Op-Ed: Spędziłem 15 lat w bólu. Oto, czego się dowiedziałem o różnicy w bólu płci

Rachel Charlton-Daily jest dziennikarką specjalizującą się w chorobach przewlekłych i niepełnosprawności. Jej prace pojawiają się w publikacjach takich jak Healthline, Huffpost, Metro UK, The Guardian i Business Insider. Charlton-Dailey często wykorzystuje swoją platformę do wskazywania problemów dotykających osoby niepełnosprawne, a także problemów często odrzucanych przez świadczeniodawców. Tutaj dzieli się swoimi doświadczeniami z pierwszej ręki z różnicą bólu płci.

Szukanie pomocy medycznej może być stresujące dla każdego, ale jeśli urodziłaś się jako kobieta lub przedstawiasz się jako kobieta, możesz napotkać tak zwaną „przepaść bólu płci”.

W porównaniu z osobami urodzonymi jako mężczyźni lub prezentującymi się jako mężczyźni, osoby próbujące uzyskać dostęp do opieki zdrowotnej jako kobiety, stają przed poważnymi wyzwaniami nie tylko w zakresie diagnozy i leczenia, ale przede wszystkim w kwestii bycia wysłuchanym i poważnego potraktowania ich bólu.

Na własnej skórze doświadczyłem różnicy w bólu płci. Po zmaganiu się z silnym bólem ginekologicznym przez 15 lat, dopiero w sierpniu tego roku otrzymałam diagnozę endometriozy. Droga do tego miejsca była długa, frustrująca i bolesna nie tylko fizycznie.

Odkąd zacząłem miesiączkować w wieku 17 lat, doświadczyłem wyniszczających skurczów i obfitych miesiączek, często z wieloma zakrzepami. Skurcze były silne w okolicach menstruacji i owulacji. Moje miesiączki były bardzo nieregularne i mogły trwać od trzech dni do dwóch tygodni. Długość mojego cyklu również była zróżnicowana, czasem osiem tygodni, czasem tylko trzy.

Poszedłem do lekarza i powiedzieli mi, że to „tylko” bóle miesiączkowe. Oni przepisali kontrolę urodzeń, ale odkąd mam tocznia i który stawia mnie na zwiększonym ryzyku zakrzepów krwi, nie mogłem wziąć żadnych pigułek z estrogenem. Miałem tylko możliwość wzięcia pigułki zawierającej tylko progestagen.

To nie pomogło. Ból nie ustąpił; w rzeczywistości było to teraz również w moich plecach. Bolało też uprawianie seksu i chodzenie do toalety.

Po wielokrotnych kontaktach z moim lekarzem w sprawie bólu, w końcu zgodzili się skierować mnie do ginekologa. Jednak byli jeszcze bardziej protekcjonalni niż mój lekarz.

On – ginekolog – częściej rozmawiał z moją matką niż ze mną i szydził z mojego bólu. Po wyjaśnieniu moich objawów i prawie płaczu od tak długiego siedzenia w jednej pozycji, powiedział: „Może to tylko poziom przewlekłego bólu, do którego twoje ciało musi się przyzwyczaić”.

W tym momencie wiedziałem, że nie będzie traktował mojego bólu poważnie. Zdiagnozowano już u mnie toczeń, zapalenie stawów, osteoporozę, migrenę i celiakię. Nie wiedział nic o moich chronicznych poziomach bólu.

W latach 2010-2016 spotkałam się z czterema ginekologami. Zostałam przebadana pod kątem zespołu policystycznych jajników (PCOS) oraz endometriozy. Byłem na izbie przyjęć i do lekarza więcej razy, niż pamiętam. Próbowałam też trzech różnych metod kontroli urodzeń: dwóch rodzajów pigułki zawierającej tylko progestagen (wiele razy), zastrzyków Depo Provera i wkładki domacicznej (co było dla mnie strasznym doświadczeniem).

W 2016 roku miałam dość ciągłego bólu i braku odpowiedzi. Z braku opcji i do mojego szóstego ginekologa, wspomniałem o możliwości histerektomii. Wspomniałem o tym wcześniej, ale nigdy nie traktowano tego poważnie. Zawsze mówiono mi, że powinniśmy najpierw spróbować X, Y i Z. Cóż, wypróbowałem je wszystkie bez skutku.

Przekonałem innego lekarza rodzinnego, aby skierował mnie na ginekologię z myślą o opcji histerektomii, ale powiedział: „OK, ale wątpię, czy ci ją dadzą”. Jego słowa były cyniczne, ale ponieważ miałam zaledwie 27 lat, rozumiał, jak będę postrzegany.

Moja wizyta u nowego ginekologa była równie nieprzyjemna jak poprzednia. Kiedy powiedziałem, że chcę histerektomii, powiedziano mi, że zachowuję się irracjonalnie i emocjonalnie. Ginekolog, kobieta, powiedziała, że ​​wskoczyłam w to bez zastanowienia – mimo że wyjaśniłam już mój przypadek i lata bólu.

