia in vitro, aby począć z tą tkanką zamrożoną.

Zamrożone plemniki mogą być używane w procedurze IUI i mogą nie wymagać zapłodnienia in vitro. Jednak w przypadku niewielkiej ilości zakonserwowanych plemników, lepszym wyborem może być zapłodnienie in vitro ze względu na zwiększone wskaźniki powodzenia.

Kiedy używane są kriokonserwowane jajka: Rak nie jest już jedynym powodem, dla którego jaja mogą być zamrożone. Chociaż nadal rzadko, niektóre kobiety zamrażają jaja, gdy są młode, aby zmniejszyć ryzyko niepłodności związanej z wiekiem. Jeśli zamrozisz jajeczka i chcesz ich użyć do zajścia w ciążę w przyszłości, będziesz potrzebować leczenia in vitro, aby począć.

Kiedy wymagana jest nosicielka ciążowa: Jeśli kobiecie brakuje macicy, ponieważ urodziła się w ten sposób lub została usunięta z powodów medycznych, nie będzie w stanie zajść w ciążę ani zajść w ciążę. Może być w stanie urodzić dziecko dzięki nosicielowi ciążowemu.

Jeśli kobieta ma jajniki, komórki jajowe lub tkankę jajnikową zamrożone, może również mieć dziecko biologiczne z pomocą nosicielki ciążowej. Jeśli nie, dawczyni komórek jajowych może być użyta razem z plemnikami biologicznego ojca. Wszystko to wymaga zapłodnienia in vitro.

Znalezienie nosicielki ciążowej może być również wymagane, jeśli występują poważne problemy z niepłodnością związaną z czynnikiem macicy, których nie można naprawić chirurgicznie. Para gejów, która chce mieć biologiczne dziecko, może również potrzebować nosicielki ciążowej z leczeniem zapłodnienia in vitro.

(Technicznie rzecz biorąc, zapłodnienia in vitro można by uniknąć, wykorzystując komórki jajowe ciążowej nosicielki i stosując sztuczne zapłodnienie nasieniem biologicznego ojca lub dawcy nasienia. Może to jednak powodować problemy prawne i może być trudniejsze psychologicznie dla nosicielki ciążowej. Dlatego jest to bardziej powszechnie wykonywane z zapłodnieniem in vitro i dawcą komórek jajowych, komórkami jajowymi matki biologicznej lub dawcą zarodków.)

Kiedy zapłodnienie in vitro jest następnym krokiem?

Żadna mapa leczenia nie pasuje idealnie do każdej pary. Dlatego nie można powiedzieć, jak może wyglądać Twoja osobista droga do zapłodnienia in vitro. Niektóre pary mogą wymagać operacji, zanim spróbują leczenia bezpłodności. Niektórzy mogą najpierw potrzebować leczenia podstawowego schorzenia. Niektórzy mogą nigdy nie potrzebować leczenia bezpłodności.

To powiedziawszy, oto kilka bardziej powszechnych trajektorii leczenia. Wymienione poniżej ścieżki leczenia są uproszczone i nie reprezentują wszystkich możliwości leczenia.

Jest to najczęstsza ścieżka leczenia kobiet z łagodnymi lub umiarkowanymi problemami z owulacją:

• Clomid na trzy do sześciu cykli (może obejmować lub nie leczenie metforminą, jeśli kobieta ma PCOS lub jest oporna na insulinę)

• Jeśli Clomid nie wywoła owulacji, letrozol przez trzy cykle

• Gonadotropiny ze stosunkiem seksualnym w określonym czasie przez dwa do sześciu cykli (niektórzy lekarze pomijają ten krok i przechodzą bezpośrednio do IUI z lekami na płodność)

• IUI z Clomidem lub gonadotropinami przez trzy do sześciu cykli (mniej cykli, jeśli kobieta ma 35 lat lub więcej)

• Leczenie in vitro

Najczęstsza ścieżka leczenia, w której głównym problemem jest łagodna do umiarkowanej niepłodność męska:

• (W stosownych przypadkach) leczenie farmakologiczne niepłodności w celu zwiększenia produkcji nasienia
• (Czasami) usunięcie żylaków powrózka nasiennego, jeśli w tym problem
• IUI bez leków na płodność (chyba że kobieta ma również problemy z owulacją) przez trzy do sześciu cykli
• IUI z dawcą nasienia (częściej u tych, którzy nie chcą robić zapłodnienia in vitro)
• Leczenie in vitro

Dla pary z niewyjaśnioną niepłodnością wspólna trajektoria może wyglądać tak:

• (Prawdopodobnie) ograniczony czas na samodzielne przymierzanie
• IUI z Clomidem, Letrozolem lub gonadotropinami do sześciu cykli
• Leczenie in vitro

Co decyduje o tym, czy Twój lekarz zasugeruje wypróbowanie jednego, trzech lub sześciu cykli określonego leczenia? Albo czy pominą jeden z tych kroków? Lub zasugerować leczenie niepłodności niewymienione powyżej?

