Co to jest infekcja gronkowcem?

Zakażenie gronkowcem (staph) jest spowodowane, gdy bakterie zwane Staphyloccocus dostają się do organizmu, zwykle przez nacięcie skóry lub ranę. Staphyloccocus aureus jest najczęstszym typem infekującym ludzi, chociaż istnieje ponad 30 innych. Podczas gdy gronkowiec normalnie żyje w nosie lub na skórze niektórych zdrowych osób bez żadnych konsekwencji, infekcje mogą powodować ropnie, zapalenie tkanki łącznej lub inne problemy skórne i mogą rzadziej infekować krwioobieg lub inne narządy (np. serce, płuca lub kości). .

W większości przypadków antybiotyki mogą skutecznie leczyć infekcje gronkowcem. Jednak niektóre przypadki mogą być oporne, a nawet zagrażać życiu.

Objawy zakażenia gronkowcem

Objawy zakażenia gronkowcem zależą od rodzaju zakażenia, które powoduje. Staph jest najczęściej związany z infekcjami skóry, takimi jak ropnie, zapalenie mieszków włosowych, czyrak, karbunkuł, liszajec i zapalenie tkanki łącznej, żeby wymienić tylko kilka.

Objawy, takie jak obrzęk, ciepło, zaczerwienienie i ból lub bolesność w obrębie lub wokół zakażonego obszaru są powszechne. Czasami występuje gorączka, a zakażona skóra może odprowadzać ropę.

Jeśli bakterie gronkowca dostaną się do krwiobiegu, może rozwinąć się posocznica, która jest bardzo poważna i potencjalnie śmiertelna.

Inne poważne infekcje gronkowcem (którego objawy są charakterystyczne dla zaatakowanej tkanki lub narządu) obejmują:

• Zapalenie kości i szpiku (zakażenie kości)

• Zapalenie płuc (infekcja płuc)

• Zapalenie wsierdzia (zakażenie zastawki serca)

• Zapalenie opon mózgowych (zakażenie błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy)

• Ropień zewnątrzoponowy (zakażenie przestrzeni zewnątrzoponowej)

• Septyczne zapalenie stawów (zakażenie stawu)

• Infekcje protetyczne stawów (infekcja sztucznego stawu)

Staph może również powodować:

• Zespół wstrząsu toksycznego (TSS)
• Zespół oparzonej skóry
• Zatrucie pokarmowe
• Zapalenie sutek
• Zakażenie dróg moczowych związane z cewnikiem

Powoduje

Na ludzkim ciele żyje wiele różnych rodzajów gronkowca (nazywa się to kolonizacją). Na przykład Staphylococcos aureus kolonizuje nosy około 30% zdrowych ludzi i skórę około 20% ludzi.

Oprócz życia na ludziach gronkowiec może żyć na przedmiotach, takich jak klamki lub sprzęt sportowy. Osoba może zostać skolonizowana gronkowcem po prostu dotykając skóry skolonizowanej osoby lub dotykając lub dzieląc się skażonym przedmiotem (np. ręcznikiem lub brzytwą).

To powiedziawszy, kolonizacja to nie to samo co infekcja. Skolonizowanie gronkowcem nie powoduje żadnych objawów. Z drugiej strony, gdy gronkowiec dostanie się do organizmu powodując infekcję, pojawiają się objawy. Bakterie najczęściej przedostają się przez pęknięcie skóry (np. drobne skaleczenie po goleniu lub rana po urazie).

Chociaż każdy może rozwinąć infekcję gronkowcem, istnieją czynniki, które zwiększają ryzyko danej osoby.

Niektóre z tych czynników ryzyka obejmują:

• Bycie bardzo młodym lub bardzo starym
• Posiadanie przewlekłej choroby skóry lub płuc
• Posiadanie otwartej rany
• Zażywanie leku osłabiającego układ odpornościowy (np. kortykosteroidy)
• Używanie wstrzykiwanych narkotyków, takich jak opioidy
• Bycie w szpitalu lub mieszkanie w zakładzie opieki długoterminowej, takim jak dom opieki
• Cukrzyca lub HIV
• Posiadanie przeszczepionego narządu lub wszczepionego urządzenia medycznego (np. sztucznej zastawki serca, rozrusznika serca lub stawu)
• Będąc na dializie
• Posiadanie długotrwałego dostępu do naczyń (np. posiadanie portu do chemioterapii)

Diagnoza

Rozpoznanie infekcji gronkowcem wymaga wywiadu medycznego, badania fizykalnego i często testów, takich jak posiew bakteryjny lub różne badania krwi.KątKąt

Historia i badanie fizykalne

Wywiad i badanie fizykalne zostaną dostosowane do Twoich unikalnych objawów. Na przykład, w przypadku potencjalnej infekcji skóry, Twój lekarz sprawdzi uszkodzoną skórę pod kątem ciepła, zaczerwienienia, tkliwości i drenażu. Będą również pytać o objawy, które mogą wskazywać na poważniejszą infekcję (np. gorączkę lub bóle ciała), a także o potencjalne narażenie na gronkowca i czynniki ryzyka.

Kluczowym aspektem badania fizykalnego jest ocena parametrów życiowych — ciśnienia krwi, tętna, częstości oddechów i temperatury — ponieważ nieprawidłowości mogą wskazywać na poważną i/lub ogólnoustrojową (całego ciała) infekcję.

