Neuropatia obwodowa spowodowana chemioterapią raka

Neuropatia spowodowana chemioterapią może być bardzo irytującym objawem, zarówno ze względu na objawy, jakie wywołuje, jak i wpływ, jaki może mieć na jakość życia. Może również zakłócać leczenie, powodując konieczność obniżenia dawki leku lub całkowitego przerwania chemioterapii.

Neuropatia dotyka obecnie około jednej trzeciej do połowy osób przechodzących chemioterapię i staje się coraz bardziej powszechna. To powiedziawszy, częstość neuropatii wśród osób z rakiem jest niedodiagnozowana.

Powoduje

Nerwy obwodowe — to znaczy nerwy poza mózgiem, które przemieszczają się do kończyn, są wyłożone substancją zwaną mieliną. Mielinę można uważać za podobną do zewnętrznej osłony przewodu elektrycznego i umożliwia szybkie i płynne przemieszczanie się informacji wzdłuż nerwu. Kiedy komórki wytwarzające mielinę są uszkodzone przez toksyczne efekty chemioterapii, wytwarzana jest mniej mieliny, a sygnały przemieszczające się wzdłuż nerwu są spowalniane lub przerywane.

Objawy

Objawy neuropatii często występują w tak zwanym rozkładzie „pończoch i rękawiczek”, co oznacza, że ​​objawy są najbardziej widoczne w dłoniach, w których nosisz rękawiczki lub w stopach i kostkach, gdzie nosisz pończochy. Niektóre objawy, według Mayo Clinic, mogą obejmować między innymi:

• Stopniowy początek drętwienia, kłucia lub mrowienia w stopach lub dłoniach prowadzących w górę do nóg i ramion
• Ostry, kłujący, pulsujący lub palący ból
• Podwyższona i ekstremalna wrażliwość na dotyk
• Ból w stopach podczas obciążania ich lub gdy są pod kocem

Objawy te mogą powodować irytujące ograniczenia, takie jak:

• Trudności w używaniu rąk do podnoszenia przedmiotów (powszechne jest upuszczanie przedmiotów), zapinanie ubrań, pisanie na komputerze lub granie na pianinie
• Trudności ze stopami spowodowane osłabieniem i brakiem czucia, co skutkuje potykaniem się lub trudnościami w stawianiu stóp podczas chodzenia
• Utrata masy i siły mięśniowej

Neuropatia może również wpływać na inne obszary ciała, takie jak jelita (powodując zaparcia i problemy z trawieniem), pęcherz (co utrudnia oddawanie moczu) i może powodować zmiany w oddychaniu i częstości akcji serca.

Kiedy pojawia się neuropatia?

Neuropatia zwykle rozpoczyna się wkrótce po chemioterapii i może ulec pogorszeniu podczas kolejnych sesji chemioterapii. Po chemioterapii objawy ustępują stopniowo w ciągu kilku miesięcy, ale w niektórych przypadkach objawy mogą być trwałe.

Leki chemioterapeutyczne, które powodują neuropatię

Fundacja na rzecz Neuropatii Obwodowej wymienia leki wywołane chemioterapią, które często powodują neuropatię, w tym:

• Leki antyalkoholowe (Disulfiram)
• Leki przeciwdrgawkowe: Fenytoina (Dilantin®)
• Leki przeciwnowotworowe (Cisplatyna)
• Winkrystyna
• Leki na serce lub ciśnienie krwi (amiodaron)
• Hydralazyna
• Perheksylina
• Leki zwalczające infekcje (Metronidazol, Flagyl®, Fluorochinolony: Cipro®, Levaquin®)
• Nitrofurantoina
• Talidomid
• INH (izoniazyd)
• Leki do leczenia chorób skóry (Dapson)

Kogo to dotyczy?

Podczas chemioterapii każdy może być dotknięty neuropatią, ale objawy mogą być gorsze, jeśli masz inny stan, który może również powodować neuropatię, taki jak:

• Cukrzyca
• Niedożywienie
• Uzależnienie od alkoholu
• Wcześniejsza historia neuropatii obwodowej z dowolnej przyczyny, w tym chemioterapii

Zabiegi

W zależności od nasilenia objawów lekarz może zalecić przerwanie leczenia lub zmianę lub rozłożenie dawki leku, który prawdopodobnie powoduje objawy.

Leki mogą być stosowane, jeśli odczuwasz ból. W przypadku łagodnych objawów leki przeciwbólowe, takie jak Tylenol (acetaminofen) lub Advil (ibuprofen), mogą zapewnić odpowiednią ulgę. W przypadku silniejszego bólu American Cancer Society podaje poniższe leki na ulgę:

• Steroidy
• Plastry i kremy z lekami znieczulającymi, w tym plastry z lidokainą lub krem ​​z kapsaicyną
• Antydepresanty
• Przeciwnapadowy
• Opioidy lub narkotyki

Terapie uzupełniające mogą również pomóc złagodzić ból spowodowany neuropatią obwodową wywołaną chemioterapią, według American Cancer Society i obejmują:

• Elektryczna stymulacja nerwów
• Terapia zajęciowa
• Fizykoterapia
• Terapia relaksacyjna
• Zdjęcia z przewodnikiem
• Roztargnienie
• Akupunktura
• Biofeedback

Zapobieganie

Oceniono kilka metod leczenia, aby sprawdzić, czy mogą zapewnić ochronę przed neuropatią podczas chemioterapii. Badania wykazały, że stosowanie wapnia i magnezu, a także Cymbalta, może pomóc w zapobieganiu neuropatii wywołanej chemioterapią, ale istnieje obawa, że ​​mogą one również zmniejszać skuteczność chemioterapii.

Witamina E może również odgrywać rolę w zapobieganiu neuropatii obwodowej, uważa się, że rodzaj witaminy E może być ważny. Uważano, że acetylo-l-karnityna może pomóc w zapobieganiu neuropatii, ale nowsze badania sugerują, że może faktycznie pogorszyć objawy.

Ponadto, wielu uważa za skuteczną krioterapię (trzymanie rąk i stóp w zimnej wodzie lub w rękawiczkach/skarpetach na nogawkach).

Korona

Pierwszym krokiem w radzeniu sobie z neuropatią jest omówienie objawów z lekarzem. Mogą zalecić zmianę schematu chemioterapii. Jeśli zmiana leczenia nie jest możliwa, mogą oni udzielić wskazówek dotyczących radzenia sobie z objawami lub przepisać leki, które pomogą złagodzić ból, jeśli będą potrzebne.

Inne kroki, które możesz wykonać samodzielnie, to:

• Ochrona dłoni i stóp przed ekstremalnymi upałami i zimnem — noszenie dobrych, wygodnych butów i używanie rękawiczek na mrozie lub podczas sprzątania lub prac w ogrodzie.
• Codziennie sprawdzaj swoje dłonie i stopy pod kątem jakichkolwiek owrzodzeń, których w innym przypadku mógłbyś nie czuć z powodu zmniejszonego czucia.
• Zachowaj ostrożność podczas obsługi przedmiotów (takich jak gotowanie), których możesz nie być w stanie dobrze uchwycić.

• „Zabezpieczenie przed upadkiem” w środowisku domowym, uważając, aby usunąć przedmioty, które mogą spowodować potknięcie.

• Unikanie długotrwałego stania.
• Unikanie alkoholu.
• Wystarczająca ilość snu — bezsenność u osób z rakiem może pogorszyć wiele schorzeń, w tym neuropatię.
• Jeśli masz cukrzycę, staraj się utrzymać poziom cukru we krwi w zakresie sugerowanym przez lekarza.