Wielokrotnie powtarzano mi, że jestem za młoda. Poproszono mnie, abym zastanowiła się nad swoim życiem za kilka lat i przypomniano mi, że histerektomia nie jest odwracalna – tak jakbym oczekiwała, że ​​będą w stanie ponownie zainstalować moją macicę, kiedy zapragnę mieć dziecko, a następnie wyjąć ją z powrotem!

Najostrzejszy cios zadał jej pytanie: „A co, jeśli spotkasz mężczyznę, który chce mieć dzieci?”.

Siedziałem tuż przed tą lekarką, błagając i płacząc, a ona stawiała przede mną uczucia fikcyjnego mężczyzny.

Lekarz ostatecznie zgodził się podać mi Zoladex, comiesięczny zastrzyk, który wywołał chemiczną menopauzę, aby zobaczyć, czy moje ciało skorzysta na histerektomii. Kolejna obręcz do przeskoczenia, ale chciałem to zrobić. To było trudne dla mojego ciała, ale znacznie złagodziło ból.

W 2017 roku w końcu przeszłam histerektomię – ale ból nie ustąpił. Odmówili usunięcia moich jajników podczas operacji ze względu na mój wiek oraz zaostrzony układ sercowo-naczyniowy i osteoporozę.

Najwyraźniej to właśnie jajniki powodowały mój ból. Nadal miałam bolesną owulację i skurcze miednicy, bolesny seks i objawy jelitowe. Byłem zostawiony na Zoladex przez kolejne cztery lata, co było niebezpieczne z powodu ryzyka zakrzepu krwi związanego z toczniem.

W końcu w lutym tego roku usunięto mi jajniki (zabieg zwany wycięciem jajników).

Dopiero gdy w sierpniu zapytałam moją ginekologa o endometriozę podczas wizyty telefonicznej w sierpniu, ujawniła, że ​​podczas mojego wycięcia jajnika w lutym usunęła trzy guzki. Wtedy mi tego nie powiedziano.

Nadal odczuwam ból i powiedziano mi, że może to być spowodowane tym, że część endometriozy mogła zostać w tyle – wyjaśnienie, którego nigdy bym nie poznała, gdybym nie zapytała.

Jak boli różnica w bólu płci?

Jak się dowiedziałam, gabinet lekarski nie zawsze jest źródłem komfortu dla kobiet. Zamiast tego może być źródłem osądu i miejscem, w którym walczymy o to, by nasz głos został wysłuchany.

Mizoginia, która jest obecna w dużej części świata, przeniknęła do medycyny. Przyczynia się do zaniedbania, niewiedzy o tym, jak objawy mogą różnie prezentować się u kobiet i mężczyzn oraz do przeoczenia i błędnej diagnozy chorób.

Kobiety, które trafiają na izby przyjęć w Stanach Zjednoczonych, czekają 16 minut dłużej niż mężczyźni na leki na ból brzucha – a tylko 7% prawdopodobnie otrzyma je w pierwszej kolejności.

W Wielkiej Brytanii prawdopodobieństwo błędnej diagnozy po zawale serca u kobiet jest o 50% większe niż u mężczyzn, ponieważ objawy występują inaczej u kobiet niż u mężczyzn (którzy mają bardziej „tradycyjne” objawy, takie jak ból w klatce piersiowej).

Kobiety odpowiadają za 78% chorób autoimmunologicznych, ale to one najbardziej walczą, by uwierzyć, kiedy mówią, że mają objawy.

W przeglądzie z 2018 r. Samulowitz i współpracownicy stwierdzili, że mężczyźni byli postrzegani jako „odważni”, gdy szukali pomocy w leczeniu bólu, ale kobiety były postrzegane jako „histeryczne, emocjonalne i nie chcące stawać się lepsze”, kiedy to robili. Odkryli również, że kobietom z przewlekłym bólem częściej przypisywane są psychologiczne przyczyny ich bólu.

W przypadku objawów ginekologicznych sytuacja jest jeszcze gorsza. Diagnoza endometriozy u kobiety zajmuje średnio 8,6 roku. Badania wykazały, że 75,2% pacjentów zgłasza w tym czasie błędną diagnozę innego problemu ze zdrowiem fizycznym (95,1%) i/lub psychicznym (49,5%).

Minęło 15 lat, odkąd po raz pierwszy zacząłem doświadczać bolesnych okresów. Podczas gdy większość mojego bólu zniknęła, nie mogę powstrzymać żalu z powodu tego, że straciłem taki kawałek mojego życia przez ból. Był też długi okres, w którym powiedziano mi, że mój ból nie jest ważny i odbił się to na mnie fizycznie i psychicznie.

Przede wszystkim myślę o tym, ilu innych ludzi przeszło lub przechodzi przez to, co ja zrobiłem. Znoszą ból samotnie, ponieważ lekarze z mizoginistycznymi uprzedzeniami odmawiają im opieki.

Pracownicy służby zdrowia muszą poważnie traktować ból kobiet; tak wielu z nas cierpiało – i to zbyt długo.