Badanie: Dorośli z autyzmem mogą być bardziej zagrożeni ciężkim COVID-19

Nowe badania pokazują, że dorośli z autyzmem, niepełnosprawnością intelektualną lub zaburzeniami zdrowia psychicznego są bardziej narażeni na COVID-19 i ciężką chorobę.

Po przejrzeniu danych od ponad miliona osób naukowcy odkryli, że osoby z autyzmem lub niepełnosprawnością intelektualną i jakimikolwiek schorzeniami psychicznymi są bardziej narażone na ryzyko zarażenia wirusem i ciężkim zachorowaniem (wymagające hospitalizacji i opieki na OIT) niż osoby neurotypowe ludzie.

Było to prawdopodobnie spowodowane kilkoma czynnikami ryzyka, w tym większym prawdopodobieństwem zamieszkiwania w placówkach mieszkalnych, częstszych wizyt w szpitalu i większej opieki w domu.

„Obszar niepełnosprawności i zdrowia publicznego wymaga dodatkowych zasobów i badań” – mówi Verywell za pośrednictwem poczty elektronicznej autorka badania Lindsay Shea, DrPH, dyrektor Centrum Polityki i Analiz w AJ Drexel Autism Institute. Mówi, że ten brak sprawił, że wpływ COVID-19 na te populacje był jeszcze bardziej szkodliwy.

„Ponieważ pracujemy nad pełniejszym zrozumieniem COVID-19, potrzebna jest szeroka koncentracja na osobach z diagnozami psychiatrycznymi, aby pomóc im poruszać się po informacjach dotyczących zdrowia publicznego i uczestniczyć w inicjatywach dotyczących zdrowia publicznego” – dodaje Shea.

Badanie zostało opublikowane pod koniec sierpnia w czasopiśmie Autism.

Wiele czynników ryzyka

Autorzy przyjrzeli się dorosłym, którzy korzystali z Medicaid w latach 2008-2012 i jak prawdopodobne było, że znali czynniki ryzyka COVID-19.

Obejmowały one ponad 80 000 osób z autyzmem i ponad 600 000 osób z niepełnosprawnością intelektualną w wieku 20-64 lata. Aby dodać perspektywę, porównali te dane z ponad milionem dorosłych. Około 35% zdiagnozowano niektóre schorzenia psychiczne, z wyłączeniem autyzmu i niepełnosprawności intelektualnej.

Oceniane znane czynniki ryzyka obejmowały:

• Mieszkanie w obiekcie mieszkalnym
• Regularne otrzymywanie usług w domu od opiekunów z zewnątrz
• Po długiej hospitalizacji
• Po hospitalizacji, której można było uniknąć
• Posiadanie warunków zdrowotnych wysokiego ryzyka

Te czynniki ryzyka były ważne w monitorowaniu podczas pandemii, biorąc pod uwagę wyjątkowe ryzyko, jakie stwarzają dla transmisji wirusa.

Naukowcy odkryli, że dorośli z autyzmem, dorośli z niepełnosprawnością intelektualną i dorośli z jakąkolwiek diagnozą zdrowia psychicznego mieli więcej tych czynników ryzyka niż dorośli bez żadnego z tych schorzeń. Wyniki potwierdziły się nawet przy uwzględnieniu indywidualnych cech, takich jak wiek, płeć, rasa i rodzaj ubezpieczenia Medicaid.

Na przykład dorośli z autyzmem i/lub niepełnosprawnością intelektualną również częściej mieszkali w placówkach opiekuńczych. Bardziej prawdopodobne było również, że mieli wcześniej istniejące warunki, które narażały ich na większe ryzyko COVID-19.

Ograniczenia badań

Jednak zawsze należy wziąć pod uwagę ograniczenia danych.

Wszyscy uwzględnieni w próbie mieli Medicaid, który zapewnia opiekę zdrowotną niektórym osobom o niskich dochodach, rodzinom i dzieciom, kobietom w ciąży, osobom starszym i osobom niepełnosprawnym. Autorzy piszą, że może to oznaczać, że dane reprezentują ludzi, którzy są bardziej podatni na walkę związaną z ubóstwem niż populacja ogólna.

