Dobre życie z hipogonadyzmem

Spowodowany niewystarczającą produkcją hormonów płciowych, testosteronu i estrogenu, hipogonadyzm może być trudny do życia. Wśród szerokiego zakresu objawów prowadzi do opóźnień rozwojowych u nastolatków, zaburzeń erekcji, osłabienia mięśni, ginekomastii (obrzęk piersi) i niskiego libido (słaby popęd płciowy) u mężczyzn, wpływając jednocześnie na menstruację u kobiet, poziom energii i nastrój. inne objawy.

Chociaż stan ten można leczyć medycznie za pomocą hormonalnej terapii zastępczej, może mieć poważny wpływ na zdrowie psychiczne i jakość życia.

Życie z hipogonadyzmem, często stanem przewlekłym, oznacza również wykonywanie własnej pracy, aby pomóc w radzeniu sobie ze skutkami fizycznymi, a także związanymi z tym wyzwaniami emocjonalnymi i społecznymi. Znalezienie społeczności — w grupach w mediach społecznościowych i forach internetowych, w grupach wsparcia i za pośrednictwem organizacji wspierających pacjentów — może również odgrywać kluczową rolę w radzeniu sobie.

Postawienie diagnozy hipogonadyzmu może być trudne, ale jeśli jesteś proaktywny i zaangażowany, nie ma wątpliwości, że możesz się rozwijać pomimo tego stanu.

Emocjonalny

Zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, hipogonadyzm powoduje zaburzenia nastroju i może prowadzić do poważnych problemów ze zdrowiem psychicznym, w tym poważnych zaburzeń depresyjnych, z nakładaniem się niektórych objawów i obniżeniem ogólnej jakości życia. Te i inne problemy potęguje fakt, że ten stan często pozostaje niezdiagnozowany.

Konkretne wyzwania związane ze zdrowiem psychicznym, z jakimi borykają się osoby z hipogonadyzmem, różnią się w zależności od wieku i przypisanej płci:

• Nastolatki z opóźnionym dojrzewaniem płciowym z powodu niewystarczającej produkcji hormonów doświadczają wyższego poziomu zastraszania i stygmatyzacji z powodu ich stanu. Prowadzi to do obaw o obraz ciała, niskiej samooceny, depresji i izolacji społecznej.

• Dorosłe kobiety z hipogonadyzmem doświadczają znacznie obniżonej jakości życia, zwłaszcza jeśli borykają się z towarzyszącą niepłodnością lub problemami z libido. Ponadto stan ten bezpośrednio powoduje zaburzenia nastroju u kobiet i doświadczają wysokiego stopnia napiętnowania.

• Dorośli mężczyźni, zwłaszcza ci, którzy doświadczają niskiego libido i zaburzeń erekcji, mogą czuć się społecznie izolowani, zawstydzeni i wyobcowani z powodu swojego stanu. Wielu pacjentów doświadcza błędnego koła, ponieważ borykają się z problemami seksualnymi i psychologicznymi, które wzajemnie się wzmacniają.

Z powodu tych powiązań ocena zdrowia psychicznego jest standardową częścią leczenia. Możesz zostać poproszony o skorzystanie z indywidualnego doradztwa lub pracy grupowej, aby pomóc sobie w radzeniu sobie z powiązanymi skutkami emocjonalnymi i psychologicznymi. Należy jednak pamiętać, że te problemy są normalne i oczekiwane, a zarządzanie nimi jest częścią procesu.

Fizyczny

Podczas gdy terapie hipogonadyzmu mogą odwrócić lub przynajmniej opanować większość jego objawów, zmiany stylu życia pomagają w tej pracy i mogą pomóc w pobudzeniu produkcji hormonów płciowych. Rzeczy takie jak włączenie większej ilości ćwiczeń do rutyny i zmiana diety pomagają również w powikłaniach, takich jak osteoporoza (osłabienie kości) i zespół metaboliczny (zestaw objawów fizycznych, które zwiększają ryzyko kardiologiczne).

