Kim jest neurochirurg?

Neurochirurg, znany również jako chirurg neurolog, jest wysoko wykwalifikowanym specjalistą medycznym, który specjalizuje się w chirurgii mózgu, rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych i układu mózgowo-naczyniowego. Neurochirurdzy są szkoleni w leczeniu szerokiego zakresu wrodzonych zaburzeń mózgu, urazów, guzów, zaburzeń naczyniowych, infekcji, udarów i chorób zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Aby zostać w pełni certyfikowanym neurochirurgiem, może minąć od 14 do 16 lat edukacji. Niektórzy rozpoczną dodatkowe stypendia, aby specjalizować się w określonej dziedzinie neurochirurgii.

Neurochirurdzy są blisko związani z neurologami, ponieważ obaj wymagają specjalistycznej wiedzy na temat układu nerwowego.

Podczas gdy neurolodzy i neurochirurdzy zarówno diagnozują, jak i leczą zaburzenia neurologiczne, tylko neurochirurdzy wykonują operacje. Chirurgia ortopedyczna często pokrywa się z neurochirurgią, gdy obejmuje kręgosłup.

Stężenia

Układ nerwowy to złożony, wyrafinowany system, który reguluje i koordynuje czynności organizmu. Jako dziedzina medycyny, neurologia koncentruje się na trzech określonych układach narządów: ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), obwodowym układzie nerwowym (PNS) i wewnątrzczaszkowym układzie naczyniowo-mózgowym (sieć tętnic i żył dostarczających krew do mózgu).

Stany, do których leczenia może zostać wezwany neurochirurg, można ogólnie opisać ich przyczyną. Obejmują one:

• Wady wrodzone, takie jak bezmózgowie, tętniak, wodogłowie lub rozszczep kręgosłupa

• Urazy pourazowe rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych lub mózgu (w tym złamania czaszki i krwotok mózgowy)

• Łagodne lub nowotworowe guzy mózgu lub kręgosłupa

• Zaburzenia naczyniowe, w tym malformacje tętniczo-żylne (AVM) i teleangiektazje włośniczkowe

• Infekcje OUN, takie jak zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, zapalenie kości i szpiku kręgów i ropień nadtwardówkowy

• Choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa, w tym zwężenie kręgosłupa, zanik mięśni kręgosłupa (SMA) i przepuklina krążka międzykręgowego

• Padaczka i zaburzenia ruchu, takie jak choroba Parkinsona i Huntingtona

• Zaburzenia psychiczne oporne na leczenie, w tym ciężkie zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD), zespół Tourette’a i ciężkie zaburzenie depresyjne (MDD)

• Nieuleczalny ból związany z rakiem, urazem lub innymi przyczynami

Ekspertyza proceduralna

Neurochirurgia wymaga wysokiego stopnia wiedzy technicznej, a także wyjątkowych zdolności manualnych. Narzędzia stosowane w handlu są rozległe, a wiele z nich wykorzystuje najnowocześniejsze technologie, w tym mikrochirurgię i implanty mózgowe.

Kluczem do sukcesu neurochirurgii jest szereg narzędzi radiologicznych używanych do diagnozowania i leczenia zaburzeń neurologicznych. Obejmują one:

• Tomografia komputerowa (CT), wspomagana komputerowo technika rentgenowska, która tworzy trójwymiarowe „plastry” mózgu lub rdzenia kręgowego

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), wykorzystujące fale magnetyczne i radiowe do generowania bardzo szczegółowych obrazów, zwłaszcza tkanek miękkich

• Pozytonowa tomografia emisyjna (PET), która wykorzystuje znacznik radioaktywny do oceny funkcji metabolicznych w układzie nerwowym

• Magnetoencefalografia (MEG), technika mapowania mózgu poprzez rejestrowanie sygnałów nerwowych za pomocą receptorów magnetycznych

Wyposażony w te narzędzia do obrazowania, neurochirurg może wykonywać zarówno konwencjonalne operacje otwarte, jak i minimalnie inwazyjne zabiegi chirurgiczne.

Konwencjonalna chirurgia otwarta

Konwencjonalna chirurgia otwarta wymaga od neurochirurga otwarcia czaszki. Jest zwykle stosowany w nagłych wypadkach w leczeniu urazów. Technika, znana jako kraniotomia, wykorzystuje specjalistyczne narzędzia do usunięcia odcinka kości (zwanego płatem kostnym), który jest wymieniany po zakończeniu operacji mózgu.

