Co to jest rak wielkokomórkowy płuc?

Wielkokomórkowy rak płuc (LCLC) jest jedną z kilku postaci niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC). LCLC często rozwija się w zewnętrznych obszarach płuc i ma tendencję do szybkiego wzrostu i agresywniejszego rozprzestrzeniania się niż niektóre inne formy raka płuc. Wczesne objawy LCLC obejmują głównie duszność i zmęczenie.

NSCLC stanowi około 85% wszystkich nowotworów płuc, z czego około 10% to LCLC. Wielkokomórkowy rak płuca, zwany także wielkokomórkowym rakiem płuca, jest tak nazwany ze względu na duży rozmiar komórek rakowych, które można zobaczyć, gdy guz jest oglądany pod mikroskopem (w przeciwieństwie do rozmiaru guza, który również jest dość wielki).

Objawy raka wielkokomórkowego płuc

Wczesne objawy LCLC można łatwo przeoczyć i przypisać innym mniej poważnym schorzeniom, w tym wiekowi.

Takie objawy obejmują:

• Zmęczenie
• Łagodna duszność (duszność)
• Ból pleców, barku lub klatki piersiowej

Ponieważ LCLC zwykle rozwija się na zewnętrznych obrzeżach płuc, przewlekły kaszel i odkrztuszanie krwi występują dopiero w późniejszej fazie choroby.

LCLC może powodować inne skutki w miarę postępu choroby. Może prowadzić do wysięku opłucnowego, stanu, w którym płyny gromadzą się w jamie opłucnej (przestrzeń między płucami a ścianą klatki piersiowej). Objawy obejmują duszność i ból w klatce piersiowej lub w boku, który nasila się przy głębokim oddechu.

Komórki LCLC mogą również wydzielać substancje podobne do hormonów, które powodują zespoły paranowotworowe. Substancje te powodują, że układ odpornościowy atakuje określone komórki organizmu.

Zespoły paranowotworowe mogą powodować takie objawy, jak niewyraźna mowa, zaburzenia koordynacji oraz trudności w chodzeniu lub połykaniu. U mężczyzn może również powodować powiększenie piersi, znane jako ginekomastia.

Powoduje

Czynniki ryzyka LCLC są takie same jak czynniki ryzyka innych postaci raka płuca. Palenie jest największym pojedynczym czynnikiem ryzyka raka płuc. Nawet mieszkanie z kimś, kto pali, zwiększa ryzyko raka płuc u osoby niepalącej o 20% do 30%.

Narażenie na radon w domu jest drugim głównym czynnikiem ryzyka raka płuc. Radon, który powstaje w wyniku rozkładu naturalnego uranu w glebie, znajduje się w wielu domach w zbyt dużych ilościach.

Chociaż rak drobnokomórkowy płuc (SCLC) jest częściej powiązany z ekspozycją na radon, radon może przyczyniać się do rozwoju LCLC i innych NSCLC. Testy radonowe mogą go wykryć, a usługi łagodzące mogą go usunąć.

Badania sugerują, że niektóre mutacje genów mogą przyczyniać się do ryzyka niektórych typów LCLC, w tym mutacji genów RUNX1, ERBB4, BRCA1 i EPHA3.

Diagnoza

Rak płuc jest często wykrywany za pomocą prześwietlenia klatki piersiowej. Mając to na uwadze, normalne prześwietlenie klatki piersiowej nie może wykluczyć raka, ponieważ mniejsze guzy zwykle nie są widoczne przy tego typu obrazowaniu.

Jeśli występują jakiekolwiek objawy LCLC, dalsze badania są zwykle kontynuowane, nawet jeśli prześwietlenie klatki piersiowej jest prawidłowe.

Testy te mogą obejmować:

• Tomografia komputerowa (CT), która wykorzystuje wiele zdjęć rentgenowskich do stworzenia trójwymiarowego obrazu

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), które wykorzystuje silne fale magnetyczne i radiowe do tworzenia bardzo szczegółowych obrazów tkanek miękkich

• Bronchoskopia, w której przez usta wprowadzany jest oświetlony zakres i nakręcany w dół, aby bezpośrednio uwidocznić tkanki dróg oddechowych

• Pozytonowa tomografia emisyjna (PET), która szuka zmian metabolicznych, które często występują w nowotworach złośliwych

Badania krwi nie są wykorzystywane do diagnozowania raka płuc, chociaż biopsje płynne wykrywające komórki rakowe w krwiobiegu są coraz częściej wykorzystywane jako dodatkowe narzędzie w procesie diagnostycznym.

