Ewoluująca debata na temat kar cielesnych

W szkołach i w domu kara cielesna (CP) ma miejsce, gdy rodzic, opiekun prawny lub administrator edukacji próbuje powstrzymać niepożądane zachowanie, powodując u dziecka fizyczny dyskomfort lub ból. Kary cielesne obejmują dawanie klapsów, bicie dziecka oraz bicie otwartą dłonią, pięścią lub przedmiotem, takim jak pasek, przełącznik, sznur, wiosło, deska lub packa na muchy.

Chociaż Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł w 1977 r., że kary cielesne są nadal legalną formą karania w szkołach, o ile ograniczają się one do lania lub wiosłowania, lokalne przepisy mogą unieważnić ten edykt.

W domu przepisy regulujące, jakie formy kar cielesnych nie są brane pod uwagę, ponieważ znęcanie się nad dzieckiem różni się w zależności od jurysdykcji stanowej i lokalnej, zwłaszcza w przypadku rozważania odpowiedniej dyscypliny dla dziecka pod opieką zastępczą. Kary cielesne obejmują również wykręcanie uszu, nakładanie gorącego sosu na język dziecka, zamykanie dziecka w pokoju, przywiązywanie dziecka, a nawet proszenie dziecka o nadmierne wysilanie się podczas ćwiczeń lub nie pozwalanie dziecku na pójście do pokoju dziecięcego. toaleta.

Ewolucja społecznego zrozumienia CP

Od czasu orzeczenia Sądu Najwyższego z 1977 r. wiele agencji stanowych i lokalnych zaktualizowało przepisy regulujące, co jest, a co nie liczy się jako krzywdzenie dziecka, jeśli chodzi o wydawanie kroków dyscyplinarnych wobec niewłaściwie zachowującego się dziecka.

Tylko 31 stanów, a także DC, wprowadziły zakazy stosowania kar cielesnych w szkołach, a z 19 innych stanów, które nadal pozwalają na ich kontynuowanie, tylko Alabama, Arkansas i Mississippi nadal regularnie stosują tę formę postępowania dyscyplinarnego.

Georgia, Luizjana, Missouri, Oklahoma, Tennessee i Teksas, zwłaszcza w małych, wiejskich miasteczkach, nadal rutynowo stosują tę formę kary, ale w mniejszym stopniu. Kanada, Kenia, RPA, Nowa Zelandia i prawie cała Europa całkowicie zakazały tej praktyki.

W ostatnich latach międzynarodowe agencje praw człowieka naciskały na wprowadzenie surowszych przepisów na całym świecie, aby zapobiec nieuzasadnionej przemocy wobec dzieci w jakiejkolwiek formie.

Już w 1989 r. w Konwencji o prawach dziecka ONZ kraje na całym świecie zebrały się, aby „podjąć wszelkie odpowiednie środki prawne, administracyjne, społeczne i edukacyjne, aby chronić dziecko przed wszelkimi formami przemocy fizycznej lub psychicznej, zranienia lub nadużycia, zaniedbania lub zaniedbania traktowania, maltretowania lub wykorzystywania.”

Kara cielesna nie jest odpowiednia dla dzieci przybranych

Stosowanie kar cielesnych nie jest właściwe dla dzieci przebywających w pieczy zastępczej, zwłaszcza że wiele adoptowanych dzieci doświadczyło nadużyć i zaniedbań już w swoich domach rodzinnych.

Nadużycia czasami pozostawiają dziecko z wysoką tolerancją na ból. Sfrustrowany opiekun może zacząć od bicia dziecku lania, ale kiedy nie otrzyma od dziecka odpowiedzi, której oczekuje, zaczyna uderzać coraz mocniej. Ponadto kary cielesne mogą również wywołać złe wspomnienia z przeszłości lub uniemożliwić dziecku budowanie przywiązania do rodziców zastępczych lub adopcyjnych.

Wielu psychologów zajmujących się zachowaniem dzieci uważa, że ​​potrzebne lekcje życia nie są udzielane, gdy dyscyplina jest zła i bolesna, a kary cielesne często powodują u dziecka zwiększony niepokój i niezdolność do zaufania postaciom rodziców.

Dla wielu nowych rodziców zastępczych lub adopcyjnych, zakaz dawania klapsów dziecku może być trudny do zrozumienia, ponieważ większość z nas została wychowana przez rodziców, którzy dawali klapsy. Tak, większość z nas „wyszła w porządku” i miejmy nadzieję, że powyższe punkty pomagają zrozumieć, dlaczego klapsy lub inne formy kary fizycznej nie leżą w najlepszym interesie maltretowanego lub zaniedbanego dziecka lub w najlepszym interesie rodziny zastępczej lub adopcyjnej. próbuje przywiązać się do dziecka. Istnieje jednak kilka innych opcji.