Chirurgia endoskopowa

Chirurgia endoskopowa polega na wierceniu czaszki w celu wprowadzenia instrumentu przypominającego rurkę, zwanego endoskopem, do przesyłania obrazów wideo z głębi mózgu. Kierując się obrazami na żywo, neurochirurg może wprowadzać narzędzia chirurgiczne przez dodatkowe otwory, aby leczyć między innymi krwawienia śródczaszkowe, guzy, wodogłowie („woda w mózgu”) i wycieki płynu mózgowo-rdzeniowego.

Mikrochirurgia

Mikrochirurgia jest często stosowana do usuwania blaszki miażdżycowej z tętnicy szyjnej, która odżywia mózg (endarterektomia tętnicy szyjnej), a także do leczenia tętniaków, zastępowania przepukliny krążków międzykręgowych (mikrodiscektomia) lub odbarczania kręgów kręgosłupa (laminektomia).

Neurochirurdzy będą używać mikroskopu sali operacyjnej z obrazami wyświetlanymi na monitorze lub okularów powiększających o dużej mocy, aby pomóc w operacji.

Radiochirurgia stereostatyczna

Radiochirurgia stereotaktyczna wykorzystuje precyzyjnie ukierunkowane wiązki promieniowania, aby dokładnie zlokalizować położenie guzów mózgu i innych anomalii. Kamery i pola elektromagnetyczne kierują zabiegiem chirurgicznym, podobnie jak globalny system pozycjonowania (GPS) może pomóc w nawigacji w ruchu ulicznym.

Radiochirurgia stereostatyczna jest często stosowana w połączeniu z radioterapią w leczeniu nowotworów lub AVM. Techniki radiochirurgiczne obejmują systemy noża gamma i cybernoża.

Chirurgia wewnątrznaczyniowa

Chirurgia wewnątrznaczyniowa polega na wprowadzeniu narzędzi chirurgicznych przez otwór w tętnicy udowej nogi. Jest stosowany w leczeniu zaburzeń mózgu z wnętrza naczynia krwionośnego, w tym udaru, AVM, tętniaka i guzów mózgu.

Drogę krążenia krwi można wcześniej zbadać za pomocą CT, MRI lub angiogramu o wysokiej rozdzielczości. Sama operacja prowadzona jest na podstawie zdjęć rentgenowskich w czasie rzeczywistym.

Neurochirurgia kręgosłupa

Neurochirurgia kręgosłupa obejmuje kręgosłup szyjny (szyjkowy), piersiowy (środkowy) i lędźwiowy (dolny). Może być stosowany w leczeniu ucisku rdzenia kręgowego w wyniku urazu, zapalenia stawów krążków kręgowych lub spondylozy (charakteryzującej się ostrogami kostnymi i zwyrodnieniem dysku).

Wiertarki elektryczne i specjalne narzędzia mogą być używane do korygowania problemów z kompresją, podczas gdy rongery kręgosłupa (urządzenia przypominające nożyce używane do wycinania kości) mogą pomóc w usunięciu przepukliny krążków międzykręgowych. Fuzje kręgosłupa mogą być wykonywane jako operacja otwarta lub laparoskopowa („dziurka od klucza”).

Neurochirurgia psychiatryczna

Neurochirurgię można stosować w leczeniu zaburzeń psychicznych, które nie reagują na standardowe leki, psychoterapię lub terapię elektrowstrząsową (ECT). Znana również jako psychochirurgia, pozostaje kontrowersyjną praktyką o niespójnych wynikach. Współczesna neurochirurgia psychiatryczna nie wykorzystuje wielu starszych technik powszechnie stosowanych w przeszłości, takich jak lobotomia.

Obecnie większość uwagi neurochirurgii psychiatrycznej skupia się na głębokiej stymulacji mózgu (DBS) w leczeniu OCD i ciężkiej depresji. Obejmuje to wszczepienie urządzenia elektrycznego do stymulacji części mózgu związanych z zaburzeniami nastroju lub lękami.

Inne techniki chirurgiczne

Chirurgia bólu przewlekłego jest podgałęzią neurochirurgii. Niektóre z wykorzystywanych technik obejmują DBS, stymulację rdzenia kręgowego, stymulację nerwów obwodowych i pompy przeciwbólowe (wszczepione urządzenia, które dostarczają leki przeciwbólowe w czasie).

Możliwa jest również operacja obwodowego układu nerwowego. Może być stosowany do odbarczania nerwów związanych z zespołem cieśni nadgarstka (CTS) lub do repozycji uciskanych nerwów, które powodują ból przeniesiony.

