Jak leczy się wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV)

Chociaż nie ma dostępnej metody leczenia wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) po wystąpieniu infekcji, stan ten zwykle ustępuje samoistnie w ciągu 18 do 24 miesięcy.

Zazwyczaj nie ma długoterminowych konsekwencji związanych z HPV, jednak infekcja wiąże się z ryzykiem. Dowiedz się więcej o infekcji HPV poniżej.

Opcje leczenia HPV są w dużej mierze oparte na tym, czy dana osoba ma jedną lub więcej z następujących cech:

• Infekcja bezobjawowa
• Brodawki narządów płciowych
• Nieprawidłowe zmiany w komórkach (dysplazja) szyjki macicy, pochwy, sromu, odbytu, prącia, jamy ustnej lub gardła

Infekcja bezobjawowa

Gdy infekcja HPV przebiega bezobjawowo (bez objawów), nie jest zalecane żadne specjalne leczenie. Infekcje te są często identyfikowane, jeśli u partnera seksualnego danej osoby rozwinęły się brodawki narządów płciowych.

Zakażenie można również zidentyfikować podczas rutynowych badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy. Według American Cancer Society (ACS), kobiety w wieku od 25 do 65 lat powinny przechodzić badania przesiewowe za pomocą podstawowego testu HPV lub kombinacji testu HPV i wymazu cytologicznego co pięć lat lub samego wymazu cytologicznego co trzy lata.

Zalecenia dotyczące kolposkopii, leczenia lub nadzoru będą oparte na ryzyku wystąpienia u pacjentki komórek przedrakowych na powierzchni szyjki macicy, które jest określane przez połączenie aktualnych wyników badań i historii z przeszłości.

Chociaż nie ma żadnych konkretnych zaleceń ani testów HPV dla mężczyzn, osoby uważane za narażone na wysokie ryzyko – a mianowicie mężczyźni, którzy uprawiają seks z mężczyznami (MSM), którzy angażują się w receptywny seks analny – mogą poddać się wymazowi cytologicznemu odbytu w celu wykrycia dysplazji. Dotyczy to zwłaszcza MSM, które są zakażone wirusem HIV.

Jeśli zostanie potwierdzone, że masz HPV, ale nie masz żadnych objawów, może zostać zalecone zaszczepienie się przeciwko HPV w celu ochrony przed najczęstszymi szczepami HPV wysokiego ryzyka. Bez względu na to, czy byłeś narażony, zaleca się rutynowe szczepienia do 26 roku życia, zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet.

Brodawki narządów płciowych

Brodawki narządów płciowych, choć brzydkie i niewygodne, na ogół nie stanowią większego zagrożenia dla zdrowia. Większość jest spowodowana przez dwa szczepy niskiego ryzyka, znane jako HPV 6 i HPV 11, które odpowiadają za około 90% wszystkich ognisk brodawek narządów płciowych.

Niektóre brodawki narządów płciowych mogą same zniknąć, zwykle w ciągu roku lub dwóch. Inni mogą wymagać leczenia w domu kremami do stosowania miejscowego przepisanymi przez lekarza.

Inne metody leczenia brodawek narządów płciowych obejmują:

• Krioterapia (mrożenie brodawek ciekłym azotem)
• Elektrokoagulacja (wykorzystywanie energii elektrycznej do wypalania brodawek)
• Operacja
• Laseroterapia
• Kwas trichlorooctowy (stosowany miejscowo w celu stopniowego usuwania brodawek)

Brodawki narządów płciowych nigdy nie powinny być uważane za normalne i nie należy ich leczyć w domu bez uprzedniej wizyty u lekarza. Podczas gdy większość brodawek okaże się łagodna, inne mogą wymagać dalszych badań, szczególnie jeśli krwawią, są w stanie zapalnym, rozprzestrzeniają się, są oporne na leczenie lub mają nietypowy wygląd.

Dysplazja

Zakażenie niektórymi szczepami HPV wysokiego ryzyka może prowadzić do nieprawidłowych zmian w tkankach narządów płciowych lub odbytu. Znane jako dysplazja, zmiany te mogą mieć różne nasilenie, od łagodnego (niskiego stopnia) do poważnego (wysokiego stopnia).

Diagnozę można postawić wykonując biopsję i analizując tkanki w laboratorium.

• W przypadku osób z dysplazją niskiego stopnia lekarze zazwyczaj stosują podejście „obserwuj i czekaj” i powtarzają badanie w ciągu 12 miesięcy. Jeśli wyniki są normalne, możesz powrócić do normalnego badania przesiewowego. Jeśli tak nie jest, potrzebne będą dalsze testy.
• W przypadku osób z dysplazją od umiarkowanego do wysokiego, leczenie polegałoby na usunięciu zaatakowanej tkanki za pomocą procedury elektrochirurgicznego wycinania pętlowego (LEEP), biopsji stożkowej, krioterapii lub innych technik chirurgicznych.

W leczeniu dysplazji (szyjki macicy, odbytu, prącia lub krtani) leczy się tylko zmiany komórek przedrakowych spowodowane infekcją HPV, a nie samą infekcję. Osoby, u których zdiagnozowano dysplazję, będą musiały być ściśle monitorowane pod kątem nawrotu. Jest to szczególnie ważne, jeśli infekcja HPV trwa dłużej niż dwa lata.

Rozważania

Chociaż infekcja HPV może być niepokojąca, daje możliwość wyłapania problemu, zanim stanie się poważny, a nawet zagrażający życiu.

Ogólnie rzecz biorąc, leczenie choroby związanej z HPV ma niewiele powikłań. Wiele zabiegów jest objętych, przynajmniej częściowo, ubezpieczeniem zdrowotnym. Dostępne są programy pomocy dla pacjentów i współpłacenia, aby pomóc w pokryciu kosztów szczepień.

Kobiety, które wymagają częstszych zabiegów i biopsji, mogą być narażone na zwiększone ryzyko przedwczesnego porodu lub dzieci z niską masą urodzeniową. Jednak te zabiegi same w sobie nie wpłyną bezpośrednio na szanse kobiety na zajście w ciążę. Co więcej, HPV rzadko jest przenoszony z matki na dziecko w czasie ciąży.

W mało prawdopodobnym przypadku zdiagnozowania raka pamiętaj, że wczesne leczenie daje największą szansę na najlepszy wynik. Podczas zajmowania się diagnozą HPV pamiętaj, aby powiedzieć swoim bliskim o strategiach profilaktycznych, które mogą pomóc im zachować zdrowie.