Przegląd choroby pneumokokowej

Choroba pneumokokowa (PD) jest częstą infekcją. Jest to spowodowane przez bakterię Streptococcus pneumoniae, znaną również jako pneumokok. Zdarzają się przypadki, w których choroba pneumokokowa powoduje poważne problemy zdrowotne lub zagraża życiu, zwłaszcza u osób starszych, małych dzieci i osób z osłabionym układem odpornościowym. Regularne szczepienia mogą zapobiegać chorobom pneumokokowym i powikłaniom chorobowym.

Objawy

Istnieją dwa główne rodzaje choroby pneumokokowej: nieinwazyjna i inwazyjna. Według Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) nieinwazyjna postać choroby jest mniej poważna, podczas gdy inwazyjna jest śmiertelna w 10% przypadków.

Nieinwazyjna choroba pneumokokowa

Nieinwazyjna choroba pneumokokowa powoduje łagodną infekcję, w której s. Bakterie pneumoniae mogą rozprzestrzeniać się przez nos, gardło oraz górne i dolne drogi oddechowe. Bakterie są związane z wieloma schorzeniami.

• Ostre zapalenie oskrzeli. Zapalenie oskrzeli to stan zapalny dróg oddechowych, powodujący kaszel ze śluzem. Zwykle trwa od dwóch do trzech tygodni i występuje częściej u młodszych dzieci.

• Zapalenie zatok. Ten stan jest dość powszechny u osób w każdym wieku i powoduje zapalenie zatok w czaszce i twarzy. Objawy obejmują ból, obrzęk i tkliwość oczu, policzków i czoła.

• Zapalenie ucha środkowego. Ten stan powoduje stan zapalny w uchu środkowym. Objawy obejmują płyn w uchu, obrzęk i ból ucha. W przypadku perforacji błony bębenkowej może dojść do drenażu ropy do kanału słuchowego. Dzieci, u których rozwinie się zapalenie ucha środkowego, mogą skończyć z powtarzającymi się infekcjami ucha i/lub mogą potrzebować rurek usznych.

Nieinwazyjne infekcje pneumokokowe są zwykle łagodne i rzadko prowadzą do powikłań. Jeśli jednak są poważne, mogą spowodować utratę słuchu lub uszkodzenie mózgu.

Inwazyjna choroba pneumokokowa

Inwazyjna choroba Parkinsona jest bardziej poważna niż nieinwazyjna i występuje we krwi lub w głównym narządzie. Istnieje kilka rodzajów inwazyjnej choroby pneumokokowej, w tym zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, posocznica, bakteriemia, zapalenie kości i szpiku oraz septyczne zapalenie stawów.

• Zapalenie płuc. Zapalenie płuc to poważna infekcja lub jedno z obu płuc. Objawy to trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej, gorączka, dreszcze i kaszel. Pięć na 100 osób, u których rozwinęło się zapalenie płuc, umiera z jego powodu, a ryzyko śmierci jest najwyższe u osób starszych.

Dodatkowymi powikłaniami zapalenia płuc są ropniak, czyli zakażenie przestrzeni błonowej wokół płuc i klatki piersiowej oraz zapalenie osierdzia, czyli zakażenie worka otaczającego serce. Zapalenie płuc może również powodować problemy z płucami, w tym zablokowanie dróg oddechowych płuc (niedrożność oskrzeli), zapaść płuc (niedodma) i ropień (pobieranie ropy) w płucach.

• Zapalenie opon mózgowych. Zapalenie opon mózgowych powoduje zapalenie opon mózgowych, błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy. Objawy obejmują sztywność karku, ból głowy, gorączkę, splątanie i wrażliwość na światło. Zapalenie opon mózgowych jest bardzo ciężkim typem inwazyjnej PD. Według CDC jedno na 15 dzieci poniżej piątego roku życia umiera z powodu tej infekcji. Ryzyko śmierci jest również wyższe u osób starszych, a infekcja może prowadzić do opóźnień rozwojowych u dzieci i utraty słuchu zarówno u dzieci, jak iu dorosłych.

• Posocznica. To jest infekcja zagrażająca życiu. Objawy obejmują gorączkę, dreszcze, splątanie, szybkie bicie serca, problemy z oddychaniem, wilgotną skórę i ból. Wstrząs septyczny jest zagrażającym życiu powikłaniem sepsy. Wstrząs septyczny powoduje zmianę stanu psychicznego, problemy z dotlenieniem i oddychaniem, niskie ciśnienie krwi, przyspieszone bicie serca i małą ilość wydalanego moczu. Co najmniej 50% osób, u których rozwinie się wstrząs septyczny, umrze.

• Bakteremia. Jest to infekcja bakteryjna krwi, która może być śmiertelna. Często postępuje szybko i powoduje sepsę. Objawy to gorączka, dreszcze i splątanie. Około jedno na 100 dzieci poniżej piątego roku życia, u których rozwinęła się ta infekcja, umiera, a prawdopodobieństwo zgonu jest również wysokie u osób starszych.

• Zapalenie szpiku. Ta choroba powoduje stan zapalny i infekcję kości. Objawy obejmują gorączkę, drażliwość, zmęczenie, nudności i tkliwość, zaczerwienienie, ciepło, obrzęk i utratę zakresu ruchu w dotkniętej chorobą kości. Powikłania obejmują zatrucie kości, ropnie kości i śmierć kości.

• Septyczne zapalenie stawów. Ten rodzaj zapalenia stawów powoduje infekcję stawu. Objawy obejmują gorączkę i dreszcze, zmęczenie, osłabienie i silny ból, obrzęk, ciepło, zaczerwienienie i sztywność dotkniętego stawu. Powikłania obejmują zapalenie kości i szpiku oraz zapalenie kości i szpiku.

Powoduje

Każdy może zachorować na chorobę pneumokokową, ale niektórzy ludzie mają większe ryzyko niż inni. Do osób z podwyższonym ryzykiem PD należą:

• każda osoba poniżej 2 roku życia lub starsza niż 65 lat
• każdy z osłabionym układem odpornościowym
• każdy z przewlekłym stanem, takim jak cukrzyca, choroba serca, choroba nerek lub choroba autoimmunologiczna
• palacze
• osoby mieszkające w zakładach opieki długoterminowej

Większość ludzi, którzy są narażeni na s. pneumoniae nie dają żadnych objawów, ponieważ ich układ odpornościowy zwalcza zarazki i zapobiega ich przemieszczaniu się do innych części ciała. Ale u osób, które mają słaby układ odpornościowy, bakterie przemieszczają się do gardła, płuc, krwi, zatok lub mózgu, prowadząc ostatecznie do ciężkiej infekcji.

Do osób ze słabym układem odpornościowym należą osoby, które:

• mieć chorobę wpływającą na układ odpornościowy, taką jak HIV lub AIDS
• przyjmować leki hamujące układ odpornościowy, np. przy chorobach autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu
• przechodzą zabiegi medyczne, w tym chemioterapię
• zarazić się inną infekcją, taką jak grypa

Diagnoza

Rozpoznanie choroby pneumokokowej obejmuje ocenę objawów i wykonanie badania fizykalnego. W zależności od nasilenia objawów i dotkniętych części ciała Twój lekarz może zalecić dodatkowe badania.

Dodatkowe testy mogą obejmować:

• Praca laboratoryjna. Twój lekarz może chcieć przetestować plwocinę (mieszankę śliny i śluzu zakaszlaną) lub płyn z płuc, stawów, kości, serca lub ropnia (kieszeni ropnej). Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) z nakłuciem lędźwiowym może pomóc w zdiagnozowaniu zapalenia opon mózgowych.

• Rentgen klatki piersiowej. RTG klatki piersiowej może ujawnić cień, który może wskazywać na zapalenie płuc lub płyn w jamie opłucnej płuc, a także może pomóc w diagnozowaniu innych infekcji, w tym ostrych infekcji klatki piersiowej lub płuc.

Leczenie

Leczenie zależy od rodzaju choroby pneumokokowej. Nieinwazyjne infekcje pneumokokowe mogą nie wymagać leczenia. Jednak Twój lekarz może prawdopodobnie zalecić antybiotyki, aby zapobiec powikłaniom.

Inwazyjne infekcje pneumokokowe będą wymagały antybiotyków. Twój lekarz prawdopodobnie przepisze antybiotyki o szerokim spektrum działania od razu, nawet przed ustaleniem, jaki rodzaj bakterii jest zaangażowany, ponieważ czekanie może spowodować poważne komplikacje. Po tym, jak badanie ujawni rodzaj bakterii, lekarz może podać docelowy antybiotyk do leczenia określonej bakterii.

Antybiotyki są zwykle podawane doustnie w postaci tabletek lub płynów. Poważna infekcja może wymagać pobytu w szpitalu i dożylnych (IV) antybiotyków. Jeśli masz problemy z oddychaniem, Twój plan leczenia może również obejmować suplementację tlenem.

Zapobieganie

Najlepszym sposobem zapobiegania chorobie pneumokokowej jest szczepienie. Centra Kontroli i Prewencji Chorób zalecają rutynowe szczepienia dla dzieci, osób starszych i każdego w wieku od 2 do 64 lat z pewnymi schorzeniami.

Chociaż istnieje wiele szczepów s. pneumoniae i szczepienia nie mogą zapobiec im wszystkim, szczepionki przeciwko pneumokokom mogą chronić Cię przed najczęstszymi szczepami. Są bezpieczne i skuteczne, a skutki uboczne są zwykle łagodne i mogą obejmować obrzęk i bolesność w miejscu wstrzyknięcia, gorączkę i ból mięśni.

Eksperci uważają, że korzyści ze szczepienia przeciwko PD przewyższają potencjalne ryzyko. Nie możesz zarazić się chorobą pneumokokową po szczepieniu.