Twój lekarz weźmie pod uwagę twoją przyczynę niepłodności, badania nad twoją konkretną sytuacją, twoim wiekiem, twoim osobistym pragnieniem kontynuowania prób przed przejściem na wyższy poziom, twoimi uczuciami wobec lub przeciwko zapłodnieniu in vitro, twoim ubezpieczeniem i twoją sytuacją finansową.

Jeśli zastanawiasz się, kiedy zapłodnienie in vitro może stać się kolejnym krokiem w twoich osobistych okolicznościach, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Jeśli nie zgadzasz się, że zapłodnienie in vitro powinno być kolejnym krokiem, lub jesteś ciekawy, czy masz alternatywne opcje, nie bój się zasięgnąć drugiej opinii przed podjęciem decyzji. Decyzja o kontynuowaniu zapłodnienia in vitro to poważna decyzja.

Co zrobić, jeśli nie chcesz wykonywać zapłodnienia in vitro?

Zawsze masz możliwość rezygnacji z in vitro. Dzieje się tak niezależnie od tego, czy zapłodnienie in vitro jest pierwszym sposobem leczenia zaleconym przez twojego lekarza, czy też masz do czynienia z zapłodnieniem in vitro dopiero po kilku próbach stosowania technologii niewspomaganego rozrodu.

Istnieje wiele powodów, dla których para może zrezygnować z in vitro. Niektóre z najczęstszych przyczyn to…

• Niemożność finansowa za to zapłacić

• Chcesz uniknąć ryzyka i inwazyjności procedury
• Decyzja o niekontynuowaniu leczenia w oparciu o niski szacowany wskaźnik powodzenia (będzie się różnić w każdej sytuacji)
• Zastrzeżenia religijne
• Chęć kontynuowania adopcji (ponieważ mają wystarczającą ilość gotówki na wykonanie zapłodnienia in vitro lub adopcji, lub po prostu wolą adopcję od zapłodnienia in vitro)

Czasami bez zapłodnienia in vitro nie masz szans na urodzenie dziecka biologicznego. W innych przypadkach twoje szanse na poczęcie mogą być niskie — w niektórych przypadkach prawdopodobnie mniej niż 1 procent — ale nie niemożliwe.

Na przykład kobiety z pierwotną niewydolnością jajników (POI) mogą nie zajść w ciążę samodzielnie. Ale zdarza się to w bardzo małym odsetku przypadków. Nie powinieneś liczyć na to, że znajdziesz się w tej rzadkiej grupie. Jednocześnie nie należy zakładać, że diagnoza niepłodności powstrzyma cię przed naturalnym poczęciem dziecka.

Jakie masz opcje, jeśli nie chcesz in vitro? Jest to coś do omówienia z lekarzem płodności i doradcą.

Niektóre możliwe opcje poza IVF mogą obejmować:

• Dalsze prowadzenie terapii low-tech (na przykład więcej cykli IUI)

• Terapie alternatywne (takie jak akupunktura)

• Kontynuacja prób na własną rękę
• Procedury chirurgiczne (jeśli dotyczy)
• Dążenie do adopcji
• Wybór życia bez dzieci

Jeśli zdecydujesz się na dalsze niższe cykle technologiczne lub spróbujesz alternatywnych metod leczenia, porozmawiaj z lekarzem o rzeczywistych szansach na powodzenie leczenia. Na przykład niektóre badania wykazały, że po sześciu do dziewięciu cyklach IUI szanse na poczęcie znacznie spadają. Nie chcesz wyrzucać pieniędzy i marnować energii emocjonalnej na leczenie, które prawdopodobnie nie zadziała.

Chociaż może być trudno przestać próbować, czasami jest to najlepsze, co możesz zrobić dla swojego ciała i dobrego samopoczucia emocjonalnego. Jeśli masz trudności z podjęciem decyzji, kiedy przerwać leczenie, skontaktuj się z profesjonalnym doradcą, który pomoże Ci przejść przez proces żałoby.

Niewielki odsetek niepłodnych par będzie wymagał zapłodnienia in vitro, nieco poniżej 5 procent. Dla tych, którzy wymagają leczenia IVF, istnieje wiele powodów, dla których mogą nie być w stanie lub nie być zainteresowani kontynuowaniem leczenia. Jeśli chcesz wykonać in vitro, ale martwisz się o koszty, zapoznaj się z wieloma opcjami finansowania. Jeśli nie chcesz wykonywać zapłodnienia in vitro, nie przejmuj się tą decyzją. Decyzja przeciwko zapłodnieniu in vitro nie oznacza, że ​​„nie chciałeś dziecka wystarczająco mocno”, aby „próbować dalej”. Nie pozwól, aby presja otoczenia popchnęła cię do czegoś, czego nie chcesz.