Jak leczy się lęk przed separacją

Osoby z lękiem separacyjnym odczuwają intensywny strach i niepokój przed rozstaniem z ludźmi, z którymi są emocjonalnie przywiązani, takimi jak rodzic lub ukochana osoba, lub z domu.

Objawy lęku separacyjnego są niewspółmierne do wieku rozwojowego danej osoby i powodują znaczne trudności w jej codziennym życiu. Aby zdiagnozować zaburzenie, specjalista zdrowia psychicznego oceni objawy danej osoby pod kątem określonych kryteriów diagnostycznych i wykluczy inne schorzenia psychiczne, które mogłyby wyjaśnić objawy.

Najczęstszym sposobem leczenia lęku separacyjnego jest psychoterapia, taka jak terapia poznawczo-behawioralna (CBT). W niektórych przypadkach stosuje się leki.

Oto, czego możesz oczekiwać od leczenia lęku separacyjnego dla siebie lub bliskiej osoby.

Terapie

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) to podejście psychoterapeutyczne powszechnie stosowane w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych i innych zaburzeń zdrowia psychicznego. Celem CBT jest nauczenie osoby różnych sposobów myślenia, zachowania i reagowania na okoliczności związane z obiektem lub sytuacją, która wywołuje niepokój lub strach.

Terapię można prowadzić z pojedynczą osobą lub z kilkoma osobami, które mają to samo zaburzenie (grupa CBT).

Wykazano, że CBT jest skutecznym sposobem leczenia zaburzeń lękowych, w tym lęku separacyjnego, u dzieci i młodzieży. Jest to często preferowana opcja leczenia, w przeciwieństwie do leków na receptę, zarówno przez rodziców, jak i dzieci.

Terapia ekspozycji

Terapia ekspozycji jest rodzajem CBT, który jest najczęściej stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych. Leczenie zwykle dzieli się na cztery etapy.

1. Instrukcja. Na tym etapie osoby z lękiem separacyjnym, a także ich rodzice lub opiekunowie uczą się, jak działa terapia ekspozycji i czego można się spodziewać. Pomaga to uspokoić umysły, jak będzie wyglądać terapia ekspozycji – która może być stresującym pomysłem.

2. Rozwój hierarchii. Ten etap obejmuje stopniowe przechodzenie przez serię doświadczeń wywołujących niepokój, stworzonych z tych, które wywołują najmniej niepokój w większości. Te doświadczenia będą specyficzne dla każdej osoby.

3. Ekspozycja właściwa. Na tym etapie osoba z lękiem separacyjnym jest narażona na szereg sytuacji wywołujących lęk. Narażenie może odbywać się osobiście (in vivo), co jest preferowaną opcją, ale jeśli nie jest to możliwe, narażenie może być wyimaginowane lub za pomocą wirtualnej rzeczywistości.

4. Generalizacja i utrzymanie. W tym miejscu lekcje wyniesione z terapii są wzmacniane przez osobę z lękiem separacyjnym angażującą się w powtarzające się ekspozycje w podobnych sytuacjach poza terapią. Jest to ważny etap, ponieważ potwierdza, że ​​osoba z lękiem separacyjnym nie musi polegać na obecności terapeuty, aby pomóc jej kontrolować swój lęk.

Badania CBT

W badaniu z 2018 r. przyjrzano się długoterminowemu wpływowi CBT na dzieci i młodzież z zaburzeniami lękowymi, w tym lękiem separacyjnym.

Badanie wykazało, że CBT jest skuteczna w perspektywie długoterminowej z utratą wszystkich diagnoz lęku włączenia u 53% uczestników, utratą głównej diagnozy lęku u 63% uczestników, a także znacznym zmniejszeniem wszystkich miar objawów lęku.

Badanie wykazało również, że nie było znaczącej różnicy w skuteczności leczenia między indywidualną CBT a CBT grupową.

CBT skoncentrowana na emocjach

Nowa adaptacja do CBT, zwana CBT skoncentrowaną na emocjach (ECBT), została opracowana specjalnie dla dzieci z zaburzeniami lękowymi. Oprócz wszystkich elementów tradycyjnej CBT, ECBT obejmuje również zajmowanie się deficytami emocjonalnymi, które zostały rozpoznane u dzieci i młodzieży z zaburzeniami lękowymi.

