Miejscowe metody leczenia przerzutów raka piersi

Promieniowanie i chirurgia są terapiami miejscowymi i jako takie mają ograniczone zastosowanie u osób z przerzutowym rakiem piersi. Zamiast tego podstawą leczenia są terapie ogólnoustrojowe – takie jak terapie hormonalne, chemioterapia, terapie celowane i immunoterapia, które są skierowane na raka w dowolnym miejscu w organizmie.

Jeśli przerzuty do kości, wątroby, płuc lub mózgu nie powodują objawów lub nie stwarzają ryzyka powikłań, takich jak złamanie, zwykle są one traktowane jako część ogólnej terapii raka piersi za pomocą leczenia ogólnoustrojowego .

Kiedy stosowane są lokalne zabiegi?

Czasami jednak pomocne jest bezpośrednie leczenie przerzutów za pomocą operacji, radioterapii lub innych metod leczenia. Powody, dla których te zabiegi mogą być stosowane, obejmują:

• Kontrola bólu (zwłaszcza z przerzutami do kości)
• Krwawienie lub niedrożność dróg oddechowych spowodowana przerzutami do płuc
• Przerzuty do kości, które zwiększają ryzyko złamań lub mogą powodować ucisk na rdzeń kręgowy
• Przerzuty do mózgu, które są bardzo objawowe, takie jak powodujące bóle głowy, zmiany osobowości, zaburzenia widzenia lub drgawki (bariera krew-mózg zapobiega przedostawaniu się wielu leków, takich jak leki chemioterapeutyczne, do mózgu lub rdzenia kręgowego)
• Aby usunąć bolesne przerzuty do skóry lub ściany klatki piersiowej
• Leczenie oligoprzerzutów, pojedynczych lub tylko kilku obszarów choroby przerzutowej. Najczęściej rak piersi powoduje rozległe przerzuty do więcej niż jednego obszaru ciała. W rzadkich przypadkach można rozważyć leczenie chirurgiczne, radioterapię, ablację falami radiowymi (RFA) lub mikroembolizację u tych, którzy mają tylko jeden (lub być może kilka) przerzutów tylko w jednym narządzie. Chociaż nie wykazano jeszcze, że poprawia to przeżywalność kobiet i mężczyzn z przerzutowym rakiem piersi, w rzadkich przypadkach wykazano, że poprawia to przeżywalność osób z przerzutami związanymi z innymi guzami litymi.

Przerzuty do kości

Leczenie przerzutów raka piersi do kości zależy od stopnia przerzutów, powodowanych przez nie objawów i innych metod leczenia. Terapie hormonalne, terapie celowane i chemioterapia mogą zmniejszyć objawy raka piersi, który rozprzestrzenił się na kości.

Jednak czasami te ogólne terapie nie wystarczają. Terapie miejscowe, takie jak radioterapia, mogą być stosowane w przypadku bólu, który nie jest dobrze kontrolowany za pomocą leczenia systemowego lub w celu zapobiegania złamaniom lub uciskowi rdzenia kręgowego z powodu przerzutów do kości. Twój lekarz może zalecić formę napromieniania lub leki zwane środkami modyfikującymi kości. Opcje obejmują:

• Radioterapia: Radioterapia jest powszechnie stosowana w leczeniu przerzutów raka piersi do kości, które osłabiają kość i zwiększają ryzyko złamań.

• Radiofarmaceutyki: Radiofarmaceutyki to leki przenoszące cząstki radioaktywne bezpośrednio do kości. Przykładem jest stront 89.

• Środki modyfikujące kości: Istnieją dwie kategorie środków modyfikujących kości w przypadku przerzutów do kości. Niektóre z nich są również stosowane u osób z osteoporozą. Podobnie jak w przypadku radioterapii, mogą być stosowane w zapobieganiu złamaniom, zapobieganiu uciskowi rdzenia kręgowego oraz leczeniu wysokiego poziomu wapnia we krwi z powodu rozpadu kości z przerzutami do kości (hiperkalcemia złośliwa).

Przykłady bisfosfonianów obejmują:

• Aredia (pamidronian)
• Zometa (kwas zoledronowy)
• Boniva (ibandronian)

Inhibitory ligandów RANK (aktywator receptora jądrowego czynnika kappa B) obejmują:

• Xgeva (denosumab)

Przerzuty do wątroby

Przerzuty do wątroby mogą nie wywoływać żadnych objawów, o czym możesz być świadomy tylko dzięki zwiększeniu wyników testów czynności wątroby w wynikach badań krwi lub wykryciu ich w badaniach obrazowych.

Gdy są objawowe, można rozważyć miejscowe leczenie, takie jak zabieg chirurgiczny lub radioterapia, jako uzupełnienie ogólnego leczenia przerzutowego raka piersi.

