Przegląd IBS z przewagą zaparć (IBS-C)

Zespół jelita drażliwego z przewagą zaparć (IBS-C) to stan charakteryzujący się przewlekłym zaparciem z towarzyszącym bólem brzucha. Jest to podtyp zespołu jelita drażliwego (IBS), a około jedna trzecia osób z IBS przejawia typ IBS-C.

IBS-C jest jednym z funkcjonalnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych (FGD), które są zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (GI), które powodują oznaki i objawy bez możliwej do zidentyfikowania przyczyny pomimo standardowych testów diagnostycznych. Zaburzenia te mogą powodować znaczne cierpienie. Zmiany w diecie, suplementy, leki i interwencje behawioralne mogą zmniejszyć objawy.

lekarz badający brzuch pacjenta — Universal Images Group / Getty Images

Objawy

Dominującymi objawami IBS-C są częste zaparcia, którym towarzyszy ból podczas wypróżnień.

Kryteria

To normalne, że wypróżnia się jeden lub dwa razy dziennie, ale normalne jest również, że wypróżnia się mniej niż jeden dziennie. Ogólnie rzecz biorąc, cechy, które oznaczają zaparcia, obejmują:

Mniej niż trzy wypróżnienia w tygodniu
Nierówne lub twarde stolce
Konieczność wysiłku podczas wypróżnienia

Kryteria rzymskie IV definiują FGD na podstawie określonych oznak i objawów. Zgodnie z kryteriami Rzymu IV IBS-C jest konkretnie zdefiniowany jako stan, w którym:

Zaparcia związane z bólem występują co najmniej trzy dni w miesiącu.
Objawy utrzymywały się przez ostatnie trzy miesiące.
Co najmniej 25% stolców można określić jako twarde, a mniej niż 25% stolców jako miękkie.

Powiązane objawy

Oprócz kryteriów IBS-C istnieją inne objawy, które mogą wystąpić, jeśli masz IBS z przewagą zaparć.

Typowe objawy IBS-C obejmują:

Ból brzucha
Gaz i wzdęcia
Poczucie niepełnej ewakuacji
Śluz na stolcu
Uczucie zablokowania w odbycie i/lub odbytnicy
Konieczność użycia palców do usunięcia stolca (ewakuacja cyfrowa)

W przypadku IBS-C rzadko występują luźne stolce, chyba że stosuje się środek przeczyszczający.

IBS-C a przewlekłe zaparcia idiopatyczne (CIC)

IBS-C i przewlekłe idiopatyczne zaparcia (znane również jako zaparcia czynnościowe) mają wiele takich samych objawów. Zgodnie z kryteriami rzymskimi IV największą różnicą jest to, że IBS-C powoduje ból brzucha i dyskomfort wraz z zaparciami, podczas gdy zaparcia idiopatyczne są zazwyczaj bezbolesne.

Gastroenterolodzy kwestionowali, czy te dwa stany są objawami tego samego zaburzenia w obrębie jednego spektrum chorób, czy raczej dwoma całkowicie oddzielnymi zaburzeniami. Jednak te dwa schorzenia zwykle reagują na różne terapie, co sugeruje, że można je dokładnie uznać za dwa różne schorzenia. W tym momencie odpowiedź nie jest do końca jasna.

Czynniki ryzyka

Nie jest znana przyczyna IBS-C. Objawy pojawiają się, ponieważ układ pokarmowy nie działa tak, jak powinien, ale nie ma żadnej możliwej do zidentyfikowania przyczyny. Dyssynergiczne wypróżnianie, czyli dysfunkcja mięśni dna miednicy, często występuje u osób z IBS-C.

Diagnoza

IBS-C tradycyjnie jest diagnozą wykluczenia, co oznacza, że jest diagnozowana dopiero po wykluczeniu innych zaburzeń, które mogą powodować twoje objawy. Jednak wytyczne diagnostyczne opublikowane w 2021 r. przez American College of Gastroenterology (ACG) mają na celu uczynienie z niej „pozytywnej” diagnozy.

ACG twierdzi, że zalecana przez niego metoda diagnostyczna przyspieszy ten proces, co oznacza szybsze podjęcie odpowiednich zabiegów. Nie jest jeszcze jasne, w jaki sposób te wytyczne zmienią proces diagnostyczny IBS typowego dostawcy opieki zdrowotnej. Zapewniamy, że każda metoda może Cię dokładnie zdiagnozować.

Diagnoza wykluczenia

W starszej metodzie, jeśli twój lekarz podejrzewa IBS-C, prawdopodobnie uzyska listę twoich objawów, zbada cię, przeprowadzi badania krwi i przeprowadzi analizę próbki kału. Inne testy, w tym badania obrazowe i testy interwencyjne, takie jak kolonoskopia, mogą być zalecane w zależności od objawów i historii choroby.

Jeśli twoje objawy pasują do kryteriów diagnostycznych dla IBS-C i nie ma dowodów na jakiekolwiek objawy czerwonej flagi lub inną chorobę, możesz zdiagnozować IBS-C.

Pozytywna diagnoza

Zalecana metoda diagnostyczna ACG obejmuje skupienie się na historii medycznej i badaniu fizykalnym oraz kluczowych objawach, w tym:

Ból brzucha
Zmienione nawyki jelit
Minimum sześć miesięcy trwania objawów
Brak funkcji alarmowych innych możliwych warunków
Możliwe testy fizjologii anorektalnej, jeśli podejrzewa się zaburzenie dna miednicy lub jeśli zaparcia nie reagują na standardowe leczenie

Nie zaleca się dalszych testów dla IBS-C.

Leczenie

Protokół leczenia ACG dla IBS-C obejmuje modyfikacje diety, suplementy, leki na receptę oraz zmiany stylu życia / zachowania.

Dieta i suplementy

Zmiany w diecie: Krótkoterminowa próba diety o niskiej zawartości FODMAP może pomóc w identyfikacji pokarmów, które przyczyniają się do wystąpienia objawów.
Błonnik: Powolne zwiększanie ilości błonnika, a zwłaszcza błonnika rozpuszczalnego, w diecie (lub poprzez suplementy) może sprzyjać częstszym wypróżnieniom.
Olejek miętowy: Kapsułki dojelitowe olejku miętowego mogą pomóc rozluźnić mięśnie jelit, zmniejszyć ból i stany zapalne oraz wyeliminować szkodliwe bakterie.

Leki na receptę

Amitiza (lubiproston): Zwiększa wydzielanie płynów w jelitach
Linzess (linaklotyd) lub Trulance (plekanatyd): Zwiększenie wypróżnień
Zelnorm (tegaserod): Przyspiesza trawienie i zmniejsza nadwrażliwość narządów trawiennych (zalecany dla kobiet poniżej 65 roku życia bez czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i bez odpowiedzi na inne leki)
Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne: leki na receptę, które mogą wpływać na nerwy układu pokarmowego poprzez zmianę aktywności neuroprzekaźników noradrenaliny i dopaminy

Interwencje behawioralne

Terapia poznawczo-behawioralna / hipnoterapia kierowana na jelita: może pomóc w ustaleniu zdrowszych nawyków i przezwyciężeniu emocjonalnych komponentów IBS
Biofeedback: Zalecany dla osób z dyssynergiczną defekacją