Podczas leczenia EBCT dzieci są narażone na scenariusze, w których byłyby niespokojne, a także scenariusze, w których mogą odczuwać emocje, które mają trudności z regulowaniem, na przykład gniew. Następnie otrzymują wsparcie w radzeniu sobie z tymi wywołującymi emocje doświadczeniami.

Randomizowane badanie kliniczne z 2014 roku, w którym przyjrzano się różnicy między grupą CBT a grupą ECBT, nie wykazało znaczącej różnicy między tymi dwoma podejściami w zmniejszaniu lęku separacyjnego i objawów lęku całkowitego.

Leczenie małych dzieci

Dzieciom poniżej 7 roku życia brakuje umiejętności, które mają starsze dzieci, aby skutecznie uczestniczyć w terapiach, takich jak CBT. Dlatego potrzebne są inne rodzaje interwencji, aby skutecznie leczyć młodsze dzieci.

Terapia interakcji rodzic-dziecko (PCIT)

Celem terapii interakcji rodzic-dziecko (PCIT) jest przekształcenie wzorców interakcji między rodzicami i dziećmi, które są związane z utrzymywaniem objawów związanych z destrukcyjnymi zachowaniami.

PCIT został dostosowany, aby pomóc w leczeniu lęku separacyjnego u małych dzieci poprzez dodanie techniki zwanej interakcją ukierunkowaną na odwagę (BDI).

Oprócz stworzenia drabiny odwagi, która jest podobna do technik stosowanych w terapii ekspozycji, BDI obejmuje również uczenie rodziców umiejętności „co” i „przeciw” dostosowanych do specyficznych potrzeb dzieci z lękiem separacyjnym .

Na przykład zachęca się rodziców, aby zachowali pochwałę, dopóki dziecko nie zacznie zbliżać się do wcześniej unikanej sytuacji separacji. Rodzice są również zachęcani do wycofania uwagi, gdy dzieci angażują się w negatywne i oparte na lęku zachowania, takie jak nadmierne narzekanie lub narzekanie.

Badania PCIT

W badaniu przyjrzano się, jak zaadaptowane leczenie PCIT działało z 38 dziećmi w wieku od 4 do 8 lat – z których wszystkie spełniały kryteria diagnostyczne zespołu lęku separacyjnego.

Badanie wykazało, że 73% dzieci, które były leczone za pomocą adaptowanego leczenia PCIT, nie spełniało już kryteriów rozpoznania zespołu lęku separacyjnego. Wyniki w dużej mierze utrzymały się podczas 3-miesięcznej wizyty kontrolnej. Rodzice dzieci biorących udział w badaniu również odnotowali znaczny spadek stresu.

Leki na receptę

Leki są rzadko przepisywane jako leczenie pierwszego rzutu dzieciom z lękiem separacyjnym, ponieważ mogą powodować działania niepożądane. Może jednak stanowić część planu leczenia, jeśli sama terapia nie jest skuteczna.

Lekarze mogą przepisywać leki poza wskazaniami rejestracyjnymi, co oznacza, że ​​nie są one zatwierdzone przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do konkretnego leczenia zespołu lęku separacyjnego.

Wykazano, że niektóre rodzaje leków przeciwdepresyjnych są skuteczne w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym lęku separacyjnego, u dzieci i młodzieży. Uważa się, że są bardziej skuteczne, gdy są stosowane w połączeniu z terapią, a nie samodzielnie.

Zaburzenia lękowe, takie jak zespół lęku separacyjnego, mają wysoką współwystępowanie (obecność dwóch lub więcej zaburzeń) z innymi zaburzeniami zdrowia psychicznego. Osoby z zaburzeniami lękowymi mogą również mieć zaburzenia nastroju, takie jak depresja, a także zaburzenia związane z używaniem substancji.

Dzieci i młodzież

Tylko kilka leków jest zatwierdzonych przez FDA do leczenia zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży i mogą być przepisywane poza wskazaniami w przypadku innych schorzeń, takich jak zespół lęku separacyjnego.

Na przykład Cymbalta (duloksetyna) jest inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SSNRI), który został zatwierdzony przez FDA do leczenia uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD) u osób w wieku 7 lat i starszych.

Istnieje również kilka zatwierdzonych przez FDA leków do leczenia zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (OCD) u dzieci i nastolatków.