Podspecjalizacje

Ponieważ funkcja mózgu i układu nerwowego jest tak rozległa i zróżnicowana, neurochirurdzy często ograniczają zakres swojej praktyki do określonych grup populacji lub obszarów układu nerwowego.

Podspecjalizacje neurochirurgiczne obejmują:

• Endoskopowa chirurgia czaszki
• Neurochirurgia funkcjonalna (stosowana w leczeniu zaburzeń ruchu)
• Neuroonkologia (obejmująca guzy mózgu i nowotwory)
• Chirurgia neuronaczyniowa
• Neurochirurgia dziecięca
• Operacja nerwów obwodowych
• Neurochirurgia podstawy czaszki (stosowana w leczeniu łagodnych lub rakowych narośli na spodzie czaszki i górnej części kręgu)
• Neurochirurgia kręgosłupa
• Neurochirurgia stereostatyczna

Szkolenia i certyfikacja

Edukacja potrzebna do zostania neurochirurgiem jest rygorystyczna i obszerna, wymaga nie mniej niż czterech lat studiów licencjackich, czterech lat szkoły medycznej i pięciu do siedmiu lat szkolenia stypendialnego.

Po otrzymaniu państwowej licencji medycznej neurochirurdzy muszą ćwiczyć przez kilka lat, zanim będą mogli uzyskać certyfikat zarządu przez American Board of Neurological Surgery (ABNS).

Wskazówki dotyczące spotkania

Ludzie są zazwyczaj kierowani do neurochirurga w nagłych wypadkach lub gdy leczenie niechirurgiczne nie przynosi ulgi.

W sytuacjach innych niż nagłe możesz maksymalnie wykorzystać wizytę, dokumentując swoje objawy przed spotkaniem. Obejmuje to odnotowanie czasu, nasilenia, czasu trwania i lokalizacji objawów, a także tego, co robiłeś w czasie każdego zdarzenia. Im dokładniej możesz opisać swoje objawy, tym szybciej neurochirurg może zlecić prawidłowe badania i oceny.

W dniu wizyty weź ze sobą dowód ubezpieczenia oraz wyniki badań laboratoryjnych lub obrazowych, które możesz mieć. Powinieneś również poprosić swojego lekarza pierwszego kontaktu o przekazanie wszystkich istotnych elektronicznych dokumentacji medycznych (EMR) przed wizytą.

Przygotuj się na zadawanie wszelkich pytań, których potrzebujesz, aby w pełni zrozumieć swój stan i czego możesz się spodziewać w przyszłości. Zapisz je, aby nie zapomnieć. Pytania mogą obejmować:

• Dlaczego potrzebuję tej operacji?
• Jak dokładnie to pomoże?
• Jakie są szanse na sukces?
• Jakie są zagrożenia?
• Czy wszystkie inne opcje chirurgiczne zostały wyczerpane?
• Jak długo potrwa zabieg?
• Jak długo potrwa powrót do zdrowia?
• Co może się stać, jeśli zrezygnuję z operacji?
• Kiedy dowiem się, czy operacja się powiodła?

Opłaty

Koszt neurochirurgii jest często bardzo wysoki. Przed wizytą ważne jest, aby sprawdzić, czy urząd akceptuje Twoje ubezpieczenie. Jeśli nie, porozmawiaj z działem rozliczeń szpitala przed operacją, aby omówić, czy dostępne są plany płatności bez odsetek lub zniżki dla nieubezpieczonych pacjentów. Mogą również istnieć programy pomocy finansowej w przypadku chorób takich jak choroba Parkinsona lub rak mózgu.

Nawet w przypadku świadczeń z tytułu współpłacenia lub współubezpieczenia może się okazać, że dużo płacisz z własnej kieszeni. Aby pomóc zaplanować wydatki na leczenie, sprawdź maksymalną kwotę z własnej kieszeni na swojej polisie ubezpieczeniowej. Jest to najwyższa kwota, jaką musisz zapłacić za usługi objęte ubezpieczeniem w roku planu. Po osiągnięciu tej maksymalnej kwoty wszystkie usługi objęte gwarancją na pozostałą część roku będą bezpłatne.

Jeśli to możliwe, zaplanuj swoją operację strategicznie, tak aby większość kosztów rehabilitacji mieściła się w roku objętym ubezpieczeniem, a nie była stosowana w przyszłorocznym odliczeniu.