Jeśli wstępne wyniki obrazowania sugerują raka, Twój lekarz zleci biopsję płuca w celu zapewnienia ostatecznej identyfikacji zmiany. Może to obejmować aspirację cienkoigłową (FNA), w której igłę wprowadza się przez ścianę klatki piersiowej do guza w celu pobrania niewielkiej próbki komórek. Biopsję można również wykonać podczas bronchoskopii, jeśli widoczne są oznaki możliwego raka w drogach oddechowych.

Ostateczną diagnozę LCLC można postawić na podstawie badania biopsji komórek pod mikroskopem. W przypadku LCLC komórki będą powiększone i niezróżnicowane (co oznacza, że ​​mają niewiele podobieństwa do normalnych komórek).

Gradacja

Zasięg i ciężkość raka płuc dzieli się na cztery etapy.

Obejmują one od stadium 1, w którym rak jest zlokalizowany w płucach i nie rozprzestrzenił się na żadne węzły chłonne, do stadium 4, w którym rak ma przerzuty (rozprzestrzenia się) do odległych części ciała.

Leczenie

W zależności od stadium raka, opcje leczenia LCLC obejmują operację, chemioterapię, radioterapię, terapię celowaną, immunoterapię lub ich kombinację. Dostępne są również badania kliniczne dla osób, które mogą nie odpowiadać na standardową terapię.

Operacja

Chirurgia raka płuca daje największą szansę na wyleczenie, gdy LCLC zostanie złapany we wczesnych stadiach.

Opcje chirurgiczne obejmują:

• Resekcja klinowa: Usunięcie guza wraz z klinem otaczającej tkanki

• Lobektomia: usunięcie płata płucnego

• Pneumonektomia: usunięcie całego płuca

Chirurgia torakoskopowa wspomagana wideo (VATS) to minimalnie inwazyjna procedura, która nie wymaga usunięcia ani rozdzielenia żeber. Ta operacja jest wykonywana za pomocą kilku małych nacięć w klatce piersiowej i przy użyciu maleńkiej kamery (torakoskopu) i instrumentów.

Chemoterapia

Chemioterapia może być stosowana samodzielnie lub wraz z zabiegiem chirurgicznym. Może być również stosowany przed zabiegiem chirurgicznym w celu zmniejszenia rozmiaru guza (chemioterapia neoadjuwantowa) lub po zabiegu, aby upewnić się, że nie pozostały żadne komórki nowotworowe (chemioterapia adiuwantowa).

Podobnie chemioterapia może być stosowana z radioterapią lub bez niej. Leki chemioterapeutyczne powszechnie stosowane w leczeniu LCLC obejmują Altima (pemetreksed) i Platinol (cisplatyna).

Terapie celowane

Terapie celowane to leki przeznaczone do atakowania komórek rakowych i teoretycznie normalne komórki powinny być w dużej mierze nietknięte. Terapie celowane mają inne spektrum skutków ubocznych niż chemioterapia i na ogół skutki uboczne są mniej nasilone niż w przypadku leków chemioterapeutycznych.

Profilowanie molekularne można wykorzystać do identyfikacji określonych zmian DNA (mutacji, translokacji i amplifikacji) w komórkach nowotworowych, które czynią je podatnymi na leczenie celowaną terapią.

Profilowanie molekularne jest zalecane dla wszystkich osób z zaawansowanym NSCLC, w tym LCLC.

Radioterapia

Radioterapia może być stosowana w leczeniu raka płuc na wiele różnych sposobów. Może być stosowany przed zabiegiem chirurgicznym w celu zmniejszenia rozmiaru guza lub po zabiegu w celu usunięcia wszelkich pozostałych komórek rakowych.