• Anafranil (klomipramina). Trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TCA) zatwierdzony do leczenia dzieci w wieku 10 lat i starszych.

• Prozac (fluoksetyna). Selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) zatwierdzony do leczenia dzieci w wieku 7 lat i starszych.

• Luvox (fluwoksamina). Selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) zatwierdzony do leczenia dzieci w wieku 8 lat i starszych.

• Zoloft (sertralina). Selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) zatwierdzony do leczenia dzieci w wieku 6 lat i starszych.

Przegląd systematyczny i metaanaliza z 2015 r. prospektywnych, randomizowanych, kontrolowanych badań w grupach równoległych dotyczących SSRI i SSNRI u pacjentów pediatrycznych wykazała, że ​​leki te łagodzą objawy zaburzeń lękowych i wydają się być dobrze tolerowane.

Dorośli ludzie

Dorosłym można również przepisać leki przeciwdepresyjne na zaburzenia lękowe, ale podobnie jak w przypadku dzieci i młodzieży, leki te są ogólnie uważane za bardziej skuteczne w połączeniu z terapią.

Badania skupiające się konkretnie na skuteczności i wydajności tradycyjnych metod leczenia u dorosłych z lękiem separacyjnym są ograniczone. Istnieją jednak pewne oznaki, że konwencjonalne terapie stosowane w przypadku innych podtypów lęku mogą nie być tak skuteczne u osób z zespołem lęku separacyjnego u dorosłych.

Badanie z 2011 r. wykazało, że osoby z lękiem napadowym oraz objawami lęku separacyjnego w wieku dorosłym miały gorsze wyniki, gdy były leczone lekami, niż osoby bez tych objawów.

W związku z tym badane są inne opcje leczenia, w tym leki, w celu sprawdzenia, czy mogą one poprawić leczenie dorosłych z lękiem separacyjnym.

Viibryd (vilazodon) jest częściowym agonistą receptorów SSRI i serotoniny 1a (5HT1a). Niewielkie pilotażowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie z 2017 r. dotyczące vilazodonu w zaburzeniu lęku separacyjnego u dorosłych nie wykazało znaczącej separacji między lekiem a placebo po 12 tygodniach, ale wykazało pewne różnice w innych miarach lęku.

Zabiegi alternatywne

Badania nad tym, jak komplementarne podejścia do zdrowia mogą pomóc osobie w radzeniu sobie z zaburzeniem lękowym, są ograniczone.

Istnieje kilka alternatywnych metod leczenia, które mogą zmniejszyć objawy lęku, ale nie powinny one zastępować psychoterapii i/lub leków.

Medytacja

Badania sugerują, że praktykowanie medytacji może pomóc zmniejszyć lęk i depresję. Istnieje kilka technik, które można wypróbować, w tym:

• Przebywanie w cichej okolicy z jak najmniejszą ilością rozpraszających osób?
• Przyjmowanie określonej, wygodnej pozycji, takiej jak siedzenie, leżenie lub chodzenie
• Znalezienie skupienia uwagi, na przykład specjalnie wybranego słowa lub zestawu słów, przedmiotu lub wrażenia oddechu
• Przyjmowanie otwartej postawy, na przykład pozwalanie, by rozpraszacze pojawiały się i znikały naturalnie, bez osądzania ich

Przegląd 36 badań z 2012 r. wykazał, że 25 zgłosiło lepsze wyniki w zakresie objawów lęku w grupach medytacyjnych w porównaniu z grupami kontrolnymi.

Należy jednak zauważyć, że większość badań mierzyła jedynie poprawę w zakresie objawów lękowych, a nie zaburzeń lękowych, jak zdiagnozowano klinicznie.

Lęk separacyjny może wystąpić u dzieci, nastolatków i dorosłych. Objawy mogą mieć duży wpływ na życie danej osoby i zakłócać jej codzienne czynności i relacje.

Istnieje kilka opcji leczenia lęku separacyjnego, w tym różne rodzaje terapii, leki lub połączenie obu. Niektóre osoby mogą uznać alternatywne leczenie, takie jak medytacja, za pomocne w radzeniu sobie z niektórymi objawami.

Jeśli obawiasz się, że Ty lub Twoje dziecko ma objawy lęku separacyjnego, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Mogą skierować Cię do specjalisty zdrowia psychicznego w celu oceny.