Jak sportowcy z długim COVID dostosowują swoją rutynę ćwiczeń?

Jess Scolieri, 37 lat, zmienia się, walcząc z COVIDem.

Była ciężarówka, bokserka, entuzjastka CrossFit i światowa podróżniczka. Scolieri, która w marcu 2020 roku zachorowała na COVID-19, pogorszyła swoje możliwości sportowe. Przeszła od trenowania przez sześć dni w tygodniu do zwątpienia, czy dożyje następnego.

„Moja stara mentalność podnoszenia dużych ciężarów i po prostu przepychania się przez ból już nie obowiązuje” – mówi Scolieri. „Musisz nadać sobie tempo. Ponieważ jeśli spróbujesz przez to przejść, skończysz naprawdę do tyłu”.

Scolieri jest jednym z wielu długotrwałych pacjentów z COVID, którzy doświadczają gwałtownego nasilenia objawów po ćwiczeniach. Niektórzy badacze odkryli związek między nietolerancją wysiłku fizycznego a specyficznym białkiem SARS-CoV-2 S1 u pacjentów z długotrwałym COVID, podczas gdy inni odkryli, że ćwiczenia fizyczne mogą zmniejszyć długotrwałe zmęczenie COVID.

Na razie niektórzy sportowcy z długim COVID pracują powoli, aby stanąć na nogi, jednocześnie pamiętając o poziomie energii.

Scolieri zaraziła się wirusem, pracując jako podiatra w Wielkiej Brytanii, i kilka miesięcy później poleciała do domu do Darwin w Australii, kiedy jej objawy nie ustąpiły.

„W maju doszedłem do punktu, w którym miałem już dość” — mówi Scolieri. „Mieszkałem tam sam i postanowiłem wrócić do domu, ponieważ myślałem, że nie dam rady”.

W kolejnych miesiącach pojawiły się u niej nasilające się objawy – większość z nich miała charakter neurologiczny, podczas gdy inne wpływały na jej serce. Po powrocie do Australii Scolieri nadal monitorowała swoją dietę i ćwiczenia, aby uniknąć zaostrzeń. Jej objawy zaostrzenia są podobne do tych związanych z zespołem tachykardii ortostatycznej (POTS), takich jak zawroty głowy i kołatanie serca.

Obecnie włącza do swoich programów niewielkie ilości ćwiczeń, jak 10 minut jazdy na rowerze stacjonarnym lub wiosłowania. Mówi, że te ćwiczenia są łatwiejsze dla jej kręgosłupa niż chodzenie czy bieganie.

Aby uniknąć reperkusji, ćwiczy tylko przez trzy dni przed dwudniowym odpoczynkiem, nawet jeśli czuje się świeżo.

“[It] jest naprawdę frustrujące, ponieważ po prostu chcę iść i robić różne rzeczy” – mówi.

Niedawne badanie wykazało, że nietolerancja wysiłku fizycznego jest powszechna wśród pacjentów z przewlekłym COVID. Jest to w dużej mierze wynikiem białka SARS-CoV-2 S1, które znajduje się w komórkach śródbłonka, które są mobilizowane przez ćwiczenia.

Bruce Patterson, patolog i wirusolog, który prowadził badanie, powiedział Verywell, że mobilizowane komórki mogą przeniknąć barierę krew-mózg i wywołać zapalenie naczyń w mózgu.

Patterson nie zaleca ćwiczeń na wczesnym etapie powrotu do zdrowia pacjenta. Niektóre kliniki promują terapię ruchową dla przewlekłych pacjentów z COVID, co „nie może być gorsze dla tych osób”, dodaje.

„Pacjenci powinni wrócić do ćwiczeń, ale tylko wtedy, gdy są gotowi, po leczeniu i testach, aby wykazać, że poziom cytokin wrócił do normy” – mówi Patterson. „W przeciwnym razie ćwiczenia są prawdopodobne [to] wyrządź o wiele więcej szkody niż pożytku”.

Obecnie nie ma aktywnych przypadków COVID-19 w rodzinnym mieście Scolieri. To błogosławieństwo, ponieważ ma mniejszą szansę na ponowne infekcje, ale oznacza to również, że istnieją ograniczone możliwości długotrwałego leczenia COVID. Bez pobliskiej kliniki Scolieri opiera się na metodach prób i błędów, aby chronić swoje zdrowie.

„To jak wkładanie palca do gniazdka elektrycznego” — mówi. „Kiedy zbyt wiele razy włożysz w to palec, zaczynasz się uczyć”.

Cesar Velasco, który również od marca ma do czynienia z długotrwałym COVID, zaczął dodawać treningi o niskiej intensywności do swoich cotygodniowych zajęć.

Przed pandemią Velasco ćwiczył sztuki walki i walki. Teraz próbuje wykonywać kilka minut ćwiczeń na ciało, takich jak pompki (teraz może robić osiem), uderzanie pięścią i kopanie co kilka dni. To zabiera mu dużo energii i zwykle kładzie go w łóżku na kilka dni później, mówi, ale reperkusje są tego warte, by robić to, co kocha.

„Przynajmniej mógłbym zrobić coś, co znów pomoże mojemu umysłowi, żeby przypomnieć sobie, że kiedyś to robiłem i nie chcę przestać to robić” — mówi Velasco Verywell. „Jest to jednocześnie częścią mojej pewności siebie. Pod pewnymi względami nadal wiem, że jest nadzieja, że ​​znów będzie lepiej”.

Dr Peter Staats, doradca medyczny Survivor Corps i prezes Światowego Instytutu Bólu, mówi, że przesłanie dotyczące ćwiczeń i długotrwałego COVID jest mieszane. Zaleca, aby ludzie, którzy doświadczają skrajnego zmęczenia, najpierw porozmawiali ze swoim lekarzem o swoich objawach, aby lepiej zrozumieć, dlaczego tak się czują i jak ćwiczenia wpłyną na ich powrót do zdrowia.

Ogólnie rzecz biorąc, Staats twierdzi, że istniejące dane nie sugerują, że ćwiczenia fizyczne znacznie pogorszą długotrwały COVID w perspektywie długoterminowej. Ludzie, którzy chcą ćwiczyć, powinni zacząć powoli, robić przerwy, aby ponownie ocenić swój powrót do zdrowia, a jeśli jedna metoda nie działa, wypróbuj inną, mówi.

„Jeżeli ćwiczyłeś przez godzinę przed COVID, zrób 10 minut, a następnego dnia pnij się w górę do 15 minut i powoli odzyskaj siły”, mówi Staats Verywell. „To najlepsze, co mogę teraz powiedzieć ludziom”.

Dla osób takich jak Scolieri odzyskanie siły nie oznacza osiągnięcia poziomu sprawności sprzed COVID. Oznacza to pochylanie się i dostosowywanie do jej nowego ja. Bierze rzeczy jeden dzień na raz.

„Jestem naprawdę odporny jako jednostka” — mówi Scolieri. „Naprawdę musiałem odejść,„ dobrze wiesz co, to jest stary Jess ”, a teraz muszę ponownie wymyślić i ponownie nauczyć się tego nowego”.

Informacje zawarte w tym artykule są aktualne na podany dzień, co oznacza, że ​​po przeczytaniu mogą być dostępne nowsze informacje. Aby uzyskać najnowsze informacje o COVID-19, odwiedź naszą stronę z wiadomościami o koronawirusie.