Jak się dowiedzieć, czy jesteś narażony na koinfekcję?

Koinfekcja występuje, gdy organizm lub komórka gospodarza jest jednocześnie zainfekowana więcej niż jednym patogenem. Chociaż technicznie może to wystąpić w przypadku wielu różnych kombinacji infekcji, istnieją określone koinfekcje, które często występują razem, związane z różnymi czynnikami ryzyka.

Istnieją trzy szczególne stany, w których koinfekcje odgrywają znaczącą rolę: borelioza, HIV i zapalenie wątroby.

Borelioza

Borelioza jest uważana za chorobę przenoszoną przez wektory. Wektory to wszystko, co jest nosicielem choroby. W przypadku boreliozy kleszcze są jedynym wektorem.

Kleszcze Ixodes, znane również jako kleszcze o twardym ciele, są jednym z największych winowajców przenoszenia chorób przenoszonych przez wektory. Jednym z najczęstszych rodzajów jest Ixodes scapularis, znany również jako kleszcz jelenia, który występuje w północno-wschodnich, środkowoatlantyckich i północno-środkowych Stanach Zjednoczonych. Zachodni kleszcz czarnonogi (Ixodes pacificus) występuje na wybrzeżu Pacyfiku.

Te kleszcze mogą same być zakażone więcej niż jednym drobnoustrojem chorobotwórczym. Staje się to problemem, gdy współzakażony kleszcz gryzie człowieka i jednocześnie przenosi więcej niż jedną infekcję. Kleszcz Ixodes może przenosić Borrelia burgdorferi, bakterię wywołującą boreliozę, wraz z jedną lub kilkoma dodatkowymi potencjalnie poważnymi chorobami.

W USA najczęstsze koinfekcje, szczególnie u osób z przewlekłą boreliozą, to:

• babeszjoza
• Bartonelloza
• Erlichioza

• Zakażenie mykoplazmą

• Gorączka plamista Gór Skalistych
• anaplazmoza
• Tularemia
• Wirus Powassan

Objawy tych infekcji mogą pokrywać się z objawami boreliozy. Mogą to być gorączka, dreszcze, bóle głowy, zmęczenie i bóle stawów, które mogą skomplikować diagnozę, a także leczenie.

Patogeny mogą również wchodzić ze sobą w interakcje. Dlatego jeśli masz jedną lub więcej koinfekcji z boreliozą, prawdopodobnie będziesz wykazywać cięższe objawy niż ktoś, kto zachorował tylko na boreliozę.

Leczenie koinfekcji boreliozy

Ponieważ często trudno jest odróżnić boreliozę od koinfekcji, Twój lekarz może przepisać doksycyklinę, która leczy boreliozę i wiele innych chorób przenoszonych przez wektory.

Jednak doksycyklina może nie być najlepszą opcją dla wszystkich, ponieważ należy jej unikać u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, a także u dzieci poniżej 8 roku życia. Inne opcje antybiotyków doustnych mogą obejmować:

• Amoksycylina
• Aksetyl cefuroksymu

W cięższych przypadkach, które wymagają dożylnego podania antybiotyku, możesz zobaczyć następujące leki:

• Ceftriakson
• Cefotaksym
• Penicylina G

Koinfekcje HIV

Ludzki wirus niedoboru odporności (HIV) atakuje układ odpornościowy organizmu, atakując określone białe krwinki (limfocyty T CD4+), które są kluczowe w zwalczaniu infekcji. Osoby z HIV są zatem podatne na wiele koinfekcji i ich powikłań. Do najczęstszych z tych koinfekcji należą:

• Gruźlica
• Zapalenie wątroby typu B
• Wirusowe zapalenie wątroby typu C

Wpływ koinfekcji HIV

Gruźlica (TB) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia osób z HIV. Gruźlicę wywołują bakterie Mycobacterium tuberculosis, które rozprzestrzeniają się z zakażonej osoby drogą powietrzną w postaci kropelek oddechowych. U osoby ze zdrowym układem odpornościowym gruźlica może pozostać utajona (nieaktywna). Nie powoduje objawów, nie rozprzestrzenia się ani nie zaraża innych osób. Jeśli jednak układ odpornościowy jest osłabiony, tak jak w przypadku HIV, gruźlica może się uaktywnić.

W aktywnej gruźlicy bakterie rozwijają się w organizmie i mogą rozprzestrzeniać się przez płuca i inne narządy, w tym mózg i kręgosłup. Osoba z aktywną gruźlicą może również przenieść infekcję na inne osoby z upośledzoną odpornością.

