Badanie wykazało związek między zachowaniem w dzieciństwie a zdrowiem psychicznym nastolatków

Podczas gdy badania mózgu sugerują, że najważniejszym etapem rozwoju dziecka jest narodziny do 3 roku życia, ważne jest, aby nie zapomnieć o okresie przejściowym od dzieciństwa do dorastania (około 10-16 lat). W tej fazie młodzi ludzie przechodzą ogromne zmiany — fizyczne, psychiczne i emocjonalne.

Ten etap był przedmiotem niedawnych badań przeprowadzonych przez naukowców z University of Cambridge i Royal Holloway, University of London, w Wielkiej BrytaniiOpublikowane w czasopiśmie Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology badanie wykazało związek między trudnościami behawioralnymi w dzieciństwie, takimi jak lęk i nadpobudliwość, a słabym zdrowiem psychicznym w okresie dojrzewania.

Naukowcy odkryli również, że dzieci z problemami behawioralnymi częściej doświadczają problemów jako nastolatki, jeśli pochodzą z mniej uprzywilejowanych środowisk.

Badania

W badaniu wykorzystano dane historyczne 6744 młodych ludzi w wieku powyżej sześciu lat, w wieku od 10 do 16 lat. Dane pochodzą z British Cohort Study, trwającego projektu, który śledzi losy tej samej grupy osób urodzonych w ciągu jednego tygodnia w kwietniu 1970 roku.

Na każdym etapie naukowcy stosowali opartą na danych hierarchiczną metodę grupowania, aby wskazać wspólne profile problemów behawioralnych, mapować przejścia między profilami i identyfikować czynniki, które przewidują poszczególne przejścia.

Dane zawierają również informacje o sytuacji społeczno-ekonomicznej dzieci, w tym o dochodach rodziny i poziomie wykształcenia ich rodziców.

Dr Duncan Astle z MRC Cognition and Brain Sciences Unit na University of Cambridge powiedział w komunikacie prasowym: „Obecnie zachowanie nastolatków i problemy ze zdrowiem psychicznym są leczone tylko wtedy, gdy stają się problematyczne, co jest jednym z głównych powodów, dla których służby zdrowia psychicznego są przytłoczone. Nasza praca pokazuje, jak możemy zacząć opracowywać sposób przewidywania trudności niektórych – być może wielu – młodych ludzi i interweniować wcześniej”.

Naukowcy stwierdzili, że z badania wyłoniło się kilka znaczących wzorców. Po pierwsze, niespodziewanie wysoki odsetek dzieci z problemami lękowymi (22%) rozwinął problemy emocjonalne w okresie dojrzewania. Około jedna czwarta (24%) dzieci z problemami z zachowaniem wykazywała „konstelację problemów” z lękiem, emocjami i nieuwagą w okresie dojrzewania. A około 17% dzieci z problemami związanymi z emocjami, motoryką i nadpobudliwością rozwinęło problemy z nieuwagą w okresie dojrzewania.

„To badanie dobrze ilustruje znaczenie zindywidualizowanej opieki dla osoby, nawet jeśli ta osoba jest nastolatkiem” – mówi licencjonowana doradczyni zdrowia psychicznego GinaMarie Guarino, LMHC.

Dzieciństwo jest złożone

Wyniki badania nie były całkowitym zaskoczeniem dla licencjonowanego psychologa klinicznego i ewaluatora rodzicielskiego, dr Melanie English, MSW. „Wszyscy wiemy, że w okresie dojrzewania zachodzi wiele zmian” – mówi.

„To dynamiczny i złożony okres ogromnego rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego. Czasami poprzednie (lub nowe) problemy ze zdrowiem psychicznym mogą się szczytować i znalezienie wsparcia w postaci poradnictwa, pomocy, kontroli środowiska lub innych pozytywnych sposobów może mieć kluczowe znaczenie”.

Jednak English mówi, że ważne jest również, aby spojrzeć całkowicie i zewnętrznie na to, co jeszcze może wpływać na zachowania w tym czasie, takie jak zdrowie psychiczne rodziców, rozwód, przemoc w domu lub śmierć w rodzinie. Sugeruje, że warto pamiętać, że gdy ktoś osiąga wiek dojrzewania, nie zakończył jeszcze wzrostu i rozwoju, a jego zdrowie psychiczne i/lub cechy osobowości mogą nie być trwałe.

