Problemy z nerkami i drogami moczowymi po operacji

Problemy z drogami moczowymi są dość powszechne po operacji. Na szczęście większość z tych problemów jest niewielka i szybko rozwiązuje się w ciągu kilku dni po operacji. Poważniejsze komplikacje, takie jak niewydolność nerek, są możliwe w okresie rekonwalescencji, ale są znacznie mniej prawdopodobne.

Zazwyczaj cięższe problemy z nerkami obserwuje się u pacjentów, którzy wymagają przedłużonego leczenia po zabiegu chirurgicznym, zwłaszcza u tych, którzy wymagają intensywnej opieki w dniach i tygodniach po zabiegu.

Dla większości infekcja dróg moczowych jest źródłem podrażnienia, ale nie stanowi poważnego problemu dla ich długoterminowego zdrowia i dobrego samopoczucia.

Układ moczowy

Układ moczowy składa się z czterech części, które u zdrowej osoby są sterylne (wolne od bakterii):

• Nerki: te ważne narządy filtrują krew. Materiał usunięty z krwi zamieniany jest w mocz, aby mógł opuścić organizm.

• moczowody: te rurki przenoszą mocz z nerek do pęcherza moczowego.

• Pęcherz: to miejsce, w którym przechowywany jest mocz, dopóki nie pojawi się potrzeba oddania moczu.

• Cewka moczowa: jest to rurka, przez którą mocz przepływa z pęcherza na zewnątrz ciała.

Problemy po operacji

Układ moczowy zaczyna się od nerek i kończy, gdy mocz opuszcza organizm. Problemy, w tym infekcje, mogą rozwijać się i wpływać na wszystkie obszary dróg moczowych. W wielu przypadkach problemem jest jeden konkretny obszar, taki jak infekcja pęcherza, ale niektóre problemy mogą się rozprzestrzeniać lub wpływać na wiele obszarów. Widzimy to, gdy infekcja dróg moczowych zaczyna się w nerkach, ale rozprzestrzenia się na pęcherz, powodując infekcję w obu miejscach.

Zakażenie dróg moczowych (ZUM)

Infekcja dróg moczowych, która występuje w jednej lub kilku nerkach, moczowodach, pęcherzu moczowym lub cewce moczowej, jest jednym z najczęstszych powikłań po operacji. Na szczęście infekcję dróg moczowych można zwykle szybko i łatwo wyleczyć antybiotykiem.

Ten cewnik, znany również jako cewnik Foleya, jest wprowadzany przy użyciu sterylnych technik, aby zapobiec infekcji. Niestety posiadanie ciała obcego w cewce moczowej i pęcherzu, niezależnie od tego, jak czyste może być, może powodować podrażnienia i prowadzić do infekcji. Prawidłowe oczyszczenie może pomóc zmniejszyć ryzyko infekcji, ale celem jest usunięcie cewnika tak szybko, jak to możliwe po zabiegu.

Podczas gdy infekcję dróg moczowych zazwyczaj łatwo wyleczyć, w poważnych przypadkach może dojść do stanu zwanego urosepsą, który może być poważnym powikłaniem.

Zatrzymanie moczu

Jest to stan o różnym nasileniu, od drobnej niedogodności do bardzo poważnej. Pacjent nie odczuwa już potrzeby oddania moczu lub nie jest w stanie oddać moczu w całości lub w ogóle po operacji. Jest również określany jako „pęcherz neurogenny” lub „dysfunkcja neurogenna pęcherza”.

W drobnych przypadkach pacjent nie odczuwa już potrzeby oddawania moczu, ale może oddać mocz, kiedy chce. Nie doświadczają wrażenia, które każe im iść do łazienki, ale mogą iść bez trudności, kiedy zechcą. Może to prowadzić do infekcji dróg moczowych, ponieważ trzymanie moczu dłużej niż to konieczne może być przyczyną ZUM. Dopóki pacjent pamięta o rutynowym oddawaniu moczu, problem ten zwykle mija w ciągu kilku dni lub tygodni po zabiegu.

Inni pacjenci odczuwają potrzebę oddania moczu, ale nie są w stanie całkowicie opróżnić pęcherza.

Niezdolność do oddania moczu najpierw doprowadzi do naciągnięcia pęcherza moczem, jak balon. Kiedy pęcherz się wypełnia, mocz zaczyna się cofać i może trwale uszkodzić nerki. Ten problem wymaga cewnika moczowego do odprowadzania moczu z pęcherza i musi być ściśle monitorowany, aby zapobiec uszkodzeniu dróg moczowych.

Niskie oddawanie moczu

Oznacza to, że organizm produkuje mniej moczu niż oczekiwano. Wydalanie moczu jest ściśle monitorowane po zabiegu, ponieważ wydalanie moczu jest dobrym wskaźnikiem tego, jak organizm wraca do zdrowia po zabiegu.

W większości przypadków niski poziom wydalania moczu można szybko i łatwo poprawić, pijąc płyny lub otrzymując więcej płynów w kroplówce.Jeśli te proste interwencje nie powiodą się, może być konieczny bardziej agresywny plan leczenia.

Ostre uszkodzenie nerek

Jest to stan chorobowy, który pojawia się bardzo szybko, w mniej niż 7 dni i powoduje mniej wydajną pracę nerek. Ten stan, znany również jako ostra niewydolność nerek, jest zwykle wykrywany w badaniach krwi, które wykazują wzrost poziomu kreatyniny we krwi. Często jest odwracalny.

W idealnej sytuacji pacjent otrzymuje więcej płynów, co pozwala na lepszą pracę nerek, ale niektóre ostre urazy nerek są poważniejsze i wymagają specjalistycznego leczenia przez nefrologa – nefrologa – i potencjalnie dalszych badań w celu ustalenia źródła problemu .

Niewydolność nerek

Istnieją dwa główne rodzaje niewydolności nerek: ostra i przewlekła. Niewydolność nerek to nazwa, w której nerki nie są w stanie filtrować krwi wystarczająco dobrze, aby zachować zdrowie.

Ostra niewydolność nerek

Długoterminowy wynik ostrej niewydolności nerek jest często dobry, stan ten pojawia się nagle, a przy odpowiednim leczeniu można często zminimalizować uszkodzenie nerek. Przyczyna może być tak prosta jak niskie ciśnienie krwi i może być poprawiona poprzez zwiększenie poziomu ciśnienia krwi.

Niektórzy ludzie odzyskują normalny poziom czynności nerek, jeśli są leczeni szybko, a u innych może wystąpić pogorszenie czynności nerek, które w większości nie jest zauważalne. Ciężkie przypadki ostrej niewydolności nerek mogą, w najgorszych przypadkach, przekształcić się w przewlekłą niewydolność nerek, co oznacza, że ​​stan nie ulega poprawie i staje się problemem na całe życie. Na szczęście te przypadki są rzadkie.

Przewlekła niewydolność nerek

Znany również jako przewlekła niewydolność nerek lub przewlekła niewydolność nerek, jest to bardzo poważny stan. Przewlekła niewydolność nerek zwykle rozwija się z biegiem lat, au większości pacjentów funkcja nerek pogarsza się w ciągu miesięcy, lat, a czasem nawet dziesięcioleci.

Przyczyną niepowodzenia może się wydawać nie związana z nerkami, może to być niekontrolowane nadciśnienie, źle kontrolowana cukrzyca, a nawet potężna infekcja w krwiobiegu, która obniża ciśnienie krwi na dłuższy czas.