Czy cukrzyca jest niepełnosprawnością?

Cukrzyca to złożony stan, który uniemożliwia organizmowi utrzymanie prawidłowego poziomu glukozy we krwi.

Zgodnie z większością przepisów zarówno cukrzyca typu 1, jak i typu 2 jest uważana za niepełnosprawność. Gwarantuje to, że zgodnie z prawem istnieją prawa i zabezpieczenia zapobiegające dyskryminacji osób chorych na cukrzycę. Może to mieć zastosowanie w miejscu pracy, w szkole, w miejscach publicznych oraz w interakcjach z organami ścigania.Kąt

Cukrzyca jako niepełnosprawność

W Stanach Zjednoczonych cukrzyca jest uważana za niepełnosprawność zgodnie z prawem federalnym. Jest to potwierdzenie faktu, że cukrzyca w znacznym stopniu ogranicza funkcję układu hormonalnego.

W Stanach Zjednoczonych obowiązują odpowiednie przepisy federalne, takie jak Ustawa o niepełnosprawnych Amerykanach i Ustawa o rehabilitacji, mające na celu ochronę osób niepełnosprawnych.

W 2008 r. wprowadzono zmiany w ustawie o Amerykanach niepełnosprawnych na mocy ustawy zmieniającej ustawę o niepełnosprawnych z 2008 r. Zmiany w tej ustawie podkreślają, że cukrzyca praktycznie zawsze będzie uważana za niepełnosprawność zgodnie z ustawą o niepełnosprawnych.

Prawa i ochrona w cukrzycy

Osoby żyjące z cukrzycą zasługują na sprawiedliwe traktowanie w:

• Szkoła
• Miejsce pracy
• Miejsca publiczne
• Kontakty z organami ścigania

Istnieją prawa i zabezpieczenia dla osób z cukrzycą, które zapewniają, że tak się stanie.

Szkoła

Cukrzyca wymaga opieki 24/7. W przypadku dzieci żyjących z cukrzycą obejmuje to czas spędzony w:

• Szkoła
• Opieka nad dzieckiem
• Wycieczki terenowe
• Obóz
• Inne czynności

Zgodnie z prawem federalnym dzieci mają prawo do opieki diabetologicznej i innej opieki, której potrzebują, aby uczestniczyć w życiu szkolnym, tak samo jak każde inne dziecko. Zgodnie z prawem federalnym szkoły mają obowiązek zapewnić:

• Wyszkolony pracownik, który potrafi podawać insulinę i glukagon oraz monitorować poziom cukru we krwi
• Przeszkolony pracownik lub członkowie personelu, którzy mogą zapewnić opiekę specyficzną dla cukrzycy podczas wszystkich zajęć szkolnych, w tym wycieczek terenowych i zajęć pozalekcyjnych
• Umożliwić zdolnym studentom samodzielne leczenie cukrzycy w dowolnym czasie i miejscu

Zgodnie z prawem federalnym szkoły nie mogą:

• Nalegaj, aby członkowie rodziny uczęszczali do szkoły, aby zadbać o potrzeby ucznia z cukrzycą
• Przenieś uczniów z cukrzycą do innej szkoły w celu uzyskania odpowiedniej opieki
• Uniemożliwić uczniom chorym na cukrzycę uczestnictwo w jakichkolwiek zajęciach sponsorowanych przez szkołę, w tym wycieczkach terenowych i dniach sportowych

Prawo stanowe może być skomplikowane i niejasne, kto powinien zajmować się dzieckiem chorym na cukrzycę w szkole. Niektóre stany zapewniają większą ochronę niż inne.

Praca

Zgodnie z prawem federalnym osoby chore na cukrzycę mają prawa i ochronę w miejscu pracy.

Zgodnie z prawem zakłady pracy są zobowiązane na mocy przepisów antydyskryminacyjnych do zapewnienia racjonalnych usprawnień.

