Co to jest utajona cukrzyca autoimmunologiczna u dorosłych (LADA)?

Należy zauważyć, że LADA, w przeciwieństwie do cukrzycy typu 2, nie wiąże się z nadmierną masą ciała ani otyłością. Większość osób z LADA prawdopodobnie nie ma nadwagi i ma wskaźnik masy ciała (BMI) poniżej 25 oraz niski stosunek talii do bioder.

Komplikacje

Bez właściwej diagnozy i szybkiego leczenia LADA może spowodować powikłanie zwane cukrzycową kwasicą ketonową. Jest to niebezpieczny stan, w którym organizm zaczyna rozkładać tłuszcz na paliwo, ponieważ glukoza nie może dostać się do komórek.

Dzieje się tak, gdy funkcja komórek beta trzustki, które są odpowiedzialne za produkcję insuliny, zaczyna spadać. Kwasica ketonowa może wymagać natychmiastowego wstrzyknięcia insuliny.

Inne powikłania LADA są takie same jak w przypadku wszystkich rodzajów cukrzycy, w tym:

• Retinopatia cukrzycowa
• Neuropatia cukrzycowa
• Nefropatja cukrzycowa
• Powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak udar i ostre zdarzenia wieńcowe

Powoduje

Podobnie jak cukrzyca typu 1, LADA jest chorobą autoimmunologiczną, w której organizm postrzega komórki beta jako obce i atakuje je, co powoduje zatrzymanie produkcji insuliny. To powiedziawszy, osoby z LADA mogą również rozwinąć insulinooporność – przyczynę cukrzycy typu 2.

Nie do końca wiadomo, co może powodować rozwój cukrzycy autoimmunologicznej w późniejszym życiu, ale naukowcy byli w stanie wskazać pewne czynniki ryzyka LADA:

• Historia rodzinna chorób autoimmunologicznych
• Genetyczna predyspozycja do cukrzycy typu 1 lub typu 2

Choroba tarczycy jest częstą chorobą współistniejącą z LADA, co oznacza, że ​​te dwa schorzenia często współistnieją. Nie wiadomo jednak, czy jedno powoduje drugie.

Diagnoza

Diagnozowanie LADA może być trudne. Nie wszyscy lekarze rozpoznają ją jako odrębny typ cukrzycy i mogą pomylić ją z cukrzycą typu 2 — przynajmniej na początku.

Gdy podejrzewa się chorobę, można wykonać badanie krwi w celu zbadania następujących czynników związanych z LADA:

• Test glukozy w osoczu na czczo: badanie krwi do pomiaru poziomu glukozy we krwi po okresie niejedzenia

• Doustny test tolerancji glukozy: badanie krwi w celu pomiaru poziomu glukozy po ośmiogodzinnym poście, po którym następuje spożycie specjalnego słodkiego napoju

• Losowy test tolerancji glukozy: badanie krwi, które sprawdza poziom glukozy bez postu

• Test hemoglobiny A1C: badanie krwi, które sprawdza procent glukozy przyłączonej do hemoglobiny (podstawowego składnika czerwonych krwinek), co wskazuje na kontrolę poziomu glukozy we krwi w ciągu ostatnich dwóch do trzech miesięcy. Badanie przeglądowe wykazało, że niektórzy pacjenci z LADA mieli gorszą kontrolę poziomu cukru we krwi i wyższy poziom HbA1C niż pacjenci z cukrzycą typu 2.

• Test peptydu C: Pomiar peptydów C, substancji wytwarzanych wraz z insuliną w trzustce, który może pokazać, ile insuliny wytwarza twoje ciało. Peptydy C o niskim lub normalnym poziomie są związane z LADA.

• Testowanie przeciwciał: Testy mające na celu określenie obecności przeciwciał, takich jak autoprzeciwciała przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego 65 (GAD), autoprzeciwciała przeciwko komórkom wyspowym (ICA), antygen wyspowy 2 związany z fosfatazą tyrozynową (IA-2) i autoprzeciwciała przeciwko insulinie (IAA). Obecność co najmniej jednego z nich może oznaczać zachodzący podstawowy proces autoimmunologiczny. Testowanie przeciwciał może być kluczowym sposobem identyfikacji LADA i odróżnienia jej od cukrzycy typu 2.

Leczenie

Podobnie jak cukrzyca typu 1, LADA jest nieodwracalną chorobą wymagającą leczenia na całe życie

Niektóre osoby z tą chorobą mogą być w stanie wcześnie kontrolować poziom cukru we krwi, wprowadzając zmiany w stylu życia podobne do tych, które są konieczne w leczeniu cukrzycy typu 2. Obejmują one przestrzeganie diety świadomej węglowodanów i zwiększenie aktywności fizycznej.

Leczenie może również obejmować doustne leki przeciwcukrzycowe, które pomagają kontrolować poziom cukru we krwi i wspomagają produkcję insuliny.

Jednak leki doustne i zmiany stylu życia prawdopodobnie nie wystarczą do utrzymania funkcji insuliny i kontrolowania poziomu cukru we krwi w dłuższej perspektywie. Po tym momencie potrzebne będzie wsparcie insulinowe — zwykle w ciągu pięciu lat od diagnozy.

Konkretne leki doustne, które mogą być pomocne w leczeniu LADA, obejmują:

• Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4, takie jak Januvia (sitagliptyna)

• Agoniści receptora glukagonopodobnego peptydu 1: Ozempic (semaglutyd), Trulicity (dulaglutyd), Byetta (eksenatyd) i inne)

• Tiazolidynodiony

Metforminę, biguanid, który jest zwykle stosowany jako lek pierwszego rzutu w cukrzycy typu 2, należy stosować ostrożnie w LADA. Istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia stanu zwanego kwasicą mleczanową, niebezpiecznego gromadzenia się kwasu mlekowego w organizmie, który może być śmiertelny.

Należy unikać sulfonylomocznika, innej klasy leków przeciwcukrzycowych. Mogą wyczerpywać komórki beta (komórki trzustki odpowiedzialne za produkcję insuliny) i dalej zmniejszać poziom insuliny.

Rozpoznanie LADA jest często zaskakujące, biorąc pod uwagę, że cukrzyca typu autoimmunologicznego zazwyczaj występuje u dzieci. Jeśli martwisz się lub zmagasz z życiem z LADA, zapytaj swojego endokrynologa lub certyfikowanego edukatora diabetologicznego, w jaki sposób możesz uzyskać dodatkowe wsparcie – na przykład za pośrednictwem lokalnej lub internetowej grupy wsparcia. Z czasem poznasz swoją chorobę i jak dbać o siebie.