Co to jest zaburzenie schizoafektywne?

Zaburzenie schizoafektywne to choroba psychiczna charakteryzująca się połączeniem cech psychotycznych i objawów nastroju. To zaburzenie może być trudne do pokonania. Jest to również dezorientujące i niepokojące dla przyjaciół i rodziny, którym zależy na osobie żyjącej z tą chorobą.

Osoba cierpiąca na to zaburzenie może mieć lepszą jakość życia z lepszą kontrolą objawów po zdiagnozowaniu i leczeniu choroby za pomocą leków i terapii.

Charakterystyka

Zaburzenie schizoafektywne łączy w sobie cechy schizofrenii i zaburzeń nastroju. Oznacza to, że dana osoba ma psychozę z halucynacjami i urojeniami, a także kliniczną depresję lub manię.

Zaburzenie schizoafektywne jest formalnie zdefiniowane w piątym wydaniu Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych (DSM-5), który jest systemem klasyfikacji chorób używanym przez psychiatrów i innych specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym.

Diagnozę zaburzenia schizoafektywnego stawia się, jeśli dana osoba spełnia wszystkie cztery z następujących kryteriów (A, B, C i D):

Odp.: Epizod, w którym dana osoba ma poważny epizod nastroju wraz z dwoma z poniższych objawów schizofrenii:

1. Złudzenia (fałszywe przekonania)
2. Halucynacje (widzenie lub słyszenie rzeczy, których nie ma)
3. Bardzo zdezorganizowana mowa
4. Rażąco zdezorganizowane lub katatoniczne zachowanie
5. Objawy negatywne, takie jak zmniejszona ekspresja emocjonalna

B: Halucynacje i urojenia przez co najmniej dwa tygodnie bez objawów nastroju

C. Objawy afektywne dwubiegunowe lub objawy depresyjne są obecne przez większość czasu w przebiegu choroby

D. Problemy medyczne i używanie substancji nie są odpowiedzialne za objawy

Ten stan zwykle rozwija się w późnym okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości i zwykle powoduje objawy przez całe życie.

Rodzaje

Istnieją dwa rodzaje zaburzeń schizoafektywnych. Różnią się w zależności od zaburzenia nastroju związanego z psychozą.

Te dwa typy to:

• Typ depresyjny: ma to zastosowanie tylko wtedy, gdy występują napady dużej depresji.

• Typ afektywny dwubiegunowy: dotyczy to przypadków, w których w pewnym momencie choroby występowały epizody maniakalne. Mogą również wystąpić objawy depresyjne.

Podobne warunki

Niektóre choroby psychiczne mogą powodować objawy nastroju i psychotyczne i mogą być mylone z zaburzeniami schizoafektywnymi, w tym:

• Depresja psychotyczna
• Choroba afektywna dwubiegunowa z cechami psychotycznymi
• Zaburzenie schizofreniczne
• Schizofrenia

Centralne rozróżnienie między zaburzeniem schizoafektywnym a dwubiegunowym polega na tym, że w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym objawy psychotyczne występują tylko podczas obecności epizodu aktywnego nastroju.

Uderzenie

Choroba dotyka około 3 na 1000 osób i jest mniej powszechna niż schizofrenia, depresja czy choroba afektywna dwubiegunowa.KątKąt

Zaburzenie schizoafektywne może powodować epizody psychozy i niestabilność nastroju, które zaburzają samoopiekę i interakcje z innymi.

Codzienne efekty

Osoba żyjąca z zaburzeniem schizoafektywnym może doświadczać epizodów psychozy, depresji i manii. Zaburzenie może utrudniać dogadywanie się z innymi i często przeszkadza w utrzymaniu pracy i wypełnianiu codziennych obowiązków.KątKąt

Niektóre konsekwencje tej choroby obejmują:

• Oderwanie od rzeczywistości: osoba z tą chorobą wierzy w rzeczy, które różnią się od tego, w co wierzą wszyscy wokół. Chociaż nie zawsze tak jest, halucynacje i urojenia mogą mieć motyw prześladowań lub paranoi.

• Izolacja: Zaburzenie schizoafektywne może sprawić, że dana osoba wycofa się z innych, z powodu paranoi lub apatii. Może to prowadzić do długich okresów izolacji.