Zgodnie z ustawą o urlopach rodzinnych (FMLA) pracownicy, którzy muszą zrezygnować z pracy z powodu poważnego stanu zdrowia lub opieki nad członkiem rodziny z poważnym schorzeniem, są chronieni.

Cukrzyca jest uważana za poważną chorobę, jeśli wymaga wizyty u lekarza lub hospitalizacji co najmniej dwa razy w roku. Osoby z cukrzycą, które kwalifikują się na podstawie FMLA, mogą wziąć do 12 tygodni bezpłatnego urlopu. Zgodnie z prawem pracodawcy są zobowiązani do zezwolenia na ten urlop.

Aby zakwalifikować się do FMLA, osoba musi przepracować u tego samego pracodawcy 12 kolejnych miesięcy, przez co najmniej 1250 godzin. Pracodawca musi również mieć co najmniej 50 pracowników w promieniu 75 mil od siebie.

Pracodawca może wymagać od danej osoby wykorzystania naliczonego urlopu i liczyć go do 12 tygodni.

Egzekwowanie prawa

Osoby chore na cukrzycę mają prawa i zabezpieczenia, które zapewniają im zdrowie i bezpieczeństwo w kontaktach z organami ścigania lub w więzieniu lub więzieniu.

Osoby przebywające w więzieniu lub więzieniu mają prawo do odpowiedniej opieki medycznej i równego traktowania na mocy prawa federalnego.

Kąt

Miejsca publiczne

Zgodnie z prawem federalnym większość miejsc i programów publicznych nie może dyskryminować osób z cukrzycą. Osoby chore na cukrzycę nie mogą być wykluczone z miejsc publicznych z powodu cukrzycy lub odmówić im dostępu do zaopatrzenia dla diabetyków.

W miejscach publicznych osobom chorym na cukrzycę mogą przysługiwać:

• Przynieś materiały do ​​leczenia cukrzycy, takie jak strzykawki i insulina, przez punkty kontroli bezpieczeństwa na lotniskach lub w sądzie
• Przerwa na przekąskę, sprawdzenie poziomu cukru we krwi, zażycie leków lub pójście do toalety
• Pomoc dla dzieci z cukrzycą w obozach, przedszkolu lub innych programach rekreacyjnych

Rodzaje świadczeń

Osoby z cukrzycą mogą czasami kwalifikować się do renty inwalidzkiej, ale nie we wszystkich przypadkach.

Osoby żyjące z cukrzycą nie zawsze kwalifikują się do renty inwalidzkiej z Ubezpieczeń Społecznych.

Ubieganie się o świadczenia

Aby ubiegać się o świadczenia, Twój świadczeniodawca może dostarczyć raporty szczegółowo opisujące Twoje ograniczenia oraz to, co możesz, a czego nie możesz zrobić.

Aby zakwalifikować się do SSI lub SSDI, osoba musi mieć niepełnosprawność, która uniemożliwia jej:

• Pracuję co najmniej rok
• mieć stan, który ma spowodować śmierć w ciągu dwunastu miesięcy

Roszczenia z tytułu niepełnosprawności zazwyczaj przechodzą przez lokalne biura terenowe Social Security Administration. Wnioski można zazwyczaj składać osobiście, telefonicznie, online lub pocztą.

Służba Orzekania o Niepełnosprawności zbierze dowody i zdecyduje, czy została spełniona definicja niepełnosprawności.

Cukrzyca może być skomplikowanym stanem i zgodnie z prawem federalnym jest uważana za niepełnosprawność. Istnieją prawa i zabezpieczenia zapewniające osobom żyjącym z cukrzycą ochronę przed dyskryminacją i takie same możliwości jak osobom bez cukrzycy.

Prawa i ochrona są wymagane na mocy prawa federalnego i mogą mieć zastosowanie w szkołach, w miejscu pracy, w miejscach publicznych oraz w kontaktach z organami ścigania.