Co to jest wirus Zachodniego Nilu?

Infekcję Zachodniego Nilu wywołuje wirus przenoszony przez komary. Większość osób zarażonych wirusem nie ma żadnych objawów lub ma tylko łagodną chorobę. Jednak w niewielkim odsetku przypadków wirus Zachodniego Nilu może powodować ciężkie, zagrażające życiu zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie rdzenia kręgowego) lub zapalenie mózgu (zapalenie mózgu). Te neurologiczne komplikacje sprawiły, że wirus Zachodniego Nilu stał się powodem do niepokoju na całym świecie.

Objawy wirusa Zachodniego Nilu

Szacuje się, że 60 do 80% osób zarażonych wirusem Zachodniego Nilu nie ma żadnych oznak ani objawów jakiejkolwiek choroby. Około 20% rozwinie tak zwaną gorączkę Zachodniego Nilu.

Objawy gorączki Zachodniego Nilu mogą obejmować:

• Gorączka
• Bóle mięśni
• Bół głowy
• Ból gardła
• Nudności i wymioty
• Zmęczenie
• Wysypka na skórze

Te typowe objawy wirusowe zwykle ustępują po kilku dniach i są zwykle uważane za „letnie przeziębienie”. Większość ludzi i ich lekarzy nigdy nie zdaje sobie sprawy, że są zakażeni wirusem Zachodniego Nilu.

Zapalenie opon mózgowych/zapalenie mózgu

U niewielkiej liczby zarażonych osób – uważanych za znacznie poniżej 1% – może wystąpić poważna infekcja neurologiczna.

Osoby, u których rozwinie się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub zapalenie mózgu Zachodniego Nilu, mogą doświadczyć:

• Bardzo wysoka gorączka
• Sztywna szyja
• Dezorientacja lub dezorientacja
• Paraliż
• Napady padaczkowe
• Śpiączka

Zapalenie opon mózgowych lub mózgu Zachodniego Nilu może być śmiertelne, nawet przy kompleksowej opiece medycznej. Wiele osób powracających do zdrowia ma utrzymujące się objawy neurologiczne przez rok lub dłużej, a niektórzy mogą mieć trwałe deficyty neurologiczne.

Powikłania neurologiczne związane z wirusem Zachodniego Nilu są bardziej prawdopodobne u osób starszych, osób z rakiem i osób, które otrzymały przeszczep narządu od dawcy zarażonego wirusem Zachodniego Nilu. Istnieją pewne dowody na to, że nadciśnienie, nadużywanie alkoholu i cukrzyca mogą również predysponować do poważnej choroby wywołanej wirusem Zachodniego Nilu.

Powoduje

Wirus Zachodniego Nilu to wirus RNA występujący na całym świecie, w tym w Europie, Afryce, Azji, Australii oraz Ameryce Północnej i Południowej. Chociaż sam wirus nie jest nowy, jeszcze kilkadziesiąt lat temu był znacznie bardziej zlokalizowany w Afryce i na Bliskim Wschodzie. A naukowcy po raz pierwszy powiązali to z ciężką chorobą neurologiczną dopiero w latach 90. XX wieku.

Głównymi żywicielami wirusa Zachodniego Nilu są ptaki. Komary przenoszą wirusa z ptaka na ptaka, umożliwiając wirusowi namnażanie się i rozprzestrzenianie. Kiedy komar przenoszący wirusa ugryzie osobę, wirus może dostać się do krwiobiegu i wywołać infekcję.

Wirus może również przenosić się od zakażonych osób, które oddają krew.

Na półkuli północnej infekcje wirusem Zachodniego Nilu obserwuje się od końca maja lub na początku czerwca do września, kiedy to aktywne są komary. Ryzyko infekcji osiąga szczyt późnym latem.

Diagnoza

Istnieją dwa testy, które można wykorzystać do identyfikacji infekcji wirusem Zachodniego Nilu:

• Test reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR): Jest to badanie krwi, które może zidentyfikować samego wirusa. Ma to jednak ograniczoną użyteczność ze względu na krótki czas życia wirusa u ludzi. Możliwe, że zaraziłeś się Zachodnim Nilem i wynik testu był negatywny.

• Test ELISA: To badanie krwi (które składa się z dwóch części) może wykryć przeciwciała IgM – białka wytwarzane przez organizm w reakcji na wirusa. Ten test może wykryć dowody odporności na wirusa, nawet jeśli wirus nie jest już obecny w twoim ciele.

Testy PCR i ELISA są kosztowne. Testy te są zwykle wykonywane tylko wtedy, gdy lekarz uważa, że ​​konieczne jest formalne zdiagnozowanie infekcji Zachodniego Nilu, na przykład w przypadkach, gdy dana osoba jest poważnie chora.

Większość osób z infekcją nie odczuwa objawów lub ma tylko łagodne objawy grypopodobne, które ustępują samoistnie. Chociaż osoby z łagodnymi przypadkami mogą chcieć oficjalnie wiedzieć, czy to Zachodni Nil ma na nich wpływ, diagnoza potwierdzona testem nie wpłynie na zalecenia dotyczące leczenia.

Leczenie

Nie ma specyficznej terapii dla wirusa Zachodniego Nilu, więc leczenie koncentruje się przede wszystkim na zmniejszeniu objawów. Osoby z typową gorączką Zachodniego Nilu (z których zdecydowana większość nigdy nie dowiaduje się, że jest zarażona wirusem Zachodniego Nilu) na ogół leczą się zwykłymi środkami komfortu – odpoczynkiem, płynami i środkami przeciwbólowymi – a ich choroby ustępują w ciągu kilku dni.

Osoby hospitalizowane z poważną chorobą wywołaną wirusem Zachodniego Nilu są leczone w celu opanowania gorączki i utrzymania stabilnych parametrów życiowych. Chociaż leki przeciwwirusowe i dożylne immunoglobuliny są często stosowane w leczeniu infekcji Zachodniego Nilu u hospitalizowanych pacjentów, brakuje prawdziwych dowodów na to, że te terapie pomagają w powrocie do zdrowia.

W Stanach Zjednoczonych śmiertelność z poważną neurologiczną infekcją Zachodniego Nilu, nawet przy optymalnej opiece medycznej, wynosi 2-7%.

Zapobieganie

Ponieważ nie ma dobrych metod leczenia tej infekcji, bardzo ważna jest profilaktyka.

Opracowywane są szczepionki przeciwko wirusowi Zachodniego Nilu. Chociaż szczepionki dla koni zostały dopuszczone do stosowania w Stanach Zjednoczonych, żadne szczepionki do stosowania u ludzi nie weszły jeszcze do badań klinicznych.

Wirus Zachodniego Nilu to infekcja przenoszona przez komary, która jest szeroko rozpowszechniona w Stanach Zjednoczonych i na świecie. Podczas gdy większość osób zarażonych wirusem Zachodniego Nilu cierpi na stosunkowo łagodne choroby i całkowicie wyzdrowieje, ci, u których rozwiną się infekcje neurologiczne, mogą poważnie zachorować i mogą przedłużyć okres powrotu do zdrowia, a także mogą grozić śmiercią. Ponieważ nie ma konkretnego leczenia wirusa Zachodniego Nilu, ważne jest, abyś podjął kroki w celu uniknięcia zarażenia, chroniąc siebie i swoich bliskich przed komarami, gdy tylko jest to możliwe.