Depresja poporodowa może utrzymywać się do trzech lat po porodzie

Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby nowi rodzice byli poddawani badaniom przesiewowym w kierunku PPD do sześciu miesięcy po urodzeniu. To nowe badanie, opublikowane w Trajectories of Maternal Postpartum Depressive Symptoms, omawiało, w jaki sposób objawy PPD mogą w rzeczywistości wykraczać poza ten okres czasu.

Kohorty uczestników zostały ułożone w oparciu o populację, a objawy depresyjne u każdego oceniano po 4, 12, 24 i 36 miesiącach po urodzeniu. Naukowcy odkryli, że 25% rodzących rodziców w ich kohorcie miało zauważalne i podwyższone objawy depresji 3 lata po urodzeniu dziecka.

Niebezpieczeństwa depresji poporodowej

Depresja poporodowa (PPD) jest częstą chorobą dotykającą 10-15% rodzących.PPD występuje po porodzie i przypomina depresję w innych okresach życia, ale jest spotęgowane oczekiwaniem i potencjalnym brakiem chęci do opieki nad nowym dzieckiem.

Nasilenie zaburzenia jest różne i może skutkować objawami, takimi jak zaburzenia snu, wahania nastroju, zmiany apetytu, trudności z koncentracją i brak zainteresowania codziennymi czynnościami. W skrajnych przypadkach świeżo upieczeni rodzice mogą doświadczać myśli o śmierci i samobójstwie, co powoduje, że samobójstwo związane z PPD jest przyczyną 20% zgonów poporodowych.

PPD Depresja poporodowa dotyka nie tylko rodzica, który doświadcza objawów, ale także dziecko i jego partner nierodzący. Ponieważ skutki PPD mogą wpływać na rozwój emocjonalny, poznawczy i behawioralny dziecka, właściwe leczenie jest najważniejsze dla wszystkich zainteresowanych.

Jakie są czynniki ryzyka dla PPD?

Znaki ostrzegawcze dla PPD są różne, ale początek objawów często występuje między 4 a 12 tygodniem po urodzeniu. Zaher Merhi, MD, ginekolog położniczy, specjalista endokrynologii rozrodu i niepłodności oraz założyciel Rejuvenating Fertility Center w Connecticut, mówi: „Oznaki ostrzegawcze depresji poporodowej obejmują zmiany w nawykach snu i odżywiania, niechęć do opieki nad dzieckiem i napady wybuchy emocjonalne”.

Nie ma gwarancji, czy dana osoba poradzi sobie z depresją poporodową po porodzie. Naukowcy odkryli, że czynniki, które zwiększają potencjał, obejmują cukrzycę ciążową i wcześniejsze zaburzenia nastroju.

Ponadto konkretne czynniki, takie jak stabilność finansowa i wsparcie, mogą mieć wpływ na ciążę i mieć wpływ na ryzyko PPD. Naukowcy odkryli, że istnieje niższy poziom rozwoju PPD u rodziców rodzących, którzy mieli wyższe wykształcenie, co często wiąże się z lepiej płatną pracą i bezpieczeństwem finansowym.

Ci rodzice również częściej planowali swoje ciąże. Merhi poparła twierdzenie, że negatywne uczucia związane z ciążą zwiększają ryzyko PPD, oprócz innych potencjalnych czynników ryzyka, takich jak:

• Umiarkowany do ciężkiego PMS (zespół napięcia przedmiesiączkowego)
• Historia wykorzystywania seksualnego lub przemocy domowej
• Ciąża wysokiego ryzyka
• Brak wsparcia socjalnego lub finansowego
• Anemia lub zmęczenie

Chociaż naukowcy odkryli, że PPD może trwać znacznie dłużej niż sześć miesięcy, nie zgłosili żadnych czynników ani ustaleń, które wiążą się z czasem trwania PPD. Merhi wspiera to i dodaje, że ignorowanie objawów ma duże szanse na przedłużenie i zaostrzenie objawów.

„Nie ma czynników, które określają, jak długo może trwać depresja po jej pojawieniu się. Jednak brak leczenia, brak wsparcia, brak szukania pomocy mogą powodować utrwalenie i pogorszenie depresji”. mówi Merhi.

Jak to studium może być pomocne?

Te dane zebrane od naukowców mogą zachęcić specjalistów zajmujących się zdrowiem pediatrycznym i psychicznym do zalecenia, aby badania przesiewowe PPD wykraczały poza obecną granicę 6 miesięcy. Ponadto badania takie jak te mogą zarówno promować dyskusje na temat powszechności PPD, jak i zachęcać osoby zmagające się z objawami do poszukiwania leczenia.

Dla partnerów tych, którzy zmagają się z objawami PPD, Merhi zachęca do radzenia sobie z własnymi uczuciami, oprócz cierpliwości wobec zmagającego się z problemami współrodzica. „Zawsze pamiętaj, że twój partner nie może zmienić sytuacji, w której się znajduje. Nie ma takich uczuć z własnej woli. Będą potrzebować twojej pomocy i wsparcia. Możesz również szukać wsparcia u członków rodziny i przyjaciół.

Merhi zwraca uwagę na kluczową kwestię końcową: „Pamiętaj, że twoje zdrowie psychiczne jest również ważne, więc upewnij się, że robisz wystarczająco dużo przerw i odpowiednio radzisz sobie ze swoimi emocjami” – mówi Merhi.