Przegląd afektu pseudobulbarowego w SM

Pseudobulbar afekt lub PBA to zespół charakteryzujący się wybuchami płaczu lub śmiechu, które są nieodpowiednie lub przesadzone w otoczeniu społecznym danej osoby. Zespół ten może wystąpić u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i znacząco wpływać na ich życie, wywołując uczucie niepokoju, zakłopotania i izolacji społecznej. Zaburzenie to staje się jednak coraz szerzej rozpoznawane i dostępne jest skuteczne leczenie.

Różnorodność terminów używanych do opisania tego zespołu spowodowała pewne zamieszanie wśród osób, które na niego cierpią, a także w dziedzinie medycyny. Niektóre inne terminy używane do opisania afektu pseudobulbarowego obejmują:

• Mimowolne zaburzenie ekspresji emocjonalnej
• Niestabilność emocjonalna lub rozregulowanie lub nietrzymanie moczu
• Patologiczny śmiech i płacz
• Emocjonalizm

Objawy

PBA objawia się nadmiernymi okazami emocji, takimi jak:

Płacz wydaje się być częstszym objawem PBA niż śmiech, chociaż oba mogą wystąpić.

Powoduje

Naukowcy uważają, że osoby z afektem pseudoopuszkowym zakłóciły sygnalizację nerwową w móżdżku.Móżdżek kontroluje koordynację i ruchy ciała, a naukowcy uważają, że może również pomóc kontrolować wyrażanie emocji przez ciało w oparciu o informacje z innych części mózgu.

Chociaż dokładny udział móżdżku w afekcie pseudoopuszkowym jest niejasny, uważa się, że głównymi neuroprzekaźnikami odgrywającymi istotną rolę w PBA są serotonina i glutaminian.

Oprócz SM istnieje szereg innych zaburzeń neurologicznych związanych z rozwojem afektu pseudoopuszkowego. Obejmują one:

• choroba Alzheimera
• Poważny uraz mózgu
• Udar mózgu
• Guz mózgu
• Stwardnienie zanikowe boczne (ALS)
• Choroba Parkinsona

Diagnoza

Jednym ze sposobów, w jaki świadczeniodawca może postawić diagnozę PBA, jest rozmowa z bliskim przyjacielem lub krewnym pacjenta i/lub z samym pacjentem. Dostawca opieki zdrowotnej będzie szukał następujących „wskazówek” podczas dokonywania oceny:

• Reakcja emocjonalna jest nieodpowiednia do sytuacji.
• Uczucia pacjenta i reakcja afektywna nie są ze sobą ściśle powiązane.
• Pacjent nie może kontrolować czasu trwania i ciężkości epizodów.
• Wyrażanie emocji nie prowadzi do uczucia ulgi.
• Reakcje emocjonalne nie są takie same jak kiedyś.
• Reakcje emocjonalne są niezgodne lub nieproporcjonalne do nastroju.
• Reakcje emocjonalne nie są zależne od bodźca lub są nadmierne w stosunku do tego bodźca.
• Zespół powoduje znaczny stres lub upośledzenie społeczne/zawodowe.
• Odpowiedzi nie są wyjaśniane przez inne zaburzenie psychiatryczne lub neurologiczne, lub używanie narkotyków lub alkoholu.

Istnieją również dwa rodzaje kwestionariuszy, które pomagają lekarzom zdiagnozować afekt pseudobulbarowy. Jedną z nich jest Patologiczna Skala Śmiechu i Płaczu (PLACS), w której lekarz przeprowadza wywiad z pacjentem. Druga to skala Center for Neurologic Study–lability (CNS–LS), która jest kwestionariuszem samoopisowym.

Aby dokładnie zdiagnozować PBA, należy również wykluczyć inne przyczyny. Lekarze mogą przeoczyć afekt rzekomy, ponieważ przypisują on epizody płaczu depresji, która jest powszechna w SM. Pracownik służby zdrowia może przeprowadzić dokładną historię zdrowia psychicznego, aby wykluczyć depresję u osób zgłaszających ten efekt.

SM a depresja

Istnieje kilka kluczowych różnic, które mogą pomóc w rozróżnieniu tych dwóch warunków. Jednym z nich jest to, że w depresji epizod płaczu zbiega się z obniżonym nastrojem. W afekcie pseudobulbarowym epizod płaczu danej osoby jest niespójny, przesadny, a nawet sprzeczny z tym, jak naprawdę się czuje. Ponadto w afekcie pseudoopuszkowym osoba może przełączyć się z płaczu do śmiechu w ciągu jednego wybuchu.

Kolejną wskazówką jest czas trwania: wybuchy pseudoopuszkowego płaczu lub śmiechu zwykle pojawiają się nagle i nagle się kończą, trwając od kilku sekund do kilku minut. Z drugiej strony epizod depresji trwa co najmniej dwa tygodnie. Ponadto depresja wiąże się z innymi objawami, takimi jak zmiana nawyków snu i apetytu, poczucie winy i utrata zainteresowania aktywnością.

W niektórych przypadkach pracownik służby zdrowia wykona elektroencefalogram (EEG), aby wykluczyć rzadką postać padaczki, która może powodować objawy podobne do PBA.

Leczenie

Jeśli Twój lekarz zdiagnozuje u Ciebie PBA, możesz przepisać trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, taki jak Elavil (amitryptylina) lub nortryptylina, lub selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), taki jak Celexa (citalopram).

Bardziej prawdopodobne jest, że przepisano Ci Nuedexta (bromowodorek dekstrometorfanu/siarczan chinidyny), który w 2010 r. został zatwierdzony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do leczenia PBA. Badania wykazały, że jest skuteczny w łagodzeniu objawów PBA u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, oprócz pacjentów z ALS.

Działania niepożądane leku Nuedexta mogą obejmować biegunkę, zawroty głowy, kaszel, wymioty, osłabienie, obrzęk, infekcje dróg moczowych, grypę i wzdęcia. Podczas przyjmowania tego leku ważna jest obserwacja, szczególnie w celu monitorowania poziomu potasu i magnezu w organizmie, który można zmniejszyć za pomocą Nuedexta. Może być konieczne dalsze monitorowanie osób zagrożonych pewnymi zaburzeniami rytmu serca.

PBA może być kłopotliwe i źle zrozumiane przez inne osoby. Oprócz spotkania się z lekarzem na temat leczenia, ważne jest, aby porozmawiać z rodziną, przyjaciółmi i współpracownikami, wyjaśniając, czym jest PBA i jaki ma związek z SM. W ten sposób, jeśli okaże się, że nadmiernie się śmiejesz lub płaczesz, ludzie lepiej zrozumieją, dlaczego zachowujesz się w taki sposób, w jaki się zachowujesz.