W przypadku małych nowotworów jako jedyne leczenie można zastosować stereotaktyczną radioterapię ciała (SBRT), specjalistyczną formę radioterapii. SBRT dostarcza bardzo wysoką dawkę promieniowania do zlokalizowanego obszaru tkanki w celu wyleczenia nowotworu. SBRT można również stosować w leczeniu izolowanych przerzutów raka płuc, w tym w mózgu.

Promieniowanie może być również stosowane jako leczenie paliatywne w celu kontrolowania objawów i poprawy jakości życia osób z rakiem płuc.

Immunoterapia

Immunoterapia może skutkować długoterminową kontrolą choroby u niektórych osób i może poprawić pięcioletnie przeżycie u niektórych pacjentów z rakiem w stadium 4. Leki te działają poprzez wykorzystanie własnego układu odpornościowego organizmu w walce z rakiem.

Od października 2020 r. leki immunoterapeutyczne zatwierdzone przez Food and Drug Administration (FDA) do leczenia raka płuc obejmują:

• Imfinzi (durvalumab): Zatwierdzony do leczenia zaawansowanego NSCLC w leczeniu uzupełniającym po chemioterapii i radioterapii

• Keytruda (pembrolizumab): Zatwierdzony do leczenia zaawansowanego NSCLC, w tym do stosowania w terapii pierwszego i drugiego rzutu

• Opdivo (niwolumab): Zatwierdzony dla zaawansowanych NSCLC do stosowania w pierwszej linii w połączeniu z Yervoy. Jest również dopuszczony do leczenia zaawansowanego NSCLC po chemioterapii opartej na platynie i niepowodzeniu co najmniej jednej innej linii leczenia.

• Yervoy (ipilimumab): Zatwierdzony do stosowania w pierwszej linii w skojarzeniu z Opdivo w NSCLC

• Tecentriq (atezolizumab): Zatwierdzony w przypadku zaawansowanego NSCLC, w tym do stosowania w terapii pierwszego rzutu

Rokowanie

Stopień zaawansowania raka płuca może pomóc w przewidywaniu długoterminowego wyniku pacjenta. Rokowanie jest zazwyczaj opisywane przez pięcioletni wskaźnik przeżycia, który szacuje odsetek osób, które przeżyją co najmniej pięć lat po postawieniu diagnozy.

Według American Cancer Society, od stycznia 2021 r., pięcioletnie wskaźniki przeżycia osób z LCLC i innymi NSCLC, takimi jak gruczolakorak i rak płaskonabłonkowy, wynoszą:

• Zlokalizowane (etap 1): 63%

• Regionalny (etapy 2–3): 35%

• Daleki (etap 4): 7%

Jeden z wariantów LCLC, wielkokomórkowy rak neuroendokrynny, ma ogólnie gorsze rokowanie, z medianą czasu przeżycia około sześciu miesięcy dla osób, u których zdiagnozowano chorobę w 4 stadium.

Korona

Rozpoznanie raka płuc może być przerażające i sprawić, że poczujesz się bardzo samotny. Pozwól swoim bliskim cię wspierać.

Wiele osób nie ma pojęcia, jak zareagować na osobę, u której zdiagnozowano raka. Poinformowanie ludzi o konkretnych rzeczach, które mogą zrobić, może pomóc w zapewnieniu dodatkowego wsparcia, gdy tego potrzebujesz.

Możesz lepiej radzić sobie z LCLC, dowiadując się jak najwięcej o chorobie i zadając pytania. Rozważ dołączenie do grupy wsparcia raka płuc, za pośrednictwem swojego centrum leczenia lub online.

Co najważniejsze, pamiętaj, że jesteś kapitanem tej podróży. Bez względu na to, czego doświadczyli lub polecili inni, ostatecznie wiesz, co jest dla Ciebie najlepsze.

Chociaż w przeszłości rokowania u osób z rakiem płuc były mniej niż korzystne, leczenie i czas przeżycia poprawiają się z każdym rokiem.

Jeśli nie masz pewności co do zalecanego planu leczenia, nie wahaj się zasięgnąć drugiej opinii, na przykład z dużego ośrodka leczenia wyznaczonego przez National Cancer Institute. Twój zespół onkologów powinien posiadać wiedzę na temat najnowszych osiągnięć i może współpracować z Tobą w celu zapewnienia najbardziej aktualnych i skutecznych metod leczenia.