Oprócz standardowych metod leczenia ważne jest, aby zastanowić się, co jeszcze możesz zrobić, aby poradzić sobie z tym schorzeniem. Dobrze przemyślany plan zwiększy prawdopodobieństwo powodzenia leczenia i zmniejszy wpływ powikłań.

Dieta

Zmiany w diecie skupiają się na zarządzaniu powikłaniami i związanymi z nimi stanami hipogonadyzmu. Są niezbędnym krokiem w leczeniu metabolizmu i mogą pomóc w osteoporozie. Ponadto dieta pomaga radzić sobie z otyłością i cukrzycą typu 2, co może prowadzić do niedoboru testosteronu, powodując hipogonadyzm. Utrata wagi może pomóc zrównoważyć poziom hormonów.

Jak więc wyglądałaby interwencja dietetyczna? Aby uzupełnić poziom testosteronu:

• Jedz zdrowe tłuszcze, takie jak nasiona, orzechy i oleje roślinne.
• Wybieraj zdrowe białka z chudego mięsa, takiego jak kurczak (bez tłuszczu) i ryby.
• Zminimalizuj liczbę przetworzonej żywności, którą spożywasz.
• Zmniejsz spożycie soli i cukru.
• Codziennie spożywaj kilka porcji świeżych warzyw i owoców.
• Unikaj tłuszczów zwierzęcych i czerwonego mięsa.

To, co jesz, może również bezpośrednio wpływać na poziom hormonów. W badaniu z 2018 r. opublikowanym w czasopiśmie Nutrients, diety bogate w węglowodany (jak chleb i ciastka), produkty mleczne, dodane cukry i ubogie w zielone warzywa liściaste wiązały się z niższym poziomem testosteronu.

Niektóre pokarmy mogą zwiększać poziom testosteronu, czyniąc ocenę wartości odżywczej i poradnictwo integralnym aspektem leczenia. Obejmują one:

• Zielona herbata
• Żywność o wysokiej zawartości błonnika
• Owoce i warzywa w różnych kolorach
• Orzechy (zwłaszcza orzechy brazylijskie)
• Siemię lniane

Niski poziom estrogenu związany z hipogonadyzmem kobiet i menopauzą również wymaga zmian w diecie, podobnie jak osteoporoza. Wraz z rodzajami zmian, które można wprowadzić w celu utraty wagi, musisz również znaleźć źródła magnezu i wapnia w diecie. Oznacza to produkty spożywcze takie jak:

• Orzechy
• Produkty pełnoziarniste
• Nabiał (mleko pełne, ser)
• Brokuły, szpinak i zielone warzywa liściaste
• Awokado
• Sardynki

Ćwiczenie

Związane z dietą zapewnienie wystarczającej aktywności fizycznej może być kolejnym sposobem radzenia sobie z hipogonadyzmem i związanymi z nim schorzeniami. W przypadku niskiego poziomu testosteronu regularne ćwiczenia wzmacniające pomagają zwiększyć produkcję. Ponadto ćwiczenia te pomagają wzmocnić kości i zapobiegać urazom związanym z osteoporozą.

Ćwiczenia, które mogą pomóc w hipogonadyzmie, obejmują:

• Regularna aktywność: co najmniej 150 minut tygodniowo należy wykonywać od lekkich do umiarkowanych ćwiczeń. Już 30 minut dziennie, pięć dni w tygodniu spacery, pływanie lub jazda na rowerze mogą być doskonałym punktem wyjścia.

• Wzmocnienie: Wzmocnienie pomaga przeciwdziałać zakłóconemu rozwojowi mięśni i kości. Zacznij od co najmniej dwóch sesji ćwiczeń wzmacniających w tygodniu, takich jak podnoszenie ciężarów, przysiady i pompki.