Z tych powodów gruźlica stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia osób z HIV. Nieleczona gruźlica jest jedną z głównych przyczyn zgonów wśród osób z HIV.

Powinieneś zostać zbadany na gruźlicę (TB), jeśli zdiagnozowano u Ciebie HIV. Dostępnych jest wiele skutecznych zabiegów.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B to infekcja wątroby wywołana przez wirus zapalenia wątroby typu B (HBV). Podobnie jak HIV, HBV jest wirusem przenoszonym przez krew, który jest przenoszony przez kontakt seksualny z osobą zarażoną lub przez dzielenie się przedmiotami (na przykład igłami do wstrzykiwania narkotyków) z osobą zakażoną, które łamią skórę. Może również zostać przeniesiony na noworodka podczas porodu, jeśli matka jest zarażona. Wspólne drogi zakażenia wyjaśniają, dlaczego wiele osób zagrożonych HIV jest również podatnych na zakażenie HBV.

Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) to również infekcja wątroby, która jest przenoszona przez kontakt z krwią osoby zakażonej HCV. W Stanach Zjednoczonych HCV rozprzestrzenia się najczęściej, gdy ktoś używa igły lub innego sprzętu używanego do wstrzykiwania narkotyków. Jest to również jeden ze sposobów rozprzestrzeniania się wirusa HIV. Biorąc pod uwagę wspólne drogi przenoszenia, koinfekcja HCV i HIV jest powszechna: uważa się, że około jedna czwarta osób z HIV jest koinfekcją HCV.

HCV jest główną przyczyną przewlekłej niewydolności wątroby. HIV może powodować szybszy postęp przewlekłego HCV. Zakażenie HCV może również skomplikować leczenie HIV.

Leczenie koinfekcji HIV

Konieczne jest leczenie HIV i wszelkich koinfekcji. Obecność jednej koinfekcji może zmienić lub skomplikować leczenie drugiej. Lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu HIV i koinfekcji może najlepiej ograniczyć interakcje leków i zoptymalizować leczenie.

W przypadku koinfekcji gruźlicy/HIV czas leczenia i stosowane schematy leczenia zależą od wielu czynników i są dostosowane do stanu zdrowia każdego pacjenta. Leczenie gruźlicy koncentruje się na zapobieganiu przekształceniu się utajonej infekcji w aktywną, szerzącą się chorobę lub leczeniu aktywnej infekcji gruźlicy.

Wysoce skuteczna szczepionka przeciwko HBV jest dostępna od prawie czterdziestu lat, ale miliony ludzi na całym świecie pozostają nieszczepione. Po nabyciu wirusa HBV dostępne są metody leczenia, ale trzeba je stosować przez lata. Obecnie nie ma lekarstwa.

HCV można teraz leczyć lekami atakującymi wirusa. U większości ludzi choroba jest uleczalna. Możliwe są interakcje między lekami HCV a lekami na HIV, dlatego pracownicy służby zdrowia muszą uważać, aby przepisywać odpowiednie kombinacje.

Ponadto, jeśli dana osoba jest zarażona HBV i HCV, leki stosowane w leczeniu HCV mogą spowodować reaktywację zakażenia HBV, co pokazuje, jak wiele koinfekcji może skomplikować leczenie.

Koinfekcja a infekcja wtórna

Koinfekcje niekoniecznie są ze sobą powiązane. Osoba może zarazić się obydwoma w tym samym czasie lub w oddzielnych przypadkach, ale jedna choroba nie zwiększa prawdopodobieństwa drugiej infekcji.

Natomiast infekcja, która rozwija się po lub z powodu pierwotnej lub pierwotnej infekcji, nazywana jest infekcją wtórną. Na przykład osoba z COVID-19 może rozwinąć wtórne bakteryjne zapalenie płuc.

Infekcja pierwotna ma kilka sposobów na zwiększenie podatności na infekcję wtórną. Na przykład:

• Może osłabiać funkcje odpornościowe, dając innym patogenom możliwość przedostania się do organizmu i wywołania infekcji. Zmieniona funkcja odpornościowa w pierwotnym zakażeniu wirusem HIV, na przykład, znacznie ułatwia rozwój wtórnych infekcji, takich jak zapalenie płuc, opryszczka zwykła i półpasiec oraz kandydoza.
• Jego leczenie może prowadzić do wtórnej infekcji. Na przykład antybiotykoterapia infekcji może zmienić normalną florę pochwy, prowadząc do przerostu drożdżaków pochwy.