Przerzuty do płuc/wysięk opłucnowy

Podobnie jak w przypadku innych miejsc przerzutów, leczenie przerzutów do płuc obejmuje ogólnie leczenie przerzutowego raka piersi. Czasami przerzuty do płuc mogą powodować niedrożność dróg oddechowych lub krwawienie do dróg oddechowych. W takim przypadku radioterapia może być skuteczna w łagodzeniu objawów.

Wysięki opłucnowe (nagromadzenie płynu między błonami wyścielającymi płuca) są również powszechne w przypadku przerzutowego raka piersi. Usunięcie tego płynu igłą (torocenteza) może znacznie złagodzić objawy, ale wysięk często powraca. W takim przypadku w jamie opłucnej można umieścić stent połączony rurką na zewnątrz ciała (przez ścianę klatki piersiowej), co umożliwia odprowadzenie płynu.

Wiele osób, które mają założony stent, może samodzielnie spuścić płyn w domu (z pomocą bliskiej osoby), gdy płyn nasila ich codzienne objawy.

Przerzuty do mózgu

Przerzuty do mózgu mogą być trudne do leczenia przerzutowym rakiem piersi, ponieważ wiele leków stosowanych w chemioterapii nie jest w stanie dostać się do mózgu i rdzenia kręgowego. Sieć ciasno splecionych naczyń włosowatych na styku mózgu, zwana barierą krew-mózg, ma zapobiegać przedostawaniu się toksyn do ośrodkowego układu nerwowego. Niestety bariera ta również często uniemożliwia dotarcie leków przeciwnowotworowych w ten obszar.

Dwa ustawienia, w których można rozważyć radioterapię lub operację w leczeniu przerzutów do mózgu, to:

• Przerzuty objawowe: Jeśli przerzuty do mózgu powodują znaczące objawy, miejscowe leczenie może poprawić jakość życia. Może to obejmować radioterapię całego mózgu w przypadku rozlanych i wielu przerzutów lub bardziej zlokalizowane i wyższe dawki promieniowania w przypadku pojedynczych, ale dużych przerzutów.

• Przerzuty izolowane: W przypadku dużych pojedynczych przerzutów, które powodują objawy lub jeśli masz tylko jeden (lub kilka) przerzutów do mózgu, ale nie ma dowodów na przerzuty w innym miejscu ciała, wyspecjalizowane rodzaje promieniowania znane jako stereotaktyczna radioterapia ciała (SBRT lub Cyberknife) lub Można zastosować ablację częstotliwością radiową (RFA). Zabiegi te kierują dużą dawkę promieniowania na konkretny obszar mózgu. Zamiast tego można rozważyć operację chirurgiczną w leczeniu tych przerzutów.

Zarządzanie skutkami ubocznymi

Radioterapia, podobnie jak inne metody leczenia raka, może powodować działania niepożądane. Konkretne skutki uboczne i ich uciążliwość będą się różnić w zależności od wielu czynników, w tym obszaru ciała, który jest narażony na promieniowanie. Niektóre z najczęstszych skutków ubocznych obejmują:

• Podrażnienie skóry: obszar, nad którym otrzymujesz radioterapię, może rozwinąć się zaczerwienienie, a czasami pęcherze, podobne do oparzeń słonecznych. Twój onkolog zajmujący się radioterapią porozmawia z tobą o objawach, na które należy zwrócić uwagę i może przepisać balsam do użycia.

• Zmęczenie: Zmęczenie jest najczęstszym skutkiem ubocznym radioterapii, dotykającym w pewnym stopniu większość osób, które poddały się temu leczeniu. To zmęczenie ma tendencję do kumulacji i pogarsza się z czasem. Najlepszym sposobem leczenia zmęczenia jest przede wszystkim znalezienie sposobów radzenia sobie ze zmęczeniem. Poproś o pomoc i pozwól, aby inni ci pomogli. Odpoczywaj, kiedy potrzebujesz. I porozmawiaj ze swoim lekarzem o wszelkich problemach ze snem, które przyczyniają się do zmęczenia.

• Wypadanie włosów: Wypadanie włosów w wyniku radioterapii różni się od utraty włosów związanej z chemioterapią, ponieważ może być trwałe. Wypadanie włosów zależy od obszaru ciała, na który poddawana jest radioterapia. Na przykład promieniowanie całego mózgu na głowę może spowodować utratę włosów na głowie, podczas gdy promieniowanie na klatkę piersiową, w przypadku przerzutów do płuc, spowoduje utratę włosów na klatce piersiowej.

• Zaburzenia funkcji poznawczych: Radioterapia mózgu, zwłaszcza radioterapia całego mózgu, może powodować objawy, takie jak problemy z pamięcią i trudności z koncentracją (dysfunkcja poznawcza). Ważne jest, aby dokładnie rozważyć korzyści płynące z radioterapii mózgu w porównaniu z tymi możliwymi skutkami ubocznymi leczenia . Radioterapia mózgu niesie również ryzyko uszkodzenia normalnych struktur w tkance mózgowej, przez które przechodzi promieniowanie.