• Skaluj stopniowo: jeśli dopiero zaczynasz stosować program ćwiczeń, nie forsuj go. Chodzi o to, aby stopniowo zwiększać skalę, zwiększając intensywność lub czas trwania ćwiczeń w miarę postępów. Pomocne może być również zróżnicowanie rutyny poprzez skupienie się na różnych grupach mięśni lub czynnościach w różne dni.

Korekty stylu życia

Inne zmiany, które mogą pomóc w hipogonadyzmie, obejmują:

• Rzucenie tytoniu
• Unikanie lub minimalizowanie spożycia alkoholu
• Zaprzestanie używania leków opioidowych
• Zapewnienie wystarczającej ilości snu

Społeczny

Jednym z największych wyzwań związanych z hipogonadyzmem jest stopień, w jakim stan ten może powodować alienację. Słabo poznani i mało znani pacjenci mogą zmagać się z socjalizacją.

W związku z tym znalezienie społeczności i szukanie wsparcia ma wielką wartość, jeśli żyjesz z tym schorzeniem. Oto, co możesz zrobić:

• Twórz nieformalne sieci: rozmawiaj z rodziną, bliskimi i przyjaciółmi o tym, przez co przechodzisz. Zmniejszenie izolacji społecznej — poprzez kontakt z przyjaciółmi lub zaangażowanie w społeczność — drastycznie poprawia wyniki.

• Szukaj grup wsparcia: Dzielenie się doświadczeniami i wymiana informacji z innymi osobami żyjącymi z chorobą może być nieocenione.

• Wypróbuj społeczności internetowe: Pomocne mogą być również grupy mediów społecznościowych i internetowe fora dyskusyjne łączące Cię z pacjentami z hipogonadyzmem na całym świecie. Biorąc pod uwagę, jak stygmatyzujący i alienujący może być ten stan, warto wiedzieć, że inne osoby przechodzą przez podobne wyzwania.

• Nawiąż kontakt z organizacjami rzeczniczymi: Organizacje promujące pacjenta, opiekuna i edukację publiczną na temat hipogonadyzmu i powiązanych zaburzeń obejmują Sieć Zdrowia Hormonu Endokrynologicznego i Stowarzyszenie Sieci Przysadki.

Praktyczny

Dodatkowym wyzwaniem związanym z hipogonadyzmem jest to, że w wielu przypadkach terapia jest procesem ciągłym. Zazwyczaj obejmuje to hormonalną terapię zastępczą, przywracając w razie potrzeby poziom progesteronu, estrogenu lub testosteronu. Możesz potrzebować regularnych zastrzyków (wykonywanych w klinice lub szpitalu) lub codziennych leków.

Utrzymywanie kontroli nad receptami i wizytami wymaga starannej uwagi i koordynacji, podobnie jak radzenie sobie z finansowymi realiami choroby przewlekłej. Pamiętać:

• Zarządzanie lekami: korzystaj z kalendarza, organizera pigułek lub aplikacji na telefon, aby pamiętać, kiedy należy brać leki. Dowiedz się jak najwięcej o tym, co bierzesz i poinformuj swojego lekarza, jeśli odczuwasz skutki uboczne lub pominiesz dawkę.

• Wizyty: Podobnie jak w przypadku leków, musisz być na bieżąco z wizytami. Oprócz bieżących ocen terapia może wymagać wizyt klinicznych. Upewnij się, że dotrzymujesz terminów i nie wahaj się zwerbować bliskich do pomocy.

• Komunikacja: Dobra komunikacja między pacjentem a personelem medycznym jest niezbędna. Nie wahaj się zadzwonić do lekarza, jeśli odczuwasz depresję, lęk lub masz inne problemy. Notuj swoje postępy, uczęszczaj na spotkania z przygotowanymi pytaniami.

Pomimo wyzwań, hipogonadyzmem można skutecznie zarządzać. Porozmawiaj z lekarzem o tym, co możesz zrobić, aby pomóc ci dobrze żyć z tym schorzeniem.