Diagnozowanie HIV u niemowląt i małych dzieci

Testy na obecność wirusa HIV u niemowląt i małych dzieci (w wieku 18 miesięcy lub mniej) różnią się znacznie od tego, jak testuje się dorosłych. Zamiast sprawdzać przeciwciała HIV (białko wytwarzane przez układ odpornościowy w obecności wirusa HIV), lekarze będą sprawdzać faktyczną obecność wirusa HIV za pomocą tak zwanego jakościowego testu wirusowego.

Różni się to od ilościowego testu wirusowego (zwanego też „miano wirusa”) używanego do pomiaru HIV we krwi. Zamiast tego test jakościowy potwierdza, czy wirus rzeczywiście tam jest, czy nie.

Testy na przeciwciała, w tym testy nowszej generacji, nie mogą wykazać zakażenia wirusem HIV u niemowląt, ponieważ przeciwciała mogą w rzeczywistości pochodzić od matki – przenoszone z matki na dziecko przez łożysko w czasie ciąży. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że obecność tych „odziedziczonych” przeciwciał nie wskazuje na zakażenie wirusem HIV. Dość często matczyne przeciwciała powoli zanikają, średnio gdy dziecko ma około 14 miesięcy (choć może to być nawet 24 miesiące).

Aby zminimalizować ryzyko infekcji, noworodkom na ogół przepisuje się profilaktyczny (profilaktyczny) kurs leków przeciwretrowirusowych przez okres od czterech do sześciu tygodni. W Stanach Zjednoczonych i większości krajów rozwiniętych wytyczne dotyczące ciąży zalecają unikanie karmienia piersią, aby zapobiec możliwemu przeniesieniu wirusa HIV przez mleko matki.

Testy na HIV stosowane u niemowląt i małych dzieci

Testy wirusologiczne stosowane u niemowląt mogą być albo tak zwanym testem reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR), który wykrywa obecność DNA HIV, albo testem HIV RNA, który wyraźnie wykrywa HIV RNA.

Chociaż specyficzność każdego z tych testów jest wysoka w momencie narodzin, ich czułość (zdolność do dokładnego wykrywania HIV) może być tak niska, że ​​wynosi 55% dla PCR i 25% dla HIV RNA. Jednak zanim noworodek osiągnie trzy miesiące, dokładność testów na ogół zbliża się do 100%.

W szczególnych okolicznościach testy na przeciwciała przeciwko HIV mogą być stosowane u dzieci w wieku od sześciu do 18 miesięcy, aby ostatecznie wykluczyć zakażenie wirusem HIV. Nie należy ich jednak używać do potwierdzania zakażenia wirusem HIV ze względu na obawy dotyczące pozostałości przeciwciał matczynych.

Potwierdzenie zakażenia wirusem HIV powinno opierać się na dwóch pozytywnych wynikach badań pobranych z oddzielnych próbek krwi.

W przeciwieństwie do tego, negatywne testy są uważane za ostateczne na podstawie:

• Dwa lub więcej negatywnych testów wirusologicznych w wieku jednego miesiąca i czterech miesięcy lub
• Dwa negatywne testy na przeciwciała pobrane z oddzielnych próbek krwi u dzieci w wieku powyżej sześciu miesięcy.

W przypadku dzieci w wieku powyżej 18 miesięcy obowiązują standardowe wytyczne dotyczące testowania na obecność wirusa HIV u dorosłych.

Testowanie niemowląt do szóstego miesiąca życia

Ze względu na ograniczenia testów w momencie narodzin, niemowlęta zarażone wirusem HIV są na ogół testowane po 14 do 21 dniach, następnie od jednego do dwóch miesięcy, a na końcu od czterech do sześciu miesięcy.

W drugim tygodniu czułość testów gwałtownie się poprawia. Jeśli wynik dodatni zostanie wykryty po 14 do 21 dniach, lekarze niezwłocznie wykonają drugi test potwierdzający. Jeśli wynik będzie pozytywny, lekarze rozpoczęliby terapię antyretrowirusową w pełnym wymiarze godzin dla dzieci w wieku do 12 miesięcy. W przypadku dzieci w wieku powyżej 12 lat inicjacja zostanie określona na podstawie stanu klinicznego dziecka i wartości obciążenia wirusem CD4/wirus.

Jeśli jednak wynik testu jest negatywny po 14 do 21 dniach, drugi test zostanie wykonany dwa do sześciu tygodni po zakończeniu leczenia profilaktycznego. Drugi negatywny test na tym etapie wskazywałby, że dziecko jest przypuszczalnie niezakażone. Drugi negatywny wynik po czterech do sześciu miesiącach byłby uważany za ostateczną diagnozę negatywną.

Testowanie dzieci w wieku od 6 do 18 miesięcy

Testy na przeciwciała mogą być stosowane u dzieci w wieku od sześciu miesięcy do wieku 18 miesięcy. Ogólnie rzecz biorąc, dwa negatywne testy na przeciwciała po sześciu do 12 miesiącach wystarczą, aby uznać je za ostateczne. Jednak niektórzy lekarze wolą wykonywać testy w wieku od 12 do 18 miesięcy, aby upewnić się, że wszystkie przeciwciała matczyne zniknęły.

Dalsze badania mogą być wskazane w szczególnych okolicznościach, na przykład w przypadku dzieci karmionych piersią lub u których podejrzewa się obecność przeciwciał matczynych. (Jedno z badań wykazało, że do 14% dzieci ma resztkowe przeciwciała HIV 24 miesiące po urodzeniu).

Testowanie noworodków wysokiego ryzyka przy urodzeniu

Niemowlęta uważane za zagrożone zakażeniem (na przykład u matek, które nie stosowały terapii przeciwretrowirusowej w czasie ciąży lub u których wystąpiła ostra infekcja) mogą być badane po urodzeniu, ponieważ prawdopodobieństwo zakażenia jest znacznie większe. W tej grupie od 30% do 40% infekcji można potwierdzić 48 godzin po urodzeniu. W takich przypadkach terapia profilaktyczna byłaby przerywana i rozpoczynana byłaby terapia w pełnym wymiarze godzin.