Ponadto dane pochodzą sprzed dekady, z lat 2008-2012, chociaż naukowcy stwierdzili w komunikacie prasowym, że zbadane czynniki ryzyka, takie jak mieszkanie w ośrodku, prawdopodobnie nie zmniejszą się z czasem.

Jak zmniejszyć ryzyko ciężkiego COVID-19?

„Dorośli ze spektrum i dorośli z niepełnosprawnością intelektualną lub diagnozą zdrowia psychicznego nie mogą zmienić swoich wcześniej istniejących schorzeń”, mówi dr Whitney Schott, autor badania i badacz z Instytutu Autyzmu Drexel, ponieważ często potrzebują oni kluczowego usługi świadczone w placówkach opiekuńczych lub przez opiekę zewnętrzną.

„[But] mogą zmniejszyć ryzyko w inny sposób” – dodaje Schott. Najważniejszym krokiem w kierunku ochrony jest szczepienie.

„Szczepienie ukochanej osoby, a także osób wokół niej, w tym członków rodziny i innych opiekunów, którzy mają kontakt z ukochaną osobą” – mówi Schott.

Dodaje, że jeśli ktoś z autyzmem, niepełnosprawnością intelektualną lub schorzeniami psychicznymi mieszka w placówce mieszkalnej, ważne jest również, aby zapewnić odpowiednią wentylację, co oznacza co najmniej sześć wymian powietrza na godzinę w pomieszczeniach zamkniętych.

„Wentylację można poprawić za pomocą prostych środków, takich jak wpuszczanie świeżego powietrza do budynku, a także przenośnych urządzeń filtrujących HEPA” – mówi.

Liczą się też małe kroki. Postępowanie zgodnie z zaleceniami CDC w celu uniknięcia dużych tłumów, noszenie maski podczas przebywania we wspólnych przestrzeniach w pomieszczeniach i w bliskim kontakcie z innymi osobami na zewnątrz oraz odkażanie rąk po dotknięciu powierzchni o silnym dotyku, takich jak klamki, może mieć znaczenie.

Ulepszenia na przyszłość

Znajomość czynników ryzyka, mówi Shea, może pomóc w kształtowaniu polityki i zasięgu zdrowia publicznego, jednocześnie ratując życie. W tych obszarach brakuje jednak funduszy i badań.

„Nie mamy rzetelnych informacji na temat tego, jak dostosować materiały informacyjne dotyczące zdrowia publicznego ani jak wspierać klinicystów w angażowaniu tych grup, zwłaszcza gdy kryzys pojawia się szybko, a krajowa i lokalna infrastruktura zdrowia i zdrowia publicznego jest opodatkowana” – mówi.

Brakuje również obiektów, które mogą szybko dostosować się do potrzeb tych grup – takich jak kliniki szczepień specjalnie dla osób z autyzmem.

„Drobne modyfikacje środowiskowe, takie jak ściemniane oświetlenie lub cicha przestrzeń do przetwarzania sensorycznego, nie są powszechnie dostępne i mogą znacząco poprawić szczepienia osób z diagnozą psychiatryczną” – dodaje.

Schott podkreśla, że ​​musimy myśleć o przyszłości w inny sposób: Jak przygotować ludzi na przyszłość po pandemii?

„Nasza nadmierna koncentracja na warunkach sanitarnych i ostrożne unikanie ekspozycji może przyczyniać się do niepokoju i wbudowywać się w rutynę, która może nie być konieczna w przyszłości” – mówi.

Istnieje również prawdopodobieństwo wystąpienia deficytu społecznego. Spędziliśmy tak dużo czasu na unikaniu i dystansowaniu się od ludzi, że ponowna integracja z ich społecznościami może być dla niektórych większym wyzwaniem niż dla innych.

„Opiekunowie będą musieli pamiętać o stopniowej reintegracji i zapewnić rusztowanie i wsparcie, aby zbudować udany udział społeczności w tych populacjach” – mówi.

Informacje zawarte w tym artykule są aktualne na podany dzień, co oznacza, że ​​po przeczytaniu mogą być dostępne nowsze informacje. Aby uzyskać najnowsze informacje o COVID-19, odwiedź naszą stronę z wiadomościami o koronawirusie.