• Odrzucenie: osoba, która żyje z zaburzeniem schizoafektywnym, może mieć epizody zmniejszonej troski o siebie i może wyglądać w tych czasach jako przerażająca lub nie do zaakceptowania. Dodatkowo osoby z tym zaburzeniem mogą mówić w sposób irracjonalny, z powodu psychozy lub manii. Może to prowadzić do odrzucenia przez innych, a także może narazić na niebezpieczeństwo osobę, która cierpi na tę chorobę.

Ten stan zwiększa ryzyko samookaleczeń, bezdomności i nieleczonych problemów zdrowotnych.

Korona

Jeśli uważasz, że Ty lub ktoś, na kim Ci zależy, może cierpieć na zaburzenie schizoafektywne, ważne jest, aby być miłym i współczującym oraz szukać profesjonalnej opieki.

Wiele osób słyszało o schizofrenii, depresji i chorobie afektywnej dwubiegunowej, ale termin zaburzenie schizoafektywne nie jest tak dobrze znany i może czasami wprowadzać w błąd pacjentów i ich rodziny, potencjalnie opóźniając diagnozę i leczenie.

Uzyskanie odpowiedniej pomocy psychiatrycznej jest najlepszym sposobem na zmniejszenie skutków zaburzenia i poprawę życia wszystkich zaangażowanych osób.

Możesz zacząć od skontaktowania się z lekarzem pierwszego kontaktu, który może zapytać Cię o szczegóły dotyczące Twoich objawów, możliwych problemów medycznych i może skierować Cię do psychiatry. Rozmawiając z psychiatrą, będziesz w stanie bardziej szczegółowo opisać swoje uczucia i myśli.

Leczenie

Zaburzeń schizoafektywnych nie da się wyleczyć, ale można je opanować. Leczenie obejmuje psychoterapię i leki na receptę. Leki mogą obejmować leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne i stabilizatory nastroju.KątKąt

Czasami podczas ciężkich epizodów konieczna jest hospitalizacja stacjonarna. Chociaż przez lata możesz mieć nawroty, możesz mieć szczęśliwe życie w zdrowych związkach.

Mity

Zaburzenia schizoafektywne, podobnie jak wiele chorób psychicznych, są często źle rozumiane. To może sprawić, że będzie to kłopotliwe dla osób, które go mają, i może utrudnić wyjaśnienie innym stanu.

Niektóre popularne mity na temat tego stanu to:

Zaburzenie schizoafektywne to rozdwojenie jaźni: termin „schizo” oznacza rozszczepienie i często jest mylnie rozumiany jako rozdwojenie jaźni. Chociaż zaburzenie schizoafektywne może powodować zmiany w osobowości, różni się od dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (czasem znanego jako osobowość „wielokrotna” lub „rozdwojona”).

Zaburzenie schizoafektywne jest tym samym, co osobowość histrioniczna: zaburzenie osobowości histrionicznej charakteryzuje się bardzo dramatycznym zachowaniem emocjonalnym i szukaniem uwagi. Podczas gdy osoby z histrionicznym zaburzeniem osobowości mogą mówić rzeczy, które brzmią paranoidalnie lub bardzo emocjonalnie, osoby z tym zaburzeniem osobowości nie doświadczają halucynacji ani urojeń.

Zaburzenie schizoafektywne sprawia, że ​​ludzie wierzą w teorie spiskowe:

Chociaż osoby cierpiące na zaburzenia schizoafektywne mogą mieć różne przekonania paranoidalne i urojeniowe, wiele osób bez zaburzeń psychicznych wierzy w teorie spiskowe, a wielu z zaburzeniami schizoafektywnymi nie przypisuje teoriom spiskowym.

Życie z zaburzeniem schizoafektywnym oznacza radzenie sobie z wieloma wyzwaniami. Ten stan może być trudny do zrozumienia dla osoby cierpiącej na zaburzenie i innych osób wokół niej. Dla osoby z zaburzeniem schizoafektywnym ważne jest, aby uzyskać wsparcie od multidyscyplinarnego zespołu pracowników służby zdrowia i mieć jak najwięcej wsparcia społecznego.