Kultura i inne testy

Posiew bakteryjny służy do ostatecznego zdiagnozowania infekcji skóry wywołanej przez bakterie gronkowca.KątInne testy, które można zlecić w celu oceny ciężkości infekcji, obejmują badania krwi, takie jak pełna morfologia krwi (CBC), kompleksowy panel metaboliczny (CMP) i poziom białka C-reaktywnego.

Można również zlecić badania obrazowe w celu oceny niektórych narządów (np. echokardiogram pod kątem zapalenia wsierdzia lub prześwietlenie klatki piersiowej pod kątem zapalenia płuc).

Leczenie

Po zdiagnozowaniu infekcji gronkowcem podstawowym leczeniem jest antybiotykoterapia.

Antybiotyki można podawać miejscowo (na skórę), doustnie (doustnie) lub dożylnie (przez żyłę).

Konkretny wybrany antybiotyk zależy od dwóch głównych czynników:

• Nasilenie infekcji
• Czy bakterie gronkowca są odporne na jakiekolwiek antybiotyki

Surowość

Łagodne lub umiarkowane infekcje gronkowcem można na ogół leczyć antybiotykami miejscowymi lub doustnymi.

Na przykład miejscowy antybiotyk, taki jak Bactroban (mupirocyna), można rozważyć w leczeniu łagodnych przypadków liszajca i zapalenia mieszków włosowych. Podobnie doustny antybiotyk, taki jak Keflex (cefaleksyna), może być stosowany w leczeniu zapalenia sutka lub nieropnego zapalenia tkanki łącznej (zapalenie tkanki łącznej bez drenażu ropy i związanego z nim ropnia).

Antybiotyki dożylne, takie jak Vancocin (wankomycyna), które są podawane bezpośrednio do krwiobiegu, są wymagane w leczeniu ciężkich infekcji gronkowcem, takich jak zapalenie kości i szpiku, zapalenie płuc i posocznica.

Opór

Podczas gdy wiele infekcji gronkowcem można leczyć metycyliną lub podobnym antybiotykiem, takim jak Keflex (cefaleksyna), niektóre bakterie gronkowca są oporne na metycylinę. Bakterie te nazywane są gronkowcem złocistym opornym na metycylinę (MRSA).

Aby określić, które antybiotyki są skuteczne w walce z gronkowcem, pracownicy służby zdrowia mogą przeprowadzić test wrażliwości na antybiotyk w warunkach laboratoryjnych.

Następnie, w zależności od miejsca, w którym doszło do zakażenia, pracownicy służby zdrowia mogą zdecydować się na leczenie zakażenia MRSA określonym antybiotykiem doustnym lub dożylnym.

Zakażenia szpitalne MRSA są zwykle poważne i potencjalnie zagrażają życiu. Wymagają leczenia dożylnym antybiotykiem, takim jak Vancocin (wankomycyna) lub Cubicin (daptomycyna). Po wypisaniu ze szpitala pacjenci często wracają do domu z antybiotykami doustnymi lub dożylnymi podawanymi przez linię PICC.

Pozaszpitalne zakażenia MRSA zwykle nie są tak poważne ani śmiertelne. Często można je leczyć doustnymi antybiotykami, takimi jak Bactrim (trimetoprim-sulfametoksazol) lub Cleocin (klindamycyna).

Inne terapie

Należy pamiętać, że leczenie infekcji gronkowcem może obejmować dodatkowe terapie wraz z antybiotykami.KątKąt

Na przykład ropień zwykle wymaga nacięcia i drenażu (w miejscu usunięcia ropy).KątPodobnie zakażony staw (septyczne zapalenie stawów) zwykle obejmuje drenaż przestrzeni stawowej oprócz antybiotykoterapii.

W przypadku zakażonej kości lub protezy stawu wymagane jest chirurgiczne opracowanie rany wraz z antybiotykami.

Dekompresja chirurgiczna wraz z antybiotykami jest stosowana w leczeniu ropni nadtwardówkowych gronkowcowych.KątKąt

Zapobieganie

Dobra higiena rąk i higiena osobista są sednem zapobiegania zakażeniom gronkowcem. Oznacza to dokładne mycie rąk mydłem i wodą, unikanie dzielenia się rzeczami osobistymi z innymi osobami i zakrywanie wszelkich ran bandażem, dopóki się nie zagoją.

W przypadku pacjentów przebywających w szpitalu z zakażeniami MRSA środki ostrożności związane z izolacją — takie jak noszenie jednorazowych fartuchów i rękawiczek — pomagają zapobiegać rozprzestrzenianiu się infekcji na personel i innych pacjentów. Powszechnie stosowany jest również sprzęt jednorazowy, taki jak jednorazowe stetoskopy.

Słowa od Verywell

Najważniejsze jest to, że Staphylococcus aureus, chociaż zwykle jest nieszkodliwym zarazkiem, może prowadzić do poważnych infekcji. Aby być proaktywnym, dokładnie i często myj ręce i natychmiast zwracaj się o pomoc lekarską w przypadku jakichkolwiek oznak infekcji, takich jak zaczerwienienie skóry lub ciepło, drenaż, gorączka, dreszcze, bóle ciała lub inne nietypowe objawy.