„Dojrzałość tak naprawdę nie zostanie osiągnięta przez kolejną dekadę, ponieważ rozwój płata czołowego i funkcje wykonawcze będą nadal się rozwijać – oprócz doświadczenia życiowego” – dodaje English. „W związku z tym nie powinniśmy patrzeć na naszych nastolatków jak na gotowy produkt ani zastanawiać się, kim byli i kim są, aby zagwarantować, kim będą”.

English kontynuuje: „Rodzice (i wychowawcy, społeczności oraz świadczeniodawcy zajmujący się zdrowiem psychicznym i fizycznym) nadal pełnią niezbędne i aktywne role, aby pomóc dzieciom wyrażać i radzić sobie ze swoimi uczuciami oraz kierować okresem dojrzewania”.

Angielski zwraca również uwagę, że wiele cech osobowości pojawia się już w wieku przedszkolnym, który jest okresem opartym na rosnących interakcjach rówieśniczych, zabawach z wyobraźnią i zasadach uczenia się.

„Istnieją teorie sugerujące, że niektóre cechy osobowości pojawiają się w tym czasie i są wszechobecne, biologiczne i genetyczne” – mówi. „Jednak wiele rzeczy środowiskowych i rozwojowych może się również zdarzyć między 3 a 10 rokiem życia, co może mieć wpływ na zachowania i osobowość, takie jak rozpoczęcie szkoły, rozwijanie przyjaźni, rozwój moralny i tożsamość płciowa. Dzieciństwo może być bardzo złożone. ”

Niepokój może pojawić się w każdym wieku

Na dziecko może wpływać lęk i inne schorzenia psychiczne w każdym wieku. „Dziecko może zacząć wykazywać oznaki lęku już w wieku 3 lub 4 lat, ale nie każde dziecko z lękiem zacznie wykazywać objawy lub problemy behawioralne w tym przedziale wiekowym” – mówi Guarino. „Każde dziecko jest inne, ma inne czynniki, które przyczyniają się do jego lęku, inne zasoby i różne stresory środowiskowe, z którymi trzeba się nauczyć, jak sobie radzić”.

Największym problemem jest nierozwiązany niepokój u dziecka, który następnie prowadzi do problemów ze zdrowiem psychicznym w okresie dojrzewania, takich jak problemy z zachowaniem, zmagania z regulacją emocji oraz trudności z uwagą i nadpobudliwością.

„Lęk może być źle rozumiany u dzieci przez rodziców i opiekunów, co może prowadzić do tego, że nie będą zwracać uwagi i troski, których potrzebują, aby nauczyć się identyfikować i radzić sobie z lękiem w zdrowy sposób” – mówi Guarino. „W rezultacie dziecko z lękiem może mieć problemy z zachowaniem, problemy z nieuwagą i problemy z regulacją emocji”.

Nie bądź zbyt szybki, aby nazwać swojego „nastrojowego” nastolatka

Nastolatkom często trudno jest być nastrojowym lub wymagającym, a czasami te trudne nastroje i zachowania są po prostu sprowadzane do „bycia nastolatkiem”. Ale angielski ostrzega przed etykietowaniem nastrojów i zachowań nastolatków oraz żartowaniem im i innym na temat „bycia nastolatkiem”.

„To nie tylko nadmierne uproszczenie złożonych fizycznych i emocjonalnych zmian zachodzących poza ich kontrolą, ale także sprowadza ich do tej etykiety bez poświęcania czasu na docenienie ich historii i doświadczeń, które mogą kształtować to, kim są” – wyjaśnia English. „Wiemy, że wczesna interwencja jest pomocna w różnych sytuacjach. Całkowite spojrzenie na zachowania i środowisko naszych dzieci w znacznie młodszym wieku byłoby dla nich pomocne, gdy dorosną i może złagodzić niektóre dodatkowe naciski i wielkie uczucia, które przezwyciężają, gdy zaczynają dojrzewania i dojrzewania”.

A jeśli widzimy konsekwentne wyzwania od najmłodszych lat, to wczesne wsparcie dla dzieci oraz edukacja i narzędzia dla ich rodziców mają dużo sensu, dodaje English. „Na szczęście dzisiaj mamy więcej zasobów, książek, grup wsparcia, badań, rozmów, terminologii i specjalistów, którzy mogą pomóc w porównaniu z pokoleniem lub dwoma wcześniej” – mówi.

Guarino się zgadza. „Przy odpowiedniej dbałości o nastrój i problemy behawioralne w okresie dojrzewania nastolatka może zacząć uczyć się zdrowego radzenia sobie i umiejętności komunikacyjnych, zanim osiągną dorosłość” – mówi. „Pomaga im to rozwinąć inteligencję emocjonalną i umiejętności świadomości, które przydadzą się im w dorosłym życiu”.