Jak OCD porównuje się z autyzmem?

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) są często błędnie rozumiane jako stan, w którym osoby mają silne pragnienie uporządkowania i powtarzania lub intensywnego skupienia się na szczegółach. W rezultacie wiele osób uważa, że ​​zachowania i preferencje autystyczne są oznaką OCD. Jednak zachowania autystyczne, takie jak kołysanie się lub pstrykanie palcami – lub pragnienie uporządkowanej rutyny – w rzeczywistości różnią się od bardzo specyficznych cech OCD.

Co to jest OCD?

Jak opisuje to Międzynarodowa Fundacja OCD:

Obsesje to myśli, obrazy lub impulsy, które pojawiają się w kółko i są poza kontrolą osoby. Osoby z OCD nie chcą mieć takich myśli i uważają je za niepokojące. W większości przypadków osoby z OCD zdają sobie sprawę, że te myśli nie mają żadnego sensu. Obsesjom zwykle towarzyszą intensywne i nieprzyjemne uczucia, takie jak strach, wstręt, wątpliwości lub poczucie, że wszystko musi być zrobione w sposób „właściwy”. W kontekście OCD obsesje są czasochłonne i przeszkadzają w ważnych czynnościach, które ceni osoba. Ta ostatnia część jest niezwykle ważna, aby pamiętać, ponieważ po części określa ona, czy ktoś ma OCD – zaburzenie psychiczne – a nie obsesyjną cechę osobowości.KątKąt

Tak więc, chociaż objawy OCD i objawy autyzmu nakładają się na siebie, istnieją wyraźne różnice.

Czym objawy OCD różnią się od objawów autyzmu?

Osoby z ASD często mają intensywnie powtarzające się myśli i zachowania, podobnie jak te obserwowane u osób z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (OCD). Ale osoby z OCD zwykle czują się niekomfortowo ze swoimi objawami i chciałyby się ich pozbyć, podczas gdy osoby z ASD zwykle nie przejmują się swoimi obsesjami i faktycznie mogą je przyjąć. Osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mają również szereg innych różnic społecznych, językowych i poznawczych, których nie obserwuje się u osób z OCD.KątKąt

Jak leczy się autystyczne zachowania obsesyjne

Istnieją dwie formy leczenia powtarzających się zachowań w ASD: leki i terapia behawioralna. Najczęściej przepisywane leki to selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Stosowanie SSRI w leczeniu obsesji w ASD u dzieci nie jest wskazaniem zatwierdzonym przez FDA, ale istnieją dobre dane z badań klinicznych, które pokazują, że leki te działają bardzo dobrze w dużej liczbie przypadków.KątKąt

Terapia behawioralna będzie się różnić w zależności od wieku i IQ lub funkcjonalnego poziomu poznawczego dziecka, zaczynając od stosowanej analizy zachowania u młodszych i/lub gorzej funkcjonujących dzieci, a następnie przechodząc do bardziej tradycyjnej terapii rozmowej u starszych, jaśniejszych i/lub bardziej werbalnych dzieci .KątKąt

Leki i terapia behawioralna współpracują ze sobą. Same leki rzadko są odpowiedzią, ale leki mogą pomóc dziecku stać się bardziej „dostępnym” do interwencji behawioralnych. Terapia behawioralna jest jednak trudna, ponieważ dzieci z ASD nie postrzegają swoich obsesji jako natrętnych lub niepożądanych – w przeciwieństwie do osób z OCD.