Przegląd różyczki

Różyczka to choroba wirusowa, która jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży i płodów. W przypadku zarażenia się we wczesnej ciąży prawdopodobieństwo poronienia lub wad wrodzonych jest wysokie. Różyczka jest rzadkością w Stanach Zjednoczonych z powodu powszechnych szczepień.

Różyczka jest często nazywana odrą niemiecką lub odrą trzydniową. W marcu 2005 roku Centers for Disease Control and Prevention (CDC) ogłosiło eliminację zespołu różyczki wrodzonej (CRS) w Stanach Zjednoczonych. Do tego czasu szczepienia dotarły do ​​ponad 95% dzieci w wieku szkolnym i około 91% całej populacji USA.

Przed rutynowym podawaniem dzieciom szczepień różyczka była przede wszystkim chorobą wieku dziecięcego. Ostatnia epidemia w Stanach Zjednoczonych miała miejsce w latach 1964-1965 i miała około 12,5 miliona przypadków. CDC uważa, że ​​różyczka została wyeliminowana w USA od 2004 roku.

Objawy

Poza wpływem, jaki różyczka wywiera na ciążę i zespół różyczki wrodzonej, u większości pacjentów objawia się bardzo łagodną chorobą. Około połowa wszystkich zarażonych osób nie będzie wykazywać żadnych oznak ani objawów, mimo że w wielu przypadkach jest zakaźna. Dzieci częściej niż dorośli nie wykazują objawów.

Jeden do pięciu dni przed wystąpieniem wysypki (znanej jako okres prodromalny) jest łagodną chorobą grypopodobną, która objawia się gorączką niskiego stopnia, złym samopoczuciem, obrzękiem węzłów chłonnych i infekcją górnych dróg oddechowych z bólem gardła, kaszlem i katar.

Zapalenie spojówek (zapalenie spojówek) jest częstym objawem towarzyszącym chorobie grypopodobnej przed pojawieniem się wysypki. U dorosłych różowe oko może towarzyszyć bólowi głowy. Około 70% nastolatków i dorosłych kobiet zarażonych różyczką może rozwinąć zapalenie stawów.

W bardzo rzadkich przypadkach różyczka może powodować krwawienia lub infekcje mózgu (zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu).

Powoduje

Różyczka to wirus RNA z rodzaju Rubivirus z rodziny Togaviridae. Przenosi się poprzez kropelki i kontakt z osobą zarażoną. Osoba zarażona jest zaraźliwa do jednego do dwóch tygodni przed pojawieniem się objawów. Nie ma zwierząt (innych niż ludzie), które są nosicielami wirusa.

Różyczka występuje bardzo rzadko w Stanach Zjednoczonych ze względu na solidne programy szczepień, ale częściej występuje w innych krajach. Różyczka i zespół różyczki wrodzonej najczęściej występują w Stanach Zjednoczonych u młodzieży urodzonej za granicą pochodzącej z krajów, które nie mają takich samych programów szczepień.

Najczęstsza przyczyna różyczki wśród mieszkańców Stanów Zjednoczonych występuje, gdy niezaszczepiona osoba podróżuje za granicę. Kobiety w ciąży są najbardziej zagrożone i nie powinny podróżować za granicę, chyba że są zaszczepione przeciwko wirusowi różyczki.

Kobiety w wieku rozrodczym nie powinny zachodzić w ciążę w ciągu czterech tygodni od podania szczepionki. Nieszczepiona kobieta w ciąży powinna poczekać do porodu, aby otrzymać szczepionkę MMR i powinna unikać podróżowania za granicę.

Diagnoza

Diagnoza różyczki jest skomplikowana. Nie ma solidnego, łatwego i szybkiego badania krwi w celu wykrycia infekcji różyczką. Jeśli istnieje możliwość narażenia na różyczkę nieodpornej kobiety w ciąży, bardzo ważne jest, aby poszukać lekarza w celu przeprowadzenia badań. Istnieje kilka różnych testów, które można zamówić, w tym posiew próbek z nosa i gardła, ale ich uzyskanie może być trudne.

Testy na różyczkę zmieniają się wraz z postępem choroby. Niektóre badania krwi (takie jak IgM) są najskuteczniejsze, jeśli zostaną podjęte co najmniej cztery dni po wystąpieniu wysypki. Twój lekarz będzie mógł zlecić odpowiedni rodzaj badań krwi.

Leczenie

Nie ma leczenia przeciwwirusowego na różyczkę. Ze względu na poważne skutki, jakie infekcja może mieć na płód, jeśli nieodporna ciężarna kobieta jest narażona na różyczkę, pracownicy służby zdrowia mogą zaproponować przerwanie ciąży. Jeśli nie jest to możliwe, lekarz może zalecić dwie dawki wstrzyknięcia immunoglobuliny w ciągu 72 godzin (3 dni) od ekspozycji. Wstrzyknięcie immunoglobuliny stosuje się w celu złagodzenia objawów, chociaż prawdopodobnie ich nie zatrzyma. Noworodki z wrodzonym zespołem różyczki urodziły się u kobiet leczonych immunoglobulinami.

Leczenie ma głównie charakter podtrzymujący. W celu złagodzenia objawów można stosować leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe.

Zespół różyczki wrodzonej

Kiedy ciężarna kobieta jest zarażona różyczką, grozi jej poronienie lub urodzenie martwego dziecka, a rozwijający się płód może urodzić się z ciężkimi wadami wrodzonymi znanymi jako zespół różyczki wrodzonej. Możliwość wystąpienia wad wrodzonych jest wyższa we wcześniejszej ciąży. Jest to szczególnie niebezpieczne w pierwszym trymestrze.

Te wrodzone wady wrodzone trwają przez całe życie i mogą być jednym z następujących:

• Niska waga po urodzeniu
• Wysypka
• Głuchota
• Zaćma lub jaskra
• Wady serca
• Niepełnosprawność intelektualna
• Uszkodzenie wątroby lub śledziony
• Uszkodzenie mózgu
• Warunki hormonalne
• Zapalenie układu oddechowego

Nie ma lekarstwa na wrodzoną różyczkę. Każde z potencjalnych powikłań należy traktować indywidualnie.

Najważniejszą rzeczą, którą należy zrozumieć na temat różyczki, jest rola szczepień w zmniejszaniu ryzyka zakażenia. Stany Zjednoczone były w stanie prawie zwalczyć różyczkę dzięki solidnemu i konsekwentnemu programowi szczepień. Inne kraje wciąż pracują nad osiągnięciem tego rodzaju sukcesu.

Niezwykle ważne jest, aby kontynuować szczepienie dzieci, w przeciwnym razie moglibyśmy zaobserwować wzrost chorób wieku dziecięcego, takich jak różyczka. Ponieważ większość nieszczepionych osób w Stanach Zjednoczonych jest obecnie w wieku rozrodczym, wybuch epidemii może skutkować częstym występowaniem zespołu różyczki wrodzonej.