Przegląd gorączki doliny

Gorączka doliny — znana również jako kokcydioidomikoza—to infekcja spowodowana kontaktem z grzybem kokcydioides lub pleśnią, powszechnie występującym na pustyni południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych. Choć nie jest zaraźliwa, gorączka doliny może powodować objawy, takie jak kaszel, gorączka, wysypki i zmęczenie już kilka tygodni po inhalacji zarodników grzyba.

Przypadki gorączki dolinowej zwykle ustępują samoistnie, ale w cięższych przypadkach pracownicy służby zdrowia leczą infekcję lekami przeciwgrzybiczymi.

Co to jest gorączka doliny?

Gorączka dolinowa to choroba wywoływana przez grzyby mniejsze niż pyłek kurzu. Ten grzyb jest tak mały i lekki, że najmniejsza zmiana w ruchu powietrza może go wyrzucić w powietrze.

Podczas gdy gorączka dolinowa jest stosunkowo rzadka w całych Stanach Zjednoczonych, w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych występuje prawie tak często, jak jedna na 957 osób. Oznacza to, że jeśli mieszkasz lub podróżujesz przez południowo-zachodnie Stany Zjednoczone, prawdopodobieństwo natknięcia się na kokcydioidy jest wysokie.

Ponieważ gorączka dolinowa pochodzi z grzyba, nie jest uważana za zaraźliwą. Ten grzyb żyje na powierzchni 12 cali brudu, co ułatwia rozprzestrzenianie się podczas burz piaskowych, budowy i jazdy po drogach gruntowych.

Każdego roku Arizona doświadcza aż 175 burz piaskowych, co jest jednym z powodów, dla których mogą one mieć najwyższe wskaźniki diagnozowania gorączki doliny w Stanach Zjednoczonych.

Ten stan dotyczy nie tylko ludzi. Wpływa również na zwierzęta żyjące w tych regionach – zwłaszcza na zwierzęta, które spędzają większość czasu na świeżym powietrzu lub często wąchają brud.

Gdzie można znaleźć gorączkę dolinową?

Grzyb odpowiedzialny za gorączkę dolinową rozwija się w suchej, pustynnej glebie, co czyni go szczególnie powszechnym w:

• Arizona
• Południowo-zachodni Nowy Meksyk
• El Paso, Teksas
• Południowa Kalifornia
• Wschodni Waszyngton

Grzyb ten jest również czasami spotykany w niektórych częściach Meksyku, Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej.

Objawy

Podczas gdy około 60% osób, które zarażą się gorączką dolinową, nie będzie miało żadnych objawów, pozostałe 40% będzie wykazywać objawy.

Objawy pojawiają się od jednego do trzech tygodni od momentu wdychania zarodników grzyba. Objawy te mogą trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy.

W rzadkich przypadkach objawy mogą trwać dłużej niż rok. Co zaskakujące, ponad jedna trzecia wszystkich przypadków zapalenia płuc w Arizonie pochodzi z gorączki doliny.

W ciężkich przypadkach gorączka dolinowa rozprzestrzenia się z płuc na inne narządy, takie jak mózg, skóra i kości.

Czynniki ryzyka i komplikacje

Podczas gdy gorączka doliny jest możliwa dla każdego, kto wdycha odpowiednie zarodniki kurzu, osoby o największym ryzyku to:

• Każdy, kto ma więcej niż 60 lat
• Kobiety w ciąży w trzecim trymestrze
• Budowlańcy
• Pracownicy rolni
• Członkowie wojskowi wykonujący prace terenowe lub szkolenia
• Afroamerykanie i Azjaci
• Osoby z osłabionym układem odpornościowym

Komplikacje

Podczas gdy wiele osób wyzdrowieje z gorączki doliny, u innych wystąpią cięższe warunki. U około 1% osób z gorączką dolinową infekcja rozprzestrzeni się poza płuca, infekując:

• Skóra
• Kości
• Wątroba
• Serce
• Mózg

Najbardziej śmiertelna forma gorączki doliny występuje, gdy infekcja dociera do mózgu. Kiedy tak się dzieje, gorączka doliny staje się formą zapalenia opon mózgowych. Osoby z zapaleniem opon mózgowych wywołanym gorączką dolinową będą musiały przez resztę życia przyjmować leki przeciwgrzybicze, takie jak flukonazol.

Zapobieganie i leczenie

Ponieważ gorączka dolinowa występuje wszędzie tam, gdzie jest kurz, całkowite uniknięcie jest niemożliwe. Istnieją jednak sposoby na obniżenie ogólnego ryzyka zachorowania na gorączkę dolinową. To zawiera:

• Przebywanie w domu podczas burzy piaskowej
• Pozostanie w środku, jeśli dzieje się coś, co powoduje wzburzanie brudu, na przykład kształtowanie krajobrazu lub budowa
• Noszenie maski na twarz — szczególnie latem, kiedy najczęściej występują gwałtowne burze piaskowe

Przed rozpoczęciem leczenia gorączki doliny będziesz potrzebować badania krwi, aby potwierdzić obecność grzyba w twoim ciele. Po zdiagnozowaniu prawdopodobnie otrzymasz receptę na lek przeciwgrzybiczy, taki jak flukonazol. Większość ludzi będzie na lekach przeciwgrzybiczych przez około trzy do czterech miesięcy, chociaż inni mogą potrzebować leków dłużej.

Ważne jest, aby osoby, u których zdiagnozowano gorączkę dolinową, były monitorowane przez co najmniej rok po postawieniu diagnozy. Wizyty kontrolne często obejmują testy laboratoryjne lub prześwietlenia.

Gorączka dolinowa może mieć zakres od łagodnego do ciężkiego. Jeśli uważasz, że Ty lub Twój zwierzak może cierpieć na gorączkę dolinową i wydaje Ci się, że nic Ci nie poprawia, poświęć trochę czasu na umówienie się na wizytę u lekarza.

Podczas gdy niektórzy ludzie mogą dostać gorączki doliny i nigdy o tym nie wiedzą, inni nie mają tyle szczęścia. Jeśli po tygodniu nie czujesz się lepiej lub tylko wydaje się, że się pogarsza, czas